Skattaavgerðir. (Avgerðir sum Landsskattanevndin hevur tikið )

Transkript

1 1

2 Skattaavgerðir (Avgerðir sum Landsskattanevndin hevur tikið ) Tórshavn

3 Skattaavgerðir Útgevari Líkningarráð Føroya Prentað hevur Dagblaðið Bundið inn hevur Bókavirkið 1

4 Formæli. Hjá teimum, sum í dagliga yrki sínum á ein ella annan hátt viðgera skattamál ella av aðrari orsøk ynskja størri kunnleika til skattamál, hevur tað leingi kenst sum ein stórur saknur, at vit javnbjóðis øðrum londum, ikki hava havt avgerðarsøvn, sum kunnu geva eitt meira neyvt og fullfíggjað innlit í galdandi føroyskan skattarætt. Fyrsta stigið til eina tílíka útgávu varð tikið í 1976, tá ið Líkningarráð Føroya gav út eitt minni avgerðarsavn. Sum fráleið gjørdist tað tó greitt, at hetta savn ikki var tíðarhóskandi longur. Líkningarráð Føroya avgjørdi tí at fara undir útgávu av nýggjum savni, sum betri var í samsvar við tíðarinnar krøv, og meira gjølliga lýsti tey skattligu ivamál og spurningar, sum hava tikið seg upp hesi seinastu árini. Líkningarráð Føroya vónar við útgávuni av hesum savni, partvís at røkka nevndu mál og nøkta tann tørv, sum verið hevur hesum viðvíkjandi. Gjørt verður vart við, at hetta savnið inniheldur eitt úrval av málum, sum mett verða at hava týdning fyri loysn av teimum ivamálum og tulkingarspurningum, ið hava tikið seg upp í samband við umsitingina av skattalógini. Eisini skal leggjast dentur á, at øll mál, ið serstakt viðvíkja skattareglum, ið ikki eru við í komandi samtíðarskattalógini, eru tikin úr savninum. Líkningarráð Føroya. 1

5 Afturvunnar avskrivingar: J. nr. 31/1978, 14/1979, 59/1981, 64/1981, 68/1981 Aktionerlán: J. nr. 64/1982 Arbeiðsloysiskassar: J. nr. 10/1981 Arbeiðsloysistrygging: J. nr. 10/1981 Avlamisendurgjald: J. nr. 7/1981 Avlamispensionistar: J. nr. 46/1981 Avskriving Afturvunnar avskrivingar: J. nr. 31/1978, 14/1979, 59/1981, 64/1981, 68/1981 Bili: J. nr. 31/977, 36/1978, 38/1978, 50/1978, 63/1979, 68/1982 Bili, ávegis til landi: J. nr. 58/1979, 65/1979, 83/1981 Bili, fluttur frá vinnuligari/ Eginnýtslu til eginnýtslu burturav: J. nr. 35/1980 Bili, vinnan ikki komin í gongd: J. nr. 5/1980 Bygningar: J. nr. 20/1978, 45/1979 Glúpi: J. nr. 35/1978 Handli: J. nr. 3/1977 Innrætting: J. nr. 16/1974 Kommanditfeløg: J. nr. 23/1978, 40/1979, 48/1978, 52/1979 2

6 Maskinum, vinnan ikki farin í gongd: J. nr. 41/1978 Meiravskrivingar: J. nr. 21/1980, 27/1981 Nót: J. nr. 35/1978 Partreiðarí: J. nr. 31/1978, 48/1978, 70/1981, 81/1981, 1/1982 Planering av grundøki: J. nr. 88/1982 Skipi - ikki komið í vinnu: J. nr. 81/1982 Skipsbyggisáttmála: J. nr. 24/1975, 48/1978, 51/979, 1/1981, 1/1982 Skrivstovubygningur: J. nr. 16/1974, 64/1982 Snikkaramaskinur: J. nr. 41/1978 Teknistova: J. nr. 16/1974 Útróðrarbátar: J. nr. 35/1978, 48/1978, 34/1981, 40/1981, 43/1981, 59/1981, 65/1981, 78/1981, 80/1981, 81/1981, 82/1981, 85/1981, 7/ Barnapengar: J. nr. 52/1982 Bátasmiðir: J. nr. 53/1981 Bilar: Avskriving: J. nr. 31/977, 36/1978, 38/1978, 50/1978, 63/1979 3

7 Avskriving av bili ávegis til landið: J. nr. 58/1979, 65/1979, 83/1981 Avskriving av bili, fluttur frá vinnuligari/ eginnýtslu til eginnýtslu burturav: J. nr. 35/1980 Avskriving av bili, vinnan ikki komin í gongd: J. nr. 5/1980 Bilkoyring, mett inntøka av: J. nr. 24/1977, 31/1981 Fríur bilur: J. nr. 28/1979 Hall: J. nr. 38/1978, 68/1982 Privatnýtsla: J. nr. 36/1978, 50/1978, 56/1978, 20/1979, 39/1979, 43/1979, 12/1981, 24/1981, 37/1981, 57/1981, 58/1981, Statiónsvogn, loysing úr íløgugrunni til: J. nr Vøruvogn, loysing úr íløgugrunni til: J. nr Byrjunarfíggjarstøða: J. nr. 74/1981 Bjargingarløn: J. nr. 39/1981 Bókhald, frádráttarrættur: J. nr. 24/1978 Bókhaldsskylda: J. nr. 50/1978 Bót: J. nr. 6/1979 Bløð, frádráttarrættur: J. nr. 20/1981 4

8 Brúksrættur: J. nr. 37/1977 Bústaðarrættur: J. nr. 3/1982 Dagrøkt: J. nr. 38/1978 Egningarløn: J. nr. 51/1978 El, privatnýtsla: J. nr. 41/1980, 38/1981, 12/1982 Ferðaleiðarar: J. nr. 36/1981 Fyrning: Broyting av skattsetingum: J. nr. 30/1976 Mótrokning av afturvunnum avskrivingum: J. nr. 9/1979 Skattakrav samanhildið við Rakstrarroknskap: J. nr. 51/ Fysioterapeutar: J. nr. 40/1980 Fíggjarstøða: J. nr. 50/1978 Flakavirki: J. nr. 1/1980 Flyting: Arbeiði / Útbúgving J. nr. 62/1981, 9/1979 Skattakrav samanhildið við rakstrarroknskap: J. nr. 51/1976 Flytiútreiðslur: J. nr. 28/1980 Praktikk: J. nr. 14/1978 Skúlagongd: J. nr. 54/1979 Tilflyting: J. nr. 12/1978 Tilmelding: J. nr. 12/1978 5

9 Forskotsavskriving samsvarandi inngoldnan eginpening: J. nr. 81/1982 Forskotsavskriving av skipsbyggisáttmála: J. nr. 24/1975, 48/1978, 5/1979, 51/1979, 1/1981, 1/1982 Frádráttir: Arbeiðisloysistrygging í Danmark: J. nr. 10/1981 Barnapengar: J. nr. 52/1982 Bløð: J. nr. 20/1981 Bókhald: J. nr. 24/1978 Egningarløn: J. nr. 51/1978 Ferðing og dupult húsarhald: J. nr. 27/1982 Grannskoðan: J. nr. 24/1978 Grundskattur: J. nr. 46/1975 Hald av reiðskapi og veiðu: J. nr. 6/1979 Hall av konsertum: J. nr. 20/1976 Hall av skiparakstri: J. nr. 18/1978, 1/1982, 11/1982 Hall av útróðri: J. nr. 64/1979, 7/1983 Hall av virki: J. nr. 18/1979, 29/1981, Hiti: J. nr. 38/1978 Hýrur: J. nr. 37/1980 Húsaleiga: J. nr. 63 /1979 6

10 Íbúð uttanlands: J. nr. 15/1982 Kanningar: J. nr. 46/1977 Klinik: J. nr. 63/1979 Kloakk - útleigan av ogn í útlondum: J. nr. 47/1981, 37/1982 Koyring: J. nr. 60/1979, 25/1982 Konu í sjálvstøðugum virki: J. nr. 12/1980 Kostpeningur: J. nr. 27/1979 Lesandi: J. nr. 63/1981 Limagjald til yrkisfeløg: J. nr. 70/1982 Ljós: J. nr. 38/1978 Ljósmøður: J. nr. 63/1979 Løn fyri húsarhaldsarbeiði: J. nr. 51/1981 Løngjaldsstovu - gjald til: J. nr. 55/1979 Løntakarafrádráttur: J. nr. 38/1978, 37/1981, 14/1983 Løn til skrivara: J. nr. 20/1981 Meginfelag Útróðrarmanna, - gjøld til: J. nr. 70/1982 Militærtillæg: J. nr. 38/1978 Ognarskattur av húsi í útlondum: J. nr. 40/1976, 37/1982 Persónsfrádráttur: J. nr. 33/1979, 46/1981 Planering: J. nr. 88/1982 Prestar: J.nr. 60/1979 7

11 Renovatión, - útleigan av fastogn í útlondum: J. nr. 47/1981, 37/1982 Rentur: J. nr. 1/1977, 63/1979, 7/1980, 57/1981, 20/1980 Sáttmálabundin tilskot: J. nr. 1/1980, 36/1982 Sekt: J. nr. 6/1979 Seljarapantibrøv: J. nr. 51/1980 Skattur og avgjøld til kommunu og amt í útlondum J. nr. 29/1982 Skip, sum er lagtfyri teym: J. nr Skipakeyp, - uppsøgn av sáttmála: J. nr. 13/1978 Skrivstovuhald: J. nr. 60/1979, 20/1981 Skuldarum, - tap av: J. nr. 64/1982 Umsiting av útleigari fastogn: J. nr. 47/1981, 27/1982, 37/1982 Umvæling og viðlíkahald av bygningi: J. nr. 15/1982 Uppihaldspeningur: J. nr. 87/1981 Uppsparing, - tvungin: J. nr. 38/1978 Vatn, - útleigan av fastogn í útlondum: J. nr. 47/1981, 37/1982 Vegur, - útleigan av fastogn í útlondum: J. nr. 37/1982 Velting: J. nr. 20/1978 Viðlíkahald: J. nr. 32/1975, 64/1978, 15/1982 8

12 Viðseting: J. nr. 20/1978 Vindeygu: J. nr. 64/1978 Vist til veltingarmenn: J. nr. 20/1978 Freistir: Íløgugrunnar, - inngjalding í: J. nr. 17/1977, 35/1979, 41/1980, 47/1980, 49/1980 Klagur: J. nr. 16/1975, 16/1980 Roknskapur: J. nr. 18/1979, 47/1980 Sjálvuppgáva: J. nr. 47/1980, 49/ Frítíðarløn: J. nr. 2/1980 Frítt el: J. nr. 12/1982 Fríur bilur: J. nr. 28/1979 Fríur bústaður: J. nr. 64/1978, 28/1979, 12/1982 Fríur hiti: J. nr. 12/1982 Gávur: Arbeiði: J. nr. 75/1981 Bilkoyring: J. nr. 49/1981 Brúksrættur: J. nr. 37/1977 Bústaðarrættur: J. nr. 3/1982 Løn: J. nr. 76/1981 Partur í partsreiðarí: J. nr. 31/1978 Renta av aktionerláni: J. nr. 64/1982 9

13 Globalinntøkugrundreglan: J. nr. 47/1981, 29/1982, 37/1982 Glúpur, - avskriving: J. nr. 35/1978 Grannskoðan: J. nr. 24/1978 Grundskattur: J. nr. 46/1975 Hall: Bilar: J. nr. 38/1978, 68/1982 Datavirki: J. nr. 61/1977 Kommanditfeløg: J. nr. 23/1978 Konsert: J. nr. 20/1976 Landbúnaður: Mótroknað hýru: J. nr. 66/1981, 78/1981, 85/1981, Partsreiðarí: J. nr. 70/1981, , 1/1982, Skipakeyp: J. nr. 13/1978 Skiparakstur: J. nr. 18/1978, 70/1981, 11/1982 Útróðrarbátar: J. nr. 42/1977, 64/1979, 39/1981, 65/1981, 66/1981, 67/1981, J. nr. 78/1981, 80/1981, 81/1981, 82/1981, 85/1981, 7/1983 Virki: J. nr. 18/

14 Handlar: Bruttovinningur, - mettur: J. nr. 38/1974, 30/11976, 13/1977 Handilsloyvi: J. nr. 12/1980, 31/1980, 90/1977 Privatnýtsla: J. nr. 3/1977, 58/1977, 23/1981 Telefon: J. nr. 30/ Handverk, - mett inntøka: J. nr. 26/1978 Heimild: Broyting av gjørdum skattaálíkingum: J. nr. 40/1979, 58/1981, 58/1981, 67/1981, 85/1981 Dupultskattasáttmálin Danmark - Føroyar: J. nr. 54/1979 Kommunal skattskylda: J. nr. 14/1979, 45/1981, 8/1982 Leingjan av inntøkuføring av forskotsavskriving: J. nr. 1/1981 Meiravskrivingar: J. nr. 27/1981 Metingar: J. nr. 66/1979 Sektarmál avgjørt við semju: J. nr. 26/1977 Útsetan av freist fyri inngjalding í íløgugrunn: J. nr. 17/

15 Útsetan av freist fyri javning Av negativari saldo: J. nr. 59/1981 Útsetan av inntøkuføring av afturvunnum avskrivingum: J. nr. 64/ Hiti, - privatnýtsla: J. nr. 41/1980, 38/1981, 12/1982 Hýra Frádráttur fyri útgoldna hýru: J. nr. 37/1980 Hall mótroknað hýru: J. nr. 66/1980, 78/1981, 85/1981 Hýta við egnum skipi: J. nr. 34/1981 Útgoldin / ikki útgoldin hýra í samband við avskriving: J. nr. 34/1981 Hýruvognskoyring: J. nr. 38/1978, 50/1978 Hjúnafelagar Forskotsavskriving: J. nr. 51/1979 Hall, - frádráttur fyri: J. nr. 29/1981 Handli, - skattskylda av: J. nr. 36/1979, 31/1980, 90/1982 Kodur: J. nr. 33/1979 Leiguinntøku, skattskylda av J. nr. 21/1981, 79/1981, 89/1981, 51/1982, 18/1983 Løntakarafrádráttur: J. nr. 33/1979 Persónsfrádráttur: J. nr. 33/

16 Serogn: J. nr. 21/1981, 89/1981, 51/1982, 3/1983 Skattskyldugt tilhald: J. nr. 77/1976 Uppihaldspening: - frádrátt fyri: J. nr. 87/1981 Vinnuvirki, - skattskylda av: J. nr. 36/1979, 16/1980 Hús Atvinningsskattskylda av húsogn: J. nr. 1/1977 Brúksrættur: J. nr. 37/1977, 3/1982 Fríur bústaður: J. nr. 64/1978, 28/1979 Fyrivarni um bústaðarrætt: J. nr. 3/1982 Grundskattur av summarhúsi í útlondum: J. nr. 46/1975 Húsaleiga: J. nr. 63/1979, 21/1981 Innrætting, - avskriving: J. nr. 16/1974 Ognarskattur av summarhúsi í útlondum: J. nr. 40/1976 Viðlíkahald, - frádráttur: J. nr. 32/1975, 27/1982 Vindeygu, - útskiftan: J. nr. 64/ Høvuðspartaeigarar: J. nr. 66/1979, 27/1980, 52/1981, 60/1981, 65/1981, 75/1981, J. nr. 64/

17 Íløgugrunnar: Bátur undir bygging: J. nr. 35/1978 Bygningar, - loysing úr íløgugrunni til: J. nr. 45/1979 Freist til inngjalding: J. nr. 17/1977, 35/1979, 41/1980, 47/1980, 49/1980 Statiónsvogni, - loysing úr Íløgu grunni til forskotsavskriving av: J. nr. 33/1981 Vøruvogni, - loysing úr íløgugrunni til forskots avskriving av: J. nr. 16/ Innrætting: J. nr. 16/1974 Ljósmøður: J. nr. 63/1979 Kanningar: J. nr. 46/1977 Kiosk: J. nr. 30/1980 Klagur, - freistir: J. nr. 16/1975 Klassing: J. nr. 80/1981 Kibbutz: J. nr. 63/1981 Klinik: J. nr. 33/1979 Kodur: J. nr. 33/1979 Koyrifrádráttur: J. nr. 25/1982, 31/1982, 34/1982 Kommanditfeløg Avskrivingar: J. nr. 23/1978, 48/1978, 40/1979, 52/

18 Hall: J. nr. 23/ Konsert: J. nr. 20/1976 Kostpeningur: J. nr. 27/1979 Landbúnaður Bygningar: J. nr. 20/1978 Drápsneyt: J. nr. 22/1981 Felags húsarhald: J. nr. 51/1981 Hall: J. nr. 44/1982 Jørð: J. nr. 20/1978 Mjólkineyt: J. nr. 22/1981 Velting: J. nr. 22/1981 Viðseting: J. nr. 22/1978, 22/1981 Vist til veltingarmenn: J. nr. 20/ Leiðbeinandi svar uppá fyrispurningar: J. nr. 40/1979 Leiguinntøka: J. nr. 21/1981, 79/1981, 89/1981, 51/1982 Limagjald: J. nr. 70/1982 Ljósmøður: J. nr. 63/1979 Lækking sambært 50% avmarking: J. nr. 13/1980, 19/1980, 28/1981, 50/1981 Læknar: J. nr. 20/1981, 37/1981, 14/1983 Læknaskrivarar: J. nr. 21/

19 Løn Høvuðspartaeigarar: J. nr. 66/1979, 27/1980 Læknaskrivarar: J. nr. 20/1981 Løngjaldstovu, - gjald til: J. nr. 55/1979 Lønregulering: J. nr. 36/1980 Løntakarafrádráttur: J. nr. 38/1978, 37/1981, 14/ Mett inntøka Bilkoyring: J. nr. 24/1977, 31/1981, 49/1981 Bátasmíð: J. nr. 53/1981 Byggimeistari: J. nr. 22/1976 Datavirki: J. nr. 61/1977 Ferðaleiðari: J. nr. 36/1981 Handlar: J. nr. 38/1974, 30/1976, 13/1977, 35/1981 Handverk: J. nr. 26/1978 Høvuðspartaeigarar: J. nr. 66/1979, 27/1980, 52/1981, 60/1981, 65/1981, 75/1981 Jarðarogn: J. nr. 4/1980 Málaraarbeiði: J. nr. 21/1977 Politirapport, inntøkumeting sambært: J. nr. 61/1979 Útróður: J. nr. 26/

20 Mett virki Bilur, - fríur: J. nr. 28/1979, 27/1980 Bústaður, - fríur: J. nr. 64/1978, 28/1979, 12/1982 El, - frítt: J. nr. 12/1982 Hiti. - fríur: J. nr. 12/ Militærtillæg": J. nr. 38/1978, 27/1980 Millumrokningskonto: J. nr. 60/1981 Mjólkineyt: J. nr. 22/1981 Niðurskriving, - vørur á goymslu: J. nr. 13/1982 Niðurskriving, - ókurantleiki: J. nr. 13/1982 Nót, - avskriving: J. nr. 35/1978 Ognarskattur: J. nr. 40/1976, 37/1982 Partafeløg: Aktionerlán: J. nr. 64/1982 Høvuðspartaeigarar: J. nr. 66/1979, 27/1980, 52/1981, 60/1981, 65/1981, 75/1981, 64/1982 Millumrokningskonto: J. nr. 60/1981 Roknskaparár: J. nr. 64/1982 Skráseting: J. nr. 35/1980, 74/1981 Stovning: J. nr. 35/1980, 74/

21 Partreiðarí: Avskrivingar: J. nr. 31/1978, 48/1978, 70/1981, 81/1981, 11/982 Forskotsavskrivingar uppá keypssáttmála: J. nr. 24/1975, 5/1979, 1/1981, 1/1982 Fráboðan, - keyp, eigaraviðurskifti: J. nr. 81/1981 Hall: J. nr. 70/1981, 81/1981, 1/1982 Hjúnafelagar, - forskots avskrivingar uppá skipa/ bátspartar: J. nr. 51/1979 Seljarapantibrævi, - tap av J. nr. 51/1980 Skráseting: J. nr. 81/1981, 1/ Persónsfrádráttur: J. nr. 33/1979, 46/1981 Planering: J. nr. 88/1982 Politirapport: J. nr. 61/1979 Prestar: J. nr. 60/1979 Privatnýtsla: Bilar: J. nr. 36/1978, 38/1978, 50/1978, 56/1987, 20/1979, 39/1979, 12/1981, 24/1981, 37/1981, 57/1981, 58/1981, 75/

22 El: J. nr. 41/1980, 38/1981, 12/1982 Hiti: J. nr. 41/1980, 38/1981, 12/1982 Privatnýtslu, - rúm er ikki fyri neyðugari. J. nr. 21/1980, 18/1981 Telefon. J. nr. 30/1980, 41/1980, 20/1981, 38/1981 Vørur.- J. nr. 3/1977, 58/1977, 23/1981, 57/ Rakstrarútreiðslur: J. nr. 80/1981, 82/1981 Reinsarí: J. nr. 43/1979, 29/1981 Rentur: Aktionerlán: J. nr. 64/1982 Húsogn, -- atvinnuskattskyldug: J. nr. 1/1977 Keypmaður.- J. nr. 57/1981 Ljósmóðir.- J. nr. 63/1979 Millumrokningskonto: J. nr. 60/1981 Vinnuligar /privatar rentur J. nr. 17/1980, 57/ J. nr. 73/1981, 20/1980 Roknskapur Bilar: J. nr. 50/1978 Bruttouppgerðarháttur.- J. nr. 20/

23 Fíggjarstøða, ongin til taks: J. nr. 31/1981 Grannskoðan: J. nr. 30/1976 Íløgugrunnar: J. nr. 17/1977 Landbúnaður: J. nr. 20/1978, 22/1981, 44/1982 Nettouppgerðarháttur: J. nr. 20/1978 Roknskaparár, - tvey feløg, meirilutin á somu hondum: J. nr. 64/1982 Roknskaparskylda: J. nr. 61/1977 Roknskapur, - ongin innlatin:, J. nr. 22/1976, 68/1981 Roknskapur, - ov seint innlatin: J. nr. 18/1979, 41/1980, 47/1980 Roknskapur, - ófullkomin: J. nr. 27/1975, 30/11976, 3/1977, 13/1977, 24/1977, 58/1977, 61/1977, 50/1978, 37/1980, 31/1981, 35/1981, 36/1981, 13/ Sáttmálabroytingar: J. nr. 36/1980 Sáttamálabundin tilskot: J. nr. 1/ Sektarmál Áløgd sekt, - frádráttarrættur: J. nr. 6/

24 Roknskapur, - ov seint innlatin: J. nr. 47/1980 Setningsloysn: J. nr. 26/1977 Sjálvuppgáva, - ov seint innlatin.- J. nr. 47/1980 Upplýsingarskylda: J. nr. 51/ Seljarapantibrøv: J. nr. 51/1980 Serogn: J. nr. 21/1981, 79/1981, 89/1981, 51/1982, 3/1983 Sjálvuppgáva, - ov seint innlatin: J. nr. 47/1980 Sjómansskattur: J. nr. 58/1976 Sjúkrasystrar: J. nr. 10/ Skattskylda Arbeiði, - ókeypis: J. nr. 25/1981 Arbeiði, - virði av egnum: J. nr. 53/1981 Avlamisendurgjald: J. nr. 7/1981 Brúksrættur: J. nr. 37/1977, 3/1982 Formansløn í bygdaráði: J. nr. 23/1982 Egningarløn: J. nr. 51/1978 Frítíðarløn: J. nr. 21/980 Hjúnafelgar, - handil: J. nr. 31/1980, 90/1982 Hjúnafelagar, leiguinntøkur: J. nr. 79/1981, 89/1981, 51/1982, 18/

25 Hjúnafelagar, - serogn: J. nr. 21/1981, 89/1981, 51/1982, 3/1983 Hjúnafelagar, - skipa / bátspartar J. nr. 51/1979 Hjúnafelagar, - tilhald: J. nr. 77/1976 Hjúnafelagar, - vinnuvirki.- J. nr. 36/1979, 16/1980 Húsogn: J nr. 1/1977 Jørð: J. nr. 4/1980, 3/1983 Kommunal skattskylda: J. nr. 14/1979, 45/1981, 8/1982 Sjómaður, - tilhald: J. nr. 15/1979 Sjómaður, - undir donskum sjómansskatti: J. nr. 58/1976 Tilflytarar: J. nr. 12/1978, 54/1978, 62/1981 Treytað inntøka: J. nr. 3/1982 Umboðan: J. nr. 23/1982 Útbúgving: J. nr. 54/ Skip Kostpeningur: J. nr. 27/1979 Skipakeyp, - útreiðslur.- J. nr. 46/1977 Skip, - farið úr vinnu: J. nr. 17/1980 Skipsbyggisáttmálar, - forskotsavskrivingar.- J. nr. 24/1975, 48/1978, 5/

26 Skráseting: J. nr. 36/1979, 16/1980, 31/1980, 74/1981, 81/1981, 1/1982, 8/1982 Skrivstovubygningur, - avskriving: J. nr. 16/1974 Snikkaramaskinur, - avskriving: J. nr. 41/1978 Summarhús: J. nr. 46/1975, 40/1976 Telefon: J. nr. 30/1980, 41/1980, 20/1981, 38/1981 Teknistova, - avskriving: J. nr. 16/1974 Trygdarpeningur: J. nr. 59/1981 Tvungin uppsparing: J. nr. 38/1978 Umboðanarkonto: J. nr. 23/1982 Uppihaldspeningur: J. nr. 87/1981 Útbúgving: J. nr. 54/1979, 63/1981 Útleiging: J. nr. 21/1981, 79/1981, 89/1981, 3/1982, 51/1982 Útlond Avgjøld: J. nr. 29/1982 Grundskattur: J. nr. 46/1975 Kloakgjald: J. nr. 47/1981, Ognarskattur: J. nr. 40/1976, Renovatiónsgjald: J. nr. 47/1981, 37/1982 Skattur: J. nr.29/

27 Skorsteinsreinsing: J. nr. 37/1982 Umsiting: J. nr. 47/1981, 37/1982 Vatngjald: J. nr. 47/1981, 37/1982 Veggjald: J. nr. 37/1982 Útróðrarbátar Afturvunnar avskrivingar: J. nr. 64/1981, 68/1981 Avskriving: J. nr. 35/1978, 48/1978, 34/1981, 39/1981, 40/1981, 43/1981, 59/1981, 65/1981, 78/1981, 7/1983 Ábøtur: J. nr. 80/1981 Bjargingarløn: J. nr. 39/1981 Egningarløn: J. nr. 51/1978 Fiskireiðskapur.- J. nr.80/19881, 82/1981 Hall: J. nr. 64/1979, 39/1981, 65/1981, 78/1981, 7/1980, Hýra: J. nr. 37/1980 Keypssáttmáli, - sagdur úr gildi: J. nr. 73/1981 Klassing: J. nr. 80/1981 Rentuúitreiðslur: J. nr. 73/1981 Umsiting: J. nr. 80/1981, 82/1981 Vinnuligur /ikki vinnuligur J. nr. 42/1977, 35/1978, 64/1979, 39/1981, 24

28 40/1981, 43/1981, 64/1981, 65/1981, 66/1981, 67/1981, 73/1981, 78/1981, 80/1981, 82/1981, 85/1981, 86/ Útveganarvirði: J. nr. 17/1980 Velting: J. nr. 20/1978 Viðlíkahald: J. nr. 32/1975, 64/1978 Viðseting: J. nr. 20/1978, 22/1981 Vinningsbýti: J. nr. 64/1978 Vinnuligt /privat virksemi Bilar: J. nr. 31/977, 36/1978, 50/1978, 56/1978, 20/11979, 43/1979, 9/1980, 33/1981, 68/1982 Klinik, - fysioterapi: J. nr. 40/1980 Leigumál, - íbúð í útlondum: J. nr. 15/1982 Ljósmøður: J. nr. 63/1979 Rentur: J. nr. 57/1981, 73/1981, 20/1980 Skip J. nr. 17/1980 Virki: J. nr. 18/

29 J. nr.16/1974. Grannskoðari klagar fyri byggifelag um, at líkningarráðið hevur ikki góðtikið skattauppgerð felagsins fyri ávíst roknskaparár. Klagan snýr seg um eldri hús, ið keypt vóru við ymiskum innrættingum, sum gjørdar vóru til endamál, ið húsini frammanundan vóru ætlað til. Hesa innrætting hevur felagið eftir meting sett í virði til ,- kr. og krevur rætt til at avskriva hana. Landsskattanevndin hevur fingið sær ummæli frá Líkningarráð Føroya. Støða ráðsins er, at felagið keypir eini hús, soleiðis sum tey standa, at nýta til tekni- og skrivstovu. Tað, sum frammanundan er í húsunum, og sum helst ikki er egnað til nýggja endamálið, má verða roknað sum ein partur av keypspeninginum fyri sjálv húsini, ið veruliga av hesum eru so mikið dýrari. Ráðið samtykkir at góðtaka avskriving av tí innrætting, sum gjørd verður, aftaná at húsini eru yvirtikin soleiðis, at allur keypspeningurin verður taldur sum latin fyri sjálv húsini. Annars verður viðmerkt, at tá ið húsini verða nýtt til tekni- og skrivstovu, er ikki heimild til at avskriva tey. Í øðrum lagi heldur ráðið, at um nakað av innrættingini skuldi verðið góðtikið til avskriving, so kann virðið, sum felagið hevur sett ikki nýtast, men møguliga eitt væl minni virði. Áðurnevnda virði eigur samstundist at verða mett av óhildaðum monnum og bert tann partur av innrættingini, sum felagið nýtir framyvir. Landsskattanevndin samtykti at staðfesta avgerðina hjá Líkningarráð Føroya við tí viðmerking, at viðgerðin av málinum í síni heild hevði verið bein. J. nr. 38/1974. Handilsmaður sendir til landsskattanevndina kæru um broyting, ið Líkningarráð Føroya hevur gjørt í skattaálíkning hansara fyri ávíst skattaár. Í ummælisskrivi sínum leggur L.F. serligan dent á, at bruttuvinningur hansara er alt ov lágur samanborið við bruttuvinningin hjá samsvarandi handlum aðrastaðni. Ráðið sigur víðari, at ein mettur bruttovinningur uppá 20% av 26

30 søluni ikki kann verða ov høgt settur, tá ið tað er ráðnum kunnugt, at bruttovinningurin í Havn liggur um 37% og á bygd um 28% av søluni hjá tílíkum handlum, ið her er talan um. Líkningarnevndin á staðnum sigur í ummæli sínum, at hann umframt at handla við pappírsvørum og leikutoy eisini selur øl, sodavatn og sukurvørur. Tá ið hetta eru vørur, ið geva betri og størri vinning enn matvørur, verður mælt til, at broytingar ráðsins verða staðfestar. Landsskattanevndin staðfesti ta av L.F. gjørdu broyting í skattaálíkningini við tí viðmerking, at meten ráðsins um vinningin eigur at vera á góðari leið. J. nr. 16/1975. Skattagjaldari sendir tann 31/ kæru til landsskattanevndina um álíkningarnar fyri skattaárini 1969/70 til og við skattaárið 1974/75. Málið hevur verið til ummælis hjá L.F. og Tórshavnar líkningarnevnd, sum eru av tí áskoðan, at málið er ov gamalt, og at klagufreistirnar fyri langt síðani eru úti. Landsskattanevndin var av somu áskoðan um L.F. og Tórshavnar líkningarnevnd og samtykti at staðfesta tær omanfyri nevndu avgerðir. J. nr. 24/1975. Skattagjaldari klagar til landsskattanevndina um broyting, ið L.F. hevur gjørt í álíkning hansara fyri skattaárið 1974/75. Málið viðvíkir skattskylduni av forskotsavskriving gjørd á sjálvuppgávuni fyri skattaárið 1974/75. Landsskattanevndin hevur fingið sær ummæli frá L.F., sum m.a. ger heser viðmerkingar: Tá ið keypssáttmálin, ið málið snýr seg um, var undirskrivaður av tveimum partaeigarum tann 31/12-73, mugu hesir ætlast at hava átikið sær eina ávísa skyldu yvirfyri partreiðarínum, meðan hinir parteigararnir fyrst átóku sær nakra skyldu yvirfyri partreiðarínum í januar 1974 við undirskrift á partsreiðarísáttmálan. Eftir ráðsins metan áttu sostatt hesir seinnu ongan rætt til av- 27

31 skriving í 1973, men fyrst við árs enda í 1974, um sáttmálin var verðandi í gildi. Samb. 15 í løgtingslóg nr. 52 frá 29. december 1971 skulu gjørdar forskotsavskrivningar verða roknaðar upp í skattskyldugu inntøkuna fyri tað inntøkuárið, ið sáttmálin um bygging av skipi fer úr gildi. Tá ið sáttmálin, sum omanfyri nevndu undirskrivaðu 31/12-73 fór úr gildi april 1974, eigur forskotsavskrivingin frá 1973 at verða tikin við til skatting í 1975/76 saman við inntøkunum í Landsskattanevndin staðfesti álíkningina hjá L.F. við tí grundgeving, at forskotsavskriving frá árinum fyri í samband við sáttmála, ið fellur burtur, smb. 15 í løgtingslóg umskattligar avskrivningar frá 29/12-71, verður tikin við til skattingar árið eftir. J. nr. 27/1975. Bileigari hevur til landsskattanevndina sent kæru um tær broytingar, sum L.F. hevur gjørt í skattaálíkning hansara fyri ávíst skattaár. Landsskattanevndin hevur fingið sær ummæli frá L.F., sum m.a. í ummælisskrivi sínum skrivar: Av bilroknskapinum fyri rakstrarárið sæst, at klagarin er komin fram til eina nettoinntøku uppá ,- kr., meðan ráðið fær inntøkuna at hava verið ,- kr. áðrenn avskriving 6.000,- kr. Munurin kemst av, at klagarin hevur sett ógoldnar útreiðslur við ársenda til 7.821,- kr. og við árs byrjan til ,- kr. Hann hevur síðan roknað munin millum hesi bæði tøl ,- kr. uppí tær útreiðslurnar, meðan tær veruliga áttu at verðið drignar frá øðrum útreiðslum og soleiðis minkað um tær samlaðu útreiðslurnar. Ráðið kemur fram til omanfyri nevnda vinning soleiðis: Inntøkur samb. bilroknskapin ,- kr. Útreiðslur ,- kr. 28

32 Ógoldnar útreiðslur pr. 31/ ,- kr. pr. 1/ , , , ,- kr. Landsskattanevndin staðfesti ta av líkningarvaldinum gjørdu álíkning, við tað at hon var samd við L.F. í áskoðan tess um, at munurin millum ógoldnar útriðslur við árs byrjan og enda átti at verða drigin frá øðrum útriðslum og á tann hátt minka um tær samlaðu útreiðslurnar. J. nr. 32/75. Skattagjaldari klagar til landsskattanevndina um, at hann ikki fær loyvi til at draga bæði 1.600,- kr. frá fyri tey hús, sum hann sjálvur býr í, og harnæst ,- kr. í viðlíkahaldi av øðrum húsum, sum hann hevur átt í fleiri ár, og sum hann nú hevur ætlanir um at leiga út. Landsskattanevndin hevurfingið sær ummæli frá L.F., sum m.a. færir fram, at tað ikki heldur, at viðkomandi skattgjaldari eigur rætt til frádrátt fyri viðlíkahald av húsum, sum hann setur í stand, tí ein sonur møguliga skal búgva í teimum. Landsskattanevndin var av somu áskoðan sum L.F. og samtykti at staðfesta álíkningina við teirri grundgeving, at her ikki er talan um útreiðslur, ið standast av útleiging. J. nr. 46/1975. Skattgjaldari klagar til landsskattanevndina um, at hann ikki fær loyvi í sjálvuppgávuni at draga frá grundskatt av einari summarhúsogn í Danmark. Í ummæli sínum sigur L.F. m.a. soleiðis: Tað er í hesum føri talan um ognarskatt av einum summarhúsi. Frádráttur í samband við útreiðslur av summarhúsogn vera "principalt" ikki góðtiknar. Henda meginreglan ger seg galdandi uttan mun til, um útreiðslurnar eru goldnar uttanlanda ella innan- 29

33 landa. Tað er soleiðis eftir ráðsins tykki beint, at sýtt er fyri frádrátti. Landsskattanevndin samtykti síðani at geva L.F. viðhald við tí grundgeving, at tað heldur ikki, at 9, pkt. 8 a í skattalógini loyvir at taka ognarskatt álíknaður av fastogn til frádrátt í skattskyldugu inntøkuni. J. nr. 20/1976. Skattgjaldari hevur til landsskattanevndina sent kæru viðvíkjandi frádráttarrætti í samband við hall av konsertum, ið hann sjálvur hevur fyrireikað og staðið fyri. Landsskattanevndin hevur fingið sær ummæli frá L.F. Í sínum viðmerkingum til málið sigur L.F. m.a., at eitt slíkt tiltak er at rokna sum ítriv og verður sostatt ikki loyvt frádrigið skattafrítt. Samb. 8, 1. stk. skal frá inntøkuni verða drigin rakstrarkostnaður, t.e. tær útreiðslur, sum í árinum ganga til at vinna inntøkurnar, tryggja tær og halda teimum viðlíka við. Við nevndu grein í huga verður hildið, at umrødda hall ikki kann metast sum neyðug útløga til tess at vinna og tryggja inntøkurnar við. Av somu orsøk kann heldur ikki verða góðtikið, at sama hall verður frádrigið í sjálvuppgávuni. Landsskattanevndin var av somu áskoðan sum L.F. og samtykti tí onga broyting at gera í álíkningini. J. nr. 22/1976. Byggimeistari klagar til landsskattanevndina um tær broytingar, ið líkningarnevndin á staðnum hevur gjørt í skattaálíkningum hansara fyri 3 fylgjandi skattaár. Í ummæli sínum til málið leggur L.F. m.a. dent á, at klagarin hevur havt fleiri stórarbeiðir undir hond, og hartil hevur havt nógv arbeiðsfólk í vinnu. Hann hveur tí skyldu at lata inn roknskap saman við sjálvuppgávuni, og sær tað eisini út til, at hann er biðin um hetta, uttan at meira er hent. Orsakað av, at nevndi byggimeistari ikki hevur røkt skyldu sína at lata fullfíggjaðan roknskap inn saman við sjálvuppgávuni, 30

34 verður mælt til, at tær av líkningarnevndini gjørdu hækkingar í skattaálíkningi samb. 39 í skattalógini verða standandi við. Landsskattanevndin staðfesti síðani tær av líkningarnevndini gjørdu broytingar í álíkningin, tá ið hon var samd við L.F. í hinum sjónarmiðinum, ið omanfyri eru førd fram. J. nr. 30/1976. Ein handil sendir í mars 1976 landsskattanevndini kæru um broytingar, sum líkningarnevndin í Tórshavn í august hevur gjørt í skattaálíkningunum fyri skattaárini 1971/72, 1972/73, 1973/74 og 1974/75. Gongdin í málinum hevur verið tann, at uppgávuskjølini av fyrstan tíð vóru ikki sett rætt upp. Handilin læt síðani stats. aut. grannskoðara endurskoða roknskapirnar, og vórðu teir síðani við ávísum broytingum latnir líkningarnevndini í Tórshavn. Hóast hetta, at nýggir roknskapur vóru latnir líkningarnevndini, so heldur hon framvegis fast við tær broytingar, ið upprunaliga vórðu gjørdar í álíkningini. Tað, at nevndin fastheldur broytingarnar, er í fyrstu atløgu, at bruttuvinningurin verður mettur at vera ov lágur. Harnæst, at grannskoðarin í høvuðsheitinum er samdur við líkningarnevndini viðvíkjandi teimum broytingum, ið líkningarnevndin áður hevur gjørt, burtursæð frá broytingum í skuldarum og ognarum. Tórshavnar líkningarnevd viðmerkir eisini, at teir nýggju roknskapirnir eru ongantíð grannskoðaðir. L.F. er samt við Tórshavnar líkningarnevnd í, at roknskapirnir veruliga eru ikki grannskoðaðir. Víst verður eisini á, at teir partvíst eru settir upp eftir teimum gomlu, tó soleiðis at smávegis broytingar eru gjørdar. L.F. sigur, at um nú mett varð eftir vinningi hjá øðrum líknandi handlum í Tórshavn, so er vinningurin væl hægri hjá øllum hinum enn hjá klagaranum. Um nú t.d. mett varð eftir tí vinningi, sum tann lægsti hjá hinum er, so átti skattleggjandi inntøkan at verið væl hægri enn 31

35 hon, sum líkningarnevndim hevur mett, og sum klagað er um. L.F. mælir síðani til, at álíkningin, sum gjørd er av líkningarnevndini, stendur við og verður góðkend av kærustovninum. Tilmælið frá L.F. verður haraftrat grundað á ta áskoðan, at nýggj meting av vinninginum kann ikki verða gjørd, av tí at málið verður mett at vera ov gamalt, samb. 56, 2. stk. í skattalógini. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti, at handilin skuldi verða skattaður sambart sjálvuppgávurnar, soleiðis sum hesar vóru rættaðar av stats. aut. grannskoðara. Í viðmerking til málið leggur landsskattanevndin fram um alt dent á tað langa tíðarskeiðið, sum er farið, áðrenn líkningarnevndin framdi broytingarnar. J. nr. 40/1976. Keypmaður sendir landsskattanevndini kæru um, at skattavaldið hevur ikki góðtikið sum skattafrían frádrátt 1.355,- kr., sum hann hevur goldið í ognarskatti av summarhúsi, sum hann eigur í Danmark. Hann vísir á, at eftir 9, nr. 8 a í skattalógini kann tað verða drigið frá, sum í inntøkuárinum er goldið í álíknaðum skatti. L.F. sigur, at tað góðtekur ikki frádrátt av útreiðslum av summarhúsum, uttan mun til um hesi standa í Føroyum ella uttanlanda. L.F. leggur afturat, at her er ikki talan um inntøkuskatt, men um eitt avgjald í samband við summarhús í Danmark, og at hetta kemur ikki undir reglurnar í 9, nr. 8a. Landsskattanevndin samtykti at geva L.F. viðhald, við tað at nevndin heldur, at 9, nr. 8a í skattalógini loyvir ikki frádrátt í skattskyldugari inntøku av ognarskatti, sum er álíknaður fastogn í útlondum. J. nr. 51/1976. Stats. aut. grannskoðari hevur fyri partafelag sent kæru til landsskattanevnina um ta broyting, sum L.F. hevur gjørt í álíkningini fyri skattaárið 1970/71. 32

36 Skattakravið, ið talan er um, er sett fram hin 6. januar Grannskoðarin er av teirri áskoðan, at skattakravið er ov gamalt, við tað at tað er reist so seint. Krøv um skattagjalding koma undir reglurnar í ríkislóg nr. 274 frá 22/ Eftir hesari lóg kunnu skattakrøv nevniliga ikki setast fram, tá ið 5 ár eru liðin frá tí, at kravið kundi gerast galdandi. L.F. skilar harafturímóti til, at rakstrarhallið stendur í roknskapinum fyri rakstrarárið Hetta rakstrarhall átti tí at komið fram í rakstrarroknskapinum fyri Men eftir L.F. metan er tað ivasamt, nær nevndi roknskapur er latin inn. Roknskapurin er undirskrivaður 1. april 1970, men sjálvuppgáva er ikki latin inn. Roknskapurin er tí komin inn aftaná, at høvuðsálíkningin fyri skattaárið 1970/71 er lokin. L.F. reisir spurningin, um skattavaldið innan 6. januar 1971 hevur havt møguleika til at reisa nevnda skattakrav, ið sum nevnt varð sett fram hin 6. januar L.F. heldur, at tað í hesum føri er ikki farið út um 5 ára freistina. Hesa áskoðan grundar L.F. á tað sjónarmið, at í hesum føri var ongin sjálvuppgáva latin inn og harnæst, at prógvførslan, fyri at gera eina aðra hugsan galdandi í slíkum føri, hvílir á skattaborgaranum. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, sum samtykti at geva kæraranum viðhald, við tað at nevndin metir. at kravið er ov gamalt. J. nr. 58/1976. Sjómaður hevur sent landsskattanevndini kæru um broytingar, sum L.F. hevur gjørt í álíkningini fyri skattaárið 1976/77. L.F. vísir á, at klagarin ein part av skattaárinum hevur verið undir donskum sjómansskatti.. Av tí at maðurin sigldi í stytri tíð enn teir 180 dagarnar, sum reglan sigur, var hann skattskyldugur á landi alla tíðina. Sjómansskaturin verður av hesari grund bókaður inn á álíkningina á landi, eins og inntøkan, sum hann hevði, meðan hann sigldi, verður tald uppí inntøkuna á landi. 33

37 Landsskattanevndin viðgjørdi málið og samtykti onga broyting at gera í álíkningini, av tí at nevndin metir, at klagarin er viðgjørdur sambart galdandi reglum. J. nr. 77/1976. Skattgjaldari klagar 26/9-76 um, at skattskylda hansara fyri skattaárið 1976/77 er flutt av bygd til Tórshavnar. Tað framgongur av málinum, at klagarin varð giftur í mars 1976 við gentu, sum var búsitandi í Tórshavn. Aftaná giftarmálið varð konan framvegis búgvandi í Tórshavn, hóast at maðurin varð verðandi á bygd. L.F. ger í ummælisskrivi vart við, at skattskyldan hjá viðkomandi skattgjaldara sambært 28, 1. stk. í skattalógini er í Tórshavn, so leingi konan og børnini hava tilhald í Tórshavnar kommunu. Henda reglan er galdandi, líkamikið um skattgjaldarin verður roknaður sum fastbúgvandi í Tórshavnar kommunu ella ikki. Lagt verður afturat, at konan og børnini fluttu á bygd hin 27/9-76. Skattskyldan í Tórshavn heldur uppat hin 30. september sama ár. Skattskyldan á bygd tekur við frá 1/10-76, og verður hann skattaður á bygd av skattaárinum 1976/77. Landsskattanevndin samtykti út frá teimum frammanfyri gjørdu metingum at staðfesta avgerð líkningarráðsins. J. nr. 1/1977. Skattagjaldari hevur til landsskattanevndina sent kæru um tær broytingar, sum L.F., hevur gjørt í uppgerðini viðvíkjandi einari húsaogn, sum skattgjaldarin eigur í Tórshavn. L.F. sigur í ummælisskrivi sínum, at viðkomandi skattgjaldari er atvinnuskattskyldugur í Tórshavn av tí nettovinningi, sum henda húsaognin gevur. Men tá ið úrslitið hevur verið eitt hall bæði árini eftir tað, at rentan av láni uppá húsaognina er drigin frá, er tann kommunuskatturin, sum var álíknaður honum í Tórshavnar kommunu, strikaður. Hann verður síðani, um hann er goldin, umbólkaður yvir á skattakorið á staðnum, har hann er búsitandi. Tá ið kommunan, har hann er búsitandi, sjálvsagt er tilhalds- 34

38 kommunan, er hann í fyrstu atløgu fult skattskyldugur her. Men tilhaldskommunan má minka kommunuskattin við tí lutfalsliga parti, ið er kommunuskattur í Tórshavn. Av sjálvuppgávuni framgongur, at rentan av láni uppá húsini øll er frádrigin, har hann er búsitandi, uttan at tilsvarandi inntøka av húsunum í Tórshavn er uppgivin her. Ráðið hevur við hesum í huga flutt rentufrádráttin til sjálvuppgávuna í Tórshavn. Húsaognin í Tórshavn gevur sostatt eitt hall, ið síðani verður flutt til sjálvuppgávuna, har skattgjaldarin er búsitandi. Tá ið rentufrádrátturin nú er viðroknaður hallinum, verður skattskylduga inntøkan, har hann er búsitandi, hækkað samsvarandi hesi somu upphædd, tá ið rentan kann ikki koma til frádrátt 2 ferðir. Landsskattanevndin samtykti síðani ongar broytingar at gera í álíkningini, tá ið hon var av somu áskoðan sum L.F. J. nr. 3/1977. Ein keypmaður hevur sent landsskattanevndini kæru um tær broytingar, sum L.F. hevur gjørt í skattaálíkningini fyri skattaárini 1975/76 og 1976/77. Í ummælisskrivinum hevur L.F. m.a. hesar viðmerkingar: Við kanning av roknskapum og fakturaum kom ráðið fram á, at klagarin í 1974 hevði ført undir vørukeyp hjá handlinum ymsar vørur, sum ráðið metti hoyrdu ikki beinleiðis til keyp av vørum til handilin. Klagarin greiðir sjálvur frá, at hann keypir sínar egnu húsarhaldsvørur frá keypmanni á staðnum og frá Føroya Keypssamtøku. Hetta, at klagarin keypir vørur fyri onnur í heilsølu, meðan tað sum tey sjálvi nýta í húsarhaldinum, verður keypt frá keypmanni í bygdini, heldur L.F. vera løgið og lítið eftirfarandi. Víðari verður sagt, at tá ið klagarin hevur handil, so er ongin ivi um, at hann nýtir nakað av vørum privat úr handlinum, og hevur ráðið mett hetta til 3.500,- kr. í 1974 og 4.000,- kr. í Ráðið hevur heldur ikki góðtikið avskriving av handlinum, tá ið ráðið metir, at hann lúkar ikki treytirnar fyri avskriving. Hesa 35

39 niðurstøðu er ráðið komið fram til út frá fyriliggjandi upplýsingum um, at bert niðara hæddin verður nýtt til handil ella 50% av gólvvíddini, sum ikki er nóg mikið til at fáa avskriving góðtikna. Ráðið hevur heldur ikki góðtikið avskriving av bili, tá ið støddin av handlinum ikki krevur nógva bilnýtslu, men ráðið kann hóast tað góðtaka eina metta bilútreiðslu í samband við handilin uppá 1.000,- kr. í 1974 og 1.200,- kr. í Í tilmælinum til landsskattanevndina leggur L.F. afturat hesum serstakliga dent á, at hvørki inntøkuskjøl ella kassabók kunnu fáast til vega. Aftaná at hava viðgjørt málið, samtykti landsskattanevndin, vísandi til omanfyri standandi grundgevingar, onga broyting at gera í álíkningini. J. nr. 13/1977. Ein keypmaður hevur sent landsskattanevndini kæru um skattaálíkningina fyri skattaárið 1976/77. Av málinum sæst, at roknskapurin fyri rakstrarárið 1975 hevur verið kannaður. Vinningurin av vørunýtsluni, sum í 1974 var 17,8% var í 1975 fallin niður í 12,4%. Fyri at gera keypmanninum hetta greitt, varð hann biðin um at senda fullgóða váttan saman við roknskapartilfari við skjølum fyri at prógva, hví vinningurin var so nógv lækkaður. Tá ið ráðið onki frætti aftur, metti tað vinningin til 17% av vørunýtsluni, og varð álíkningin fyri 1976/77 broytt samsvarandi hesum. Sum grundgeving fyri, hví roknskapurin fyri 1975 varð kannaður, sigur ráðið, at tað áður hevur kannað roknskapartilfar fyri eldri ár, men at hetta tilfar varð ikki mett at vera haldgott grundarlag undir álíkningini. Vegna serligar umstøður gjørdi ráðið tó ongar broytingar tá treytað av, at roknskapurin varð betur førdur. Orsakað av, at roknskapurin ikki verður betur førdur enn, og av tí at ongin frágreiðing er givin um grundina til, at bruttuvinn- 36

40 ingurin í 1975 er so nógv lægri enn á 1974, mælir L.F. til, at broytingin verður staðfest. Landsskattanevndin samtykti at staðfesta ta av L.F. gjørdu álíkning. J. nr. 17/1977. Stats. aut. grannskoðari hevur vegna skattagjaldara kært til landsskattanevndina um, at L.F. hevur ikki góðtikið avsetingina í íløgugrunn fyri skattaárið 1975/76 og 1976/77. Støðan hjá L.F. í hesum málið er hon, at viðkomandi kommuna hevur veitt longri freist til inngjaldan í íløgugrunn enn ásetta lógarfreist og góðkend praksis heimilar kommunala líkningarvaldinum samb. 40 í skattalógini. Í hesum sambandi verður viðmerkt, at sjálvuppgávurnar fyri inntøkuárini 1974 og 1975 eru latnar kommunala líkningarvaldinum í mars mánað 1976, meðan inngjaldingin í íløgugrunn fyrst er gjørd seinast í juni Annars verður sagt, at í frágreiðingini til sjálvuppgávurnar fyri avvarðandi inntøkuár, er áherðsla løgd á, at hevur skattgjaldari lagt í íløgugrunn, skal hetta koma fram í roknskapinum. Harafturat skal kvittan fyri, at peningurin er goldin Føroya Gjaldstovu vera viðløgd sjálvuppgávuni. Er hon ikki við, verður íløgan ikki góðtikin. Grannskoðarin vil harafturímóti halda, at um kommunan er farin út um heimild sína, so kann hetta ikki leggjast skattgjaldaranum til last. Hetta sjónarmiðið heldur ráðið seg ikki uttan víðari kunna skúgva til viks, men tá ið viðkomandi skattgjaldari í eitt áramál hevur sitið sum limur í bygdarráð, so kann hann ikki vera ókunnugur við galdandi lógarreglur og praksis. L.F. heldur av hesum áðurnevndu orsøkum fast við ikki at góðtaka avsetingina í íløgugrunn fyri inntøkuárini 1974 og Landsskattanevndin samtykti síðani onga broyting at gera í álíkningini, tá ið nevndin er av teirri áskoðan, at freistin fyri at lata inn sjálvuppgávuna var útrunnin, áðrenn goldið varð í íløgugrunn. Hvat viðvíkir teirri útsetan, sum kommunan í hesum føri hevur 37

41 givið skattgjaldaranum, so er nevndin sannførd um, at kommunan er farin út um heimild sína. J. nr. 24/1977. Bileigari klagar til landsskattanevndina um eina hækking í álíkningini frá ,- kr., ið er upphæddin, sum hann sjálvur hevur givið upp sum inntøku, til ,- kr., sum líkningarnevndin hevur ásett. Orsøkin til, at líkningarnevndin ikki góðtók ta av bileigaranum uppgivnu bruttuinntøku, er tann, at teir mettu klagaran at hava havt væl av inntøku eyka uttanum tær ,- kr., sum hann hevði koyrt fyri hjá landsverkfrøðinginum. L.F. viðmerkir til omanfyri nevndu broytingar, at um so var, at ein meting varð gjørd út frá benzin og oljunýtslui ,36 kr., so tykist tað ráðnum, at tann innkoyrda upphæddin má liggja nærri teimum ,- kr. Við at meta eina nýtslu av dieselolju til 10% av ,- kr. og benzinnýtslu til 25% av ,- kr. verður komið fram til eina samlaða nýtslu uppá ,- kr. meðan frádrignar eru í roknskapinum góðar ,- kr. Ráðið leggur síðani dent á, at onki regluligt bókhald fyriliggur, og harmast, at ráðið ikki hevur fingið tey skjøl til vega, sum biðið hevur verið um. Tá ið sostatt onki prógv er til taks fyri, at metingin hjá líkningarnevndini er skeiv, verður av ráðnum mælt til, at ongin broyting verður gjørd í skattaálíkning klagarans. Landsskattanevndin samtykti út frá tí, ið fram er komið í málinum, onga broyting at gera í álíkningini. J. nr. 26/1977. Reiðari kærir fyri seg og reiðaríið um tær broytingar, ið líkningarráðið hevur framt í skattaásetingini hjá honum og reiðarínum fyri skattaárini 1971/72 og 1972/73. Nevndu skattamál vóru upprunaliga viðgjørd eftir 75 í skattalógini sum sektarmál. L.F. viðmerkir í hesum sambandi fylgjandi. Samsvarandi galdandi praksis vóru málini avgjørd við, at lands- 38

42 stýrið góðtók eitt tilboð frá ávikavist reiðara og reiðarí um semju viðvíkjandi eftirgjaldan av skatti og sekt. Í 75, 2. stk. er tilskilað: Landsstýrið dømir sektina, uttan so, at tað ella hin seki vil, at málið verður avgjørt við rættargangi. Av hesum framgongur heilt greitt, at viðvíkjandi sektarmálum, sum eru avgjørd við semju, má henda semja verða bindandi fyri báðar partar, soleiðis at málið ikki seinri kann takast upp aftur av einum av pørtunum. Her verður sipað til fotoavrit frá bókini hjá Thøger Nielsen: "Indkomstbeskatning" I bind, K.b.h Vísandi til omanfyri nevnda eigur landsskattanevndin eftir fatan ráðsins ikki at taka umrødda mál til viðgerðar. Landsskattanevndin samtykti at avvísa kæruni, við teirri grundgeving, at skattamálini eru endaliga avgjørd við teimum semjum, sum fyriliggja. J. nr. 37/1977. Skattagjaldari hevur klagað til landsskattanevndina um skattaálíkning av húsaogn, sum hann eigur í Tórshavn, og sum hann hevur latið soninum brúksrættin til. Í hesum sambandi verður upplýst, at viðkomandi eigari sjálvur ber allar rentuútreiðslurnar av húsunum, meðan sonurin, ið hevur brúksrættin, fær leiguinntøkurnar av teimum. Í viðmerkingunum til málið sigur L.F., at gáva í hesum føri ikki einans er ein brúksrættur til húsini, men eisini tann inntøka, sum hesin brúksrættur gevur, má verða at meta undir hesa somu gávu. Leiguinntøkan má sostatt roknast sum gáva frá faðir til son, sum sambært 4, 3. stk. í skattalógini er ikki skattskyldug hjá móttakaranum, men í staðin hjá gevarnum. Niðurstøðan hjá L.F. í hesum máli er hon, at viðkomandi skattgjaldari er tann veruligi eigarin av húsunum, og tí sjálvur eigur at bera inntøkur og útreiðslur av teimum. Landsskattanevndin var av somu áskoðan sum L.F., við tað at 39

43 hon metir, at útreiðslur og inntøkur av fastogn í slíkum førum eiga at fylgja eigaranum. J. nr. 42/1977. Lærari klagar til landsskattanevndina um tær broytingar, sum L.F. hevur gjørt í skattaálíkningini fyri skattaárini 1975/76 og 1976/77. Av málinum skils, at klagarin hevur havt útróðrarbát í nøkur ár. Hann hevur øll hesi árini havt hall av honum. Árið 1974 varð avreitt fyri 4.150,- kr. og varð hallið hetta árið 6.966,- kr. Árið 1975 varð avreitt fyri 6.230,- kr., og varð hallið hetta árið ,- kr. Orsakað av, at bruttuinntøkurnar hesi bæði árini vóru so lágar, helt L.F. ikki, at báturin kundi metast at verða nýttur vinnuliga. Hallini hesi bæði árini vóru tí ikki góðtikin, men í staðin varð góðkent, at inntøkur og útreiðslur gingu upp ímóti hvørjum øðrum. Sama háttalag er nýtt í øðrum líknandi førum og góðkent av landsskattanevndini, har klaga hevur fyriligið. Í 1976 var bruttoinntøkan ,- kr. Hetta árið er hallið uppá 9.376,- kr. góðtikið, tá ið mett verður, at báturin í hesum ári hevur verið nýttur vinnuliga ein fittan part av árinum. Landsskattanevndin samtykti at geva L.F. viðhald, tá ið nevndin metti, at aktiviteturin hjá bátinum fyri 1974/75 ikki hevði verið vinnuligur. Í øðrum lagi kundi landsskattanevndin geva L.F. viðhald hvat viðvíkir metingini fyri árið 1976, tá ið nevndin kundi taka undir við, at báturin hetta árið, mett eftir bruttoinntøkuni, kundi ætlast at vera rikin vinnuliga. J. nr. 46/1977. Grannskoðari klagar vegna skattgjaldara um skattaálíkningina fyri skattaárið 1977/78. Av málinum framgongur, at klagarin í 1976 ætlaði at útvega sær skip. Talan var um at keypa skip við stórum brandskaða. 40

44 Niðurstøðan av einari nærri kanning var tá hon, at skipið var ov illa farið til, at keyp fór at løna seg. Keypið varð tí av ongum, men klagarin hevði hóast tað havt eina útreiðslu í samband við kanningina av skipinum uppá 8.434,- kr, Í viðmerkingunum til málið sigur L.F., at nevnda útreiðsla kann ikki metast at koma undir fyritreytirnar í 8 í skattalógini um útreiðslur, sum í árinum eru nýttar til at vinna inntøkurnar, tryggja tær og halda teimum viðlíka við. Víðari verður sagt, at nevnda útreiðsla ikki hevur ávirkað inntøkurnar í árinum, men bert verið nýtt til at kanna møguleikarnar fyri ávísari ílegging. Útreiðslan hevur tí bert staði í samband við ílegging, og metir ráðið hana tí sum ognarmiss. Sum stuðul fyri nevnda sjónarmið verður víst til avgerð frá "lagtingets skatteudvalg nr. 31/1959" í líknandi máli. Tá klagarin í øðrum lagi heldur, at nevnda útreiðsla skal verða avskrivað eins og eitt nýtt skipakeyp, sum klagarin hevur bundið seg til, eftir at tað fyrra varð av ongum, so hkann ráðið heldur ikki góðtaka hetta. Metan ráðsins viðvíkjandi hesum spurningi er hon, at útreiðslua hevði klagarin privat, meðan tað nýggja keypi er gjørt av partsreiðarí, sum als ikki roknar við hesari útreiðslu í roknskapinum, og sum tí onki hevur við hetta skipakeyp at gera. Landsskattanevndin samtykti at geva L.F. viðhald, tá ið hon í øllum lutum kann taka undir við teimum frammanfyri nevndu sjónarmiðum. J. nr. 58/1977. Kæra er av skattgjaldara send landsskattanevndini viðvíkjandi tí broyting, sum L.F. hevur gjørt í skattaálíkning hansara fyri skattaárið 1977/78. Av málinum framgongur, at klagarin var biðin um at senda ráðnum alt neyðugt roknskapartilfar við skjølum fyri árið Men tá ið komið var fram til, at onki regluligt bókhald var til taks, gjørdi ráðið eina meting um inntøkur klagarans út frá tí tilfari, sum fingi var til vega. 41

45 Av tí fíggjarstandi, sum klagarin sjálvur hevur latið inn, sæst, at ognarvøksturin 1976 var ,- kr. Seinni vísir tað seg, at viðkomandi skyldar fyri fragt og toll ,- kr. og var eginognin sostatt bert vaksin við ,- kr. Ráðið hevur við sínari endaligu broyting gingið út frá hesum tali. Afturat teimum ,- kr., sum prógv er fyri vóru brúktar privat, hevur ráðið mett ,- kr. sum hóskandi til kontantnýtslu, mat og klæðir. Sostatt er komið fram til eina skattskylduga inntøku uppá ,- kr., sum verður mett at verða á góðari leið. Landsskattanevndin samtykti at geva L.F. viðhald, tá ið hon ásannar, at onki regluligt bókhald liggur aftanfyri skattauppgávu klagarans, og at ráðið hevur gjørt sínar kanningar út frá tilfari, sum nevndin sjálv eisini hevur gjøgnumgingið og góðtikið, og annars mett um nýtsluna av kontantum peningi til mat, klæðir og annað til eina upphædd, sum nevndin heldur vera hóskandi. J. nr. 61/1977. Datavirki hevur vegna skattgjaldara klagað til landsskattanevndina um skattaálíkningina fyri skattaárið 1977/78. Av rokniskapi klagarans sæst, at virkið í 1976 hevði givið eitt hall uppá ,97 kr. Hetta vildi avvarðandi bygdarráð ikki góðtaka, men tók ístaðin og hækkaði skattskyldugu inntøkuna við somu upphædd. Alt roknskapartilfarið hevur verið til kanningar hjá L.F. Av bókførsluni sæst, at inntøkuføringin var alt ov lítið álítandi. Ráðið vísir á, at t.d. kontantar inngjaldingar í fyrra helmingi av árinum fyrst vóru bókaðar í december, og at kassin vísti stórt undirskot gjøgnum alt árið. Datavirkið heldur, at ivi er um roknskaparskyldu skattgjaldarans. Hesum sjónarmiði kann ráðið ikki taka undir við, tá ið tað er ráðnum kunnugt, at skattgjaldarin m.a. selur køkar. L.F. tekur sostatt undir við bygdarráðnum og mælir til, at nevnda avgerð verður staðfest. Landsskattanevndin avgjørdi síðani onga broyting at gera í álíkningini. 42

46 J. nr. 12/1978. Verkfrøðingur hevur til landsskattanevndina klagað um, at líkningarnevndin, har hann er búsitandi, hevur sett hann í skatt sum tilflytara úr Danmark frá 1/7-76 hóast tað, at hann fyrst er tilmeldaður í kommununi frá og við 1/ Av málinum framgongur, at klagarin hevur leigað sær teknistovu á staðnum hin 1/7-76, og at hann hin 6. juli sama ár gjørdi sáttmála við avvarðandi kommunu um ymisk projekteringsarbeiði. Upplýst er í hesum sambandi, at viðkomandi verkfrøðingur fekk sítt fyrsta gjald fyri nevnda arbeiði hin 12/8-76, næsta gjald fekk hann hin 15/10-76 o.s.fr. Hetta meinar kommunan er prógv um, at verkfrøðingurin er skattskyldugur longu frá 1/7-76. L.F. førir fram, at tá ið onki prógv er fyri, at verkfrøðingurin ikki hevur havt tilhald í kommununi frá 1. juli, til hann meldaði flyting 1/11-76, og hann hin 15. oktober 1976 hevur fingið 8.250,- kr., sum sambart sáttmálan skal verða goldið fyri gjørt arbeiði, kann ráðið ikki annað enn mæla til, at líkningarnevndin fær viðhald. Málið var síðani til viðgerar á fundi í landsskattanevndini, ið kom til ta niðurstøðu, soleiðis sum málið er upplýst, at viðkomandi flutti til kommununa 1/1-76. J. nr. 13/1978. Stats. aut. grannskoðari, klagar vegna partafelag ti landsskattanevndina um skattaálíkning felagsins fyri skattaárið 1978/79. Sambart tíð, ið fyriliggur í málinum, hevur klagarin í 1970 undirskrivað sáttmála um bygging av skipi. Hesin sáttmálin var uppsagdur í Fyri at siga sáttmálan upp, mátti felagið gjalda skipasmiðjuni kr. L.F. hevur fylgjandi viðmerkingar til málið: Felagið hevur forskotsavskrivað ,- kr. uppá byggisáttmálan. Sambart 15 í avskrivingarlógini (løgtingslóg nr. 52 frá

47 december 1971) skulu forskotsavskrivingar inntøkuførast í tí árinum, sum sáttmálin fer úr gildi. Ráðið heldur ikki, at áðurnevnda útreiðsla uppá ,- kr. kemur undir fyritreytirnar í 8 í skattalógini um útriðslur, sum í árinum eru nýttar til at vinna inntøkurnar, tryggja tær og halda teimum við. Ráðið metir hana ístaðin sum ognarmiss, við tað at henda útreiðsla ikki hevur staðið í samband við inntøkurnar í árinum, men bert hevur staðist av einari tilætlaðari ílegging. Klagarin vísir á, at 16 í avskrivingarlógini talar beinleiðis um vinning og hall. Til hetta viðmerkir L.F., at í 16 í avskrivingarlógini er talan um vinning ella hall við sølu av rættindum sambart sáttmála um bygging av skipi. Í hesum føri er harafturímóti talan um útreiðslu (hall), ið stavar frá, at felagið hevur tikið aftur sáttmála um bygging av skipi. Sostatt kann 16 í avskrivingarlógini eftir metan ráðsins ikki nýtast í tílíkum førum, her er talan um. Eftir at hava havt málið til viðgerar, samtykti landsskattanevndin at geva kærarnum viðhald, tá ið nevndin var av teirri áskoðan, at uppsøgn av sáttmálanum er at samanbera við hall samb. 16 í avskrivingarlógini. J. nr. 14/1978. Skattgjaldari hevur við skrivi frá 4. apríl 1978 vent sær til landsskattanevndina viðvíkjandi sínum skattavðiðurskiftum í Føroyum í tíðarskeiðinum 19/12-75 til 15/8-77. Greitt verður frá, at klagarin, ið var undir útbúgving í Danmark, flutti til Føroyar 19/10-73, til tess at skaffa sær pening til víðari útbúgving í Danmark. Hann varð tá settur í skatt eftir reglunum um skatting av tilflytarum úr útlondum. Hann søkti síðani landsstýrið um loyvi til at verða skattaður sum fastbúgvandi, og varð hetta honum játtað. 44

48 Viðkomandi fór aftur á skúla hin 22. august 1974, men kom aftur til Føroyar í praktikk hin 19. december 1975 og varð her til 15. august Tá ið líkningarnevndin setti hann í skatt sum tilflytara frá 19/12-75, søkti hann av nýggjum um loyvi til at verða skattaður sum fastbúgvandi. Einamest av tí at hann einaferð áður hevði fingið loyvi til at verða skattaður sum fastbúgvandi, varð henda seinna umsóknin ikki játtað. Ístaðin fyri fekk hann ein eykafrádrátt uppá 1.000,- kr. um mánaðan. Vegna tess, at viðkomandi var í Føroyum í praktikk, varð álíkningin strikað. Men tá ið landstýrið hevði tikið støðu í hesum skattamáli, varð hann settur í skatt av nýggjum, og er tað hesa álíkning, ið hann klagar um. L.F. sigur í tilmæli, at persónar, sum flyta til Føroyar koma undir skattskyldu her frá tilflytingardegnum at rokna, annaðhvørt undir 40% skatting, um tilhaldið ikki fer uppum 90 dagar, ella eftir reglunum um skatting av tilflytarum frá útlandi. Víðari verður sagt, at ongar undantaksreglur eru gjørdar fyri føroyingar, ið eru búsitandi uttanlanda og koma til Føroyar í praktikk. Ráðið metir tí at klagarin er beint viðgjørdur út frá galdandi reglum og serloyvi landsstýrisins dagfest 20. oktober Málið var síðani til viðgerer á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti onga broyting at gera, tá ið álíkningin er framd sambart galdandi reglur. J. nr. 18/1978. Stats. aut. grannskoðari, hevur vegna skipara vent sær til landsskattanevndina viðvíkjandi tulkingini av 16, 1. stk. nr. 1 avskrivingarlógini, soleiðis sum nevnda grein seinast er broytt við løgtingslóg nr. 5 frá 11. februar Sambart nevndu lógargrein kann ein skattaborgari, ið er ánari av (ella parthavari) í vinnuliga riknum skipi ella skipum, avskriva ájavnt við vinningin av skiparakstri, og harumframt kann 45

49 avskrivast upp til 15% av avskrivingarbara saldovirðinum, tó í mesta lagi triðing av aðrari inntøku við frádráttum, men uttan skattafrádrátt. Grannskoðari er av teirri fatan, at hægst loyvdi frádráttur í teimum førum, har skattaborgarin hevur hall av skiparakstri, er triðingurin av inntøku hansara við vanligum skattligum frádráttum, tó áðrenn frádrátt av rakstrarhallinum. Tórshavnar líkningarnenvnd er av teirri áskoðan, at hægst loyvda avskriving í hesum føri skal roknast sum triðingur av inntøku hansara aftaná, at hallið er drigið frá. Grundgevingin hjá líkningarnevndini er hon, at orðingin í lógini bert undantekur frádráttin fyri skatt, tá ið triðingurin skal roknast. L.F. tekur í hesum sambandi fult og heilt undir við Tórshavnar líkningarnevnd, tá ið tey sjónarmið, ið eru førd fram av Tórshavnar líkningarnevnd eru samsvarandi við ta støðu, ið ráðið hevur havt í hesum máli. Tað er ráðsins metan, at tað í samband við lógarbroytingina frá 11. februar 1977, har avmarkingin til triðing í aðrari inntøku kom afturat, ikki er broytt nakað viðvíkjandi høvuðsendamálinum við lógini. Hetta er nevniliga at geva skattaborgaranum rætt til at avskriva inntøkuna, ið kemur frá vinnuni sjálvari - skiparakstrinum, meðan rakstrarhallið frá skiparakstri verður viðgjørt sum vanligur frádráttur. Ráðið mælir sostatt til, at avgerðin hjá Tórshavnar líkningarnevnd verður staðfest. Eftir at hava viðgjørt málið, samtykti landsskattanevndin at geva líkningarvaldinum viðhald, tá ið hon er av teirri áskoðan, at lógin heimilar ikki at undantaka rakstrarhall frá teimum í 16 1 stk. nr. 1, 2. punktum í avskrivingarlógini nevndu frádráttum. J. nr. 20/1978. Festibóndi hevur til líkningarnevndina á staðnum sent inn landbúnaðarroknskap, uppgjørdan út frá bruttotølum. Hann hevur í hesum sambandi frádrigið avskrivingar av íløgum í jørð og 46

50 bygningar, umframt útreiðslur til velting úr nýggjum og viðseting av kálvum. Tá ið líkningarnevndin ikki hevur vilja góðtikið hesar frádráttir, hevur bóndin kært til landsskattanevndina um hetta. Í tilmælum til málið sigur L.F., at vanligt hevur verið, at teir, ið reka landbúnað, hava gjørt rakstrarrkonskap fyri árið partvís eftir nettoháttinum og partvís eftir bruttoháttinum. Tað, at nettouppgerarhátturin verður nýttur, ber í sær, at allar útreiðslur hava verið frádrignir hesum nettotølum. Sostatt eru hesi tøl endalig, og kunnu tí fleiri frádráttir ikki gerast. Verður harafturímóti bruttouppgerðarhátturin nýttur, kann frá hesum tølum dragast alt tað, ið lógin til eina og hvørja tíð heimilar. Viðvíkjandi spurninginum um avskriving av íløgum í jørð (velting) verður víst til avgerð frá Lagtings Skatteudvalg, nr. 65/1960, har sagt verður, at velting úr haga er mett sum ognargóðsking av jørðini, og er tí ikki avskrivingarbar. Annars vil ráðið meta, at bóndin eigur rætt til avskriving av virðinum av bygninginum, tá ið hetta hevur verið loyvt sambart galdandi praksis. Harafturímóti er ráðið av tí áskoðan, at bóndin ikki hevur rætt til at draga frá virðið av vist til veltingarmenn, tá ið hetta virðið skal tilskrivast jarðarognini. Viðvíkjandi frádrátti fyri keyp av kálvum til viðseting, metir ráðið, at út frá okkara serstøku landbúnaðarviðurskiftum er mest hóskandi at loyva frádrátt fyri viðseting. Vísandi til spurningin um avskriving av bygningum sigur ráðið, at henda avskriving er loyvd í tann mun, hon ikki dregur skattskyldugu inntøkuna niður um livikostnaðin eftir prístalsgrundarlagnum til eina og hvørja tíð samb. 8 í skattalógini. Eftir at hava viðgjørt málið samtykti landsskattanevndin at staðfesta ta av líkningarráðnum gjørdu álíkning, tá ið hon var av somu áskoðan sum L.F. hvat teinum nevndu avskrivingum viðvíkur. 47

51 J. nr. 23/2978. Skattgjaldari hevur við skrivi frá 7. juni 1978 klagað til landsskattanevndina viðvíkjandi broytingum, sum L.F. hevur gjørt í skattaálíkning hansara fyri skattaárini 1973/74 og 1974/75. Viðvíkjandi spurninginum um klagarin kann draga frá avskrivingar og rakstrarhall í samband við skip, sum kommandittfelag eigur, ið klagarin er lutaeigari í, ger ráðið hesar viðmerkingar: Kommandittfelagið verður mett sum sjálvstøðugt skattskyldugt felag, stovnað sambart 14, nr. 5 í skattalógini. Tá ið kommandittfelagið var eigari av skipinum, kann klagarin, ið er lutaeigari í kommandittfelagnum, ikki draga frá avskrivingar og rakstrarhall, sum viðvíkjandi skipinum, av í sínari egnu sjálvuppgávu. Eftir at hava viðgjørt málið, samtykti landsskattanevndin at geva L.F. viðhald í teimum framdu broytingum. J. nr. 24/1978. Stats. aut. grannskoðari, klagar fyri skattgjaldara um eina upphædd uppá 4.440,- kr., sum goldin er fyri grannskoðan og bókhald. Orsøkin til klaguna er hon, at viðkomandi líkningarnevnd hevur sýtt fyri at góðtaka, at nevnda útreiðsla uppá 4.440,- kr. í inntøkuuppgerðini verður tikin sum útreiðsla. Grundin til, at líkningarnevndin kann ikki góðtaka henda frádrátt, er henda, at hon metir, at útreiðslan stendur í samband við umsiting av ognini hjá skattgjaldaranum. Ráðið heldur, at tá ið klagarin er vanligur løntakari, er tað upp til hann sjálvan, um hann søkir sær hjálp við skattauppgerðini ella ikki. Víðari verður sagt, at hetta ikki kann roknast sum nøkur beinleiðis neyðug útreiðsla til tess at tryggja og halda inntøkuna viðlíka, sum hann kann draga frá í skattauppgerðini. Ráðið er sostatt samt við líkningarnevndina í viðgerðini av hesum máli og mælir til, at hon verður staðfest av landsskattanevndini. 48

52 Eftir at hava viðgjørt málið, samtykti landsskattanevndin onga broyting at gera í álíkningini. J. nr. 26/1978. Skattgjaldari klagar til landsskattanevndina í samband við, at bygdaráðið hevur hækka inntøkuna av handverki við ,- kr. og lagt 2.000,- kr. afturat aum inntøku av útróðri. Upplýst er í hesum sambandi, at viðkomandi hevur uppgivið inntøkuna av handverki til ,- kr., hóast tað, at fullgóð prógv eru til vega fyri, at hann av ávísari byggikonto hevur fingið útgoldið ,- kr. og at bankin hevur goldið honum sum løn 3.966,95 kr. L.F. heldur, at tað soleiðis er greitt, at klagarin bert hevur givið ein part av handverkaralønini upp til skattingar fyri skattaárið, her er talan um. Munin 4.135,05 kr. metir táðið, at hann hevur havt av øðrum arbeiði, sum ikki beinleiðis er prógvað. Niðurstøðan hjá L.F. í hesum máli er hon, at tað vísir seg, at klagarin hevur givið alt ov lítið upp í inntøku av handverki, og at bygdaráðið helst er vitandi um, at hann hevur havt aðrar inntøkur av hesum, enn tað, sum váttað er av Føroya Banka. Hann hevur onki latið inn til skattvaldið um inntøkur og útreiðslur av útróðrinum. Ráðið kann sostatt ikki annað enn mæla til, at tann gjørda álíkningin verður staðfest. Eftir at hava viðgjørt málið samtykti landsskattanevndin onga broyting at gera í álíkningini. J. nr. 31/1978. Skattgjaldari hevur sent kæru til landsskattanevndina um broyting, sum L.F. hevur gjørt í skattaálíkning hansara fyri skattaárið 1976/77. Tað kemur fram av málinum, at sonur klagarans hevur sett ,- kr. í ávíst partreiðarí. Men tá ið komi var fram til, at sonurin var ov ungur at skriva undir skeyti, og sostatt mettur ikki 49

53 at hava loyvi at avskriva uppá partin í inntøkuni, yvirtók pápin nevnda part frá soninum uttan at prógv eru fingin fyri, at nakað endurgjald er latið afturfyri. Klagarin avskrivaði síðani ,- kr. á sjálvuppgávuni fyri hvørt av árunum 1972 og Í 1974 letur hann soninum partin aftur uttan at fáa nakað ella geva nakað kontant gjald afturfyri - t.v.s. at klagarin letur soninum innskotið ,- kr. aftur og annars alla ogn og skuld í partsreiðarínum. Ávísandi 30, 1. og 2. stk. í avskrivingarlógini verður hetta mál av ráðnum mett sum søla/keyp er farið fram millum pápa og son. Málið var síðani til viðgerar á fundi í landsskattanevndini, ið var av somu áskoðan sum ráðið, nevniliga at avhendingin er sambart 30 í avskrivingarlógini at meta við sølu, og samtykti tí at staðfesta avgerð líkningarráðsins. Úrslitið verður sostatt, at tær afturvunnu avskrivingarnar, sum koma fram við søluuppgerð millum pápa og son, skulu inntøkuførast í sjálvuppgávu klagarans. J. nr. 35/1978. Stats. aut. grannskoðari, klagar vegna skattgjaldara um hækking, sum L.F. hevur gjørt í skattaálíkningini fyri skattaárið 1978/79. Í ummælisskrivinum ger L.F. hesar viðmerkingar: Málið snýr seg um, at ráðið fyri rakstrarárið 1977 hevur noktað at góðtaka avskriving av báti klagarans umframt av glúpi og nót tilsamans ,71 kr. Við ávísan til, at ráðið ikki metti henda tátt av vinnuvirki klagarans at vera vinnuligan burturav, verður samstundis kravt, at loystur íløgugrunnur og útgjaldan av innsettum peningi hesum viðvíkjandi verður inngoldin aftur til Føroya gjaldstovu. Tá ið kærarin í 1977 ikki hevur inntøku av bátinum, og tað sambart fyriliggjandi skjølum heilt greitt sæst, at báturin við árslok 1977 var undir umbygging og sostatt ikki liðugur at taka í nýtslu til vinnuligt endamál, heldur ráðið fast við, at fortreytirnar fyri avskriving eftir kap. 3 í avskrivingarlógini ikki 50

54 vóru tilsteðar við árslok 1977, og varð henda metan eisini gjørd galdandi fyri avskriving av glúpi og nót. Viðvíkjandi spurninginum um nýtslu av íløgugrunni, so tekur ráðið kravið aftur um, at tann loysti peningurin verður afturgoldin, tá ið fortreytirnar fyri avskriving av bátinum eru tilsteðar í 1978,tá ið báturin verður tikin í vinnuliga nýtslu, og metir ráðið forskotsavskrivingina í íløgugrunn sum gjørda í Eftir at hava viðgjørt málið, samtykti landsskattanevndin at loyva kæraranum avskriving fyri glúp og nót. Viðvíkjandi gjørdu avskrivingini av báti kærarans, so var nevndin av teirri áskoðan, at tá iå hesin var ikki klárur at taka í brúk fyrr enn aftaná árslok 1977, so eru treytirnar fyri avskriving ikki tilsteðar. J. nr. 36/1978. Grannskoðari klagar til landsskattanevndina um, at líkningarnevndin undir høvuðsálíkningini hevur mett privata nýtslu av bili hjá keypmanni til 2/3 av samlaðu útreiðslunum, avskriving uppírokanð. Í kæruritinum greiðir grannskoðarin frá, at keypmaðurin eigur annan bil, sum hann nýtir privat burturav. Allar útreiðslur av tí ið kæruskrivinum nevnda bili eiga tí at verða roknaðar sum vinnuligar. L.F. sigur, at keypmaðurin hevur ikki latið inn ognaruppgerð síðani 1/ Á hesari ognaruppgerð er ongin bilur utan tann ella teir, sum standa á roknskapinum. Samb. roknskapinum hevur kærarin ongantíð átt meira enn ein bil. Hann átti fyrst ein Ford Taunus, síðani ein Datsun og at enda ein Opel Kadett. L.F. metir, at líkningarnevndin á staðnum við sínum staðkunnleika hevur betur møguleikar at meta um hesi viðurskiftir enn ráðið og mælir tí til, at líkningarnevndin fær viðhald. Málið var síðani til viðgerðar í landsskattanevndini, ið samtykti, at útreiðslurnar av tí í kæruni nevnda bili verða at rokna sum vinnuligar. 51

55 Nevndin kom til hesa niðurstøðu, av tí at hon hevði fingið skjalprógvað, at kærarin í umrødda tíðarskeiði hevur havt tveir bilar, ein privat og ein til vinnuliga nýtslu. J. nr. 38/1978. Skattgjaldari, ið starvast á herstøðini í Mjørkadali, hevur sent landsskattanevndini kæru um skattaálíkningina fyri skattaárið 1978/79. Málið hevur verið til ummælis hjá L.F. og Tórshavnar líkningarnevnd. Í ummælisskrivinum skrivar L.F. m.a. soleiðis: Klagarin hevur í sjálvuppgávuni ymiskar frádráttur, sum líkningarnevndin hevur ikki góðtikið. Viðvíkjandi løntakarafrádrátti hjá konuni eru 800,- kr. drignar frá, sum eru ikki góðtiknar. Upplýst er, at konan hevur børn í dagrøkt. Fyri hetta fær hon samsýning sum bert verður skatta við 2/3 av upphæddini. Tí verður ikki rokna við øðrum frádráttum fyri hennara viðkomandi, heldur ikki løntakarafrádrátti. Viðvíkjandi tvungnari uppsparing er upplýst, at av lønini hjá yvirsergentum, sergentum og konstablum verður 1/10 partur innsetttur á bundna konto, sum teir fáa ikki útgoldið, fyrr enn teir far úr hertænastu. Ráðið viðmerkir, at tá ið her er talan um eina beinleiðis uppsparing, sum verður goldin klagaranum undir einum við rentum, tá ið hann fer úr starvinum, og sum ikki kemur til skattingar, tá ið tað verður útgoldið, eigur hann ikki rætt til at fáa tað drigið frá í sjálvuppgávuni. Viðvíkjandi "millitærtillæg" hevur til og við skattaárinum 1978/79 verið loyvt at drigið 30% av hesum frá í sjálvuppgávuni. Klagarin hevur av 6.184,- kr. drigið 3.707,- kr. frá, men varð hetta rættað av líkningarnevndini til 30% av 6.184,- kr. og svarar hetta til galdandi reglur. Viðvíkjandi ljósi og hita viðmerkir L.F., at skattgjaldari, sum býr til leigu, kann onki draga frá fyri ljós og hita, tá ið hetta er at meta sum privatútreiðslur. 52

56 Viðvíkjandi halli av bilroknskapi verður sagt, at klagarin hevur bil saman við einum øðrum, sum eisini arbeiðir í Mjørkadali. Teir koyra taxakoyring í frítíðini, og hevur klagarin samb bilroknskapin koyrt inn fyri ,- kr. Aftaná avskriving vísir roknskapurin eitt hall uppá 2.675,- kr., sum er drigið frá undir útreiðslum á sjálvuppgávuni fyri privatnýtslu av bili, nevniliga 7.000,- kr. ov høgt sett, tá ið viðkomandi skattgjaldari bert eigur helvtina av bilinum. Ráðið heldur, at hóskandi hevði verið at strika hallið uppá 2.675,- kr. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti onga broyting at gera í álíkningini hjá Tórshavnar líkningarnevnd, frásæð í spurninginum um hall av bilroknskapi, har tað varð samtykt at taka undir við sjónarmiði líkningarráðsins samb. ummælisskrivið frammanfyri. J. nr. 41/197. Snikkari hevur í skrivi frá juli 1978 vent sær til landsskattanevndina viðvíkjandi rætti til avskrivingar av snikkaramaskinum, sum hann hevur ognað sær til snikkaravirki. L.F. hevur gjørt vart við, at tað góðtekur ikki avskriving av rakstrargøgnum, sum eru ikki nýtt vinnuliga, samb. 1 í avskrivingarlógini. Hesa avgerð grundar ráðið á, at onki bendir á, at virkið er fari í gongd, við tað at ongin inntøka av hesum er við á sjálvuppgávu klagarans. Í skrivi til ráðið sigur kærarin eisini, at hann fyrst fór at rigga verkstað til í december 1977, og at hann tí kundi ikki byrja at arbeiða fyrr enn í januar Ráðið heldur tí fast við, at broytingin eigur at standa við. Málið var síðani til viðgerðar í landsskattanevndini, sum samtykti onga broyting at gera í álíkningini. J. nr. 48/1978. Luttakarar í samløgufelag og nýstovnaðum partreiðarí kæra til 53

57 landsskattanevndina í einum máli, ið viðvíkir tulkingini av 16, 2. stk. í avskrivingarlógini, har sagt verður, at forskotsavskriving eftir 13 í mesta lagi kann verða ájøvn við innskotnan eginpening útyvir vinning av skiparakstri. Av málinum sæst, at samløgufelagið, sum eigur og rekur útróðrarbát, hevur givið rættiliga stóran rakstrarvinning, áðrenn avskrivingar. Somu luttakarar hava síðani stovnað partreiðarí, sum hevur gjørt sáttmála við útlendska skipasmiðju um bygging av báti, sum gevur teimum rætt til forskotsavskrivingar av pørtum teirra. Kærarnir føra í hesum sambandi fram, at teir sjálvir eiga rætt til at velja, um teir: 1. Fyrst rokna út, hvussu stór forskotsavskrivingin kann verða, tá ið teir avskriva ájavnt við innskotnan eginpening og síðani so mikið nógv í vinninginum av fyrrnevnda útróðrarbáti, at forskotsavskrivingin verður 15% av sáttmálaprísinum og 2. Síðani nýta møguliga rest av rakstrarvinninginum frá útróðrarbátinum til saldoavskriving av hesum bátinum, og harafturat fyri at náa uppá 30% av saldovirðinum, avskriva upp til 15% av saldo í aðrari inntøku enn vinningi av skiparakstri. Til hetta viðmerkir L.F. at tað tulkar omanfyri nevndu grein í avskrivingarlógini soleiðis, at tann møguligi partur av rakstrarvinningi ið er eftir, aftaná at vanlig saldoavskriving er gjørd, kann verða nýttur til forskotsavskriving útum innskotnan eginpening. Hetta kemur m.a. greitt fram í kunngerð líkningarráðsins frá 25. januar 1978 viðvíkjandi avskriving hjá persónligum skattgjaldarum uppá skip ella part í skipi, sum verður nýtt vinnuliga. Áðurnevndu persónar, ið eisini eru luttakarar ið øðrum partsreiðarí, kæra síðani um tulkingina av 16 B, 1. stk. í avskrivingarlógini, sum er orðað soleiðis: Avskrivast kann í vinningi av skiparaksrti. Harumframt kann avskrivast upp til 15% 54

58 av avskrivingarbara saldovirðinum, tó í mesta lagi triðing av aðrari inntøku við frádráttum, men uttan skattafrádrátt. Til hetta sigur ráðið, at tað tulkar nevndu lógargrein soleiðis, at møguligt hall av skiparakstri skal verða drigið frá inntøkuni saman við øðrum skattligum frádráttum, men ikki skattafrádrátti, og kann so verða avskriva ájavnt við triðing av eftirverandi inntøku. Víst verður í hesum sambandi til landsskattanevndarmál nr. 18/1978. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti onga broyting at gera í álíkningini, tá ið nevndin var samb við L.F. í tulking tess av 16 B, 2. stk. og 16 B, 1. stk. í avskrivingarlógini. J. nr. 50/1978. Grannskoðari klagar til landsskatanevndina fyri hýruvognsstjóra um skattaálíkningina fyri skattaárið 1978/79. Av málinum framgongur, at Tórshavnar líkningarnevnd undir viðgerðini av álíkningini hjá viðkomandi hevur góðtikið 2/3 av bilrakstrinum sum vinnuligan og hin 1/3 sum privatnýtslu. Harafturímóti kann nevndin als ikki góðtaka nakra avskriving við tí grundgeving, at ongin fíggjarstøða fyriliggur. Klagarin vísir á, at hann er ikki bókhaldsskyldugur og tí hevur ikki skyldu at geva ein roknskaparligan status. Ráðið er av teirri áskoðan, at um grundarlag møguliga er ikki fyri at sýta avskriving í slíkum føri, má tó verða kravt, at tað av tí roknskapartilfari, sum verður latið líkningarvaldinum, er lætt at fylgja við bæði ogn og skuld og avskrivirgarbara saldovirði skattgjaldarans ár um ár. Víðari sigur ráðið, at um nevndin avger, at klagarin eigur rætt til avskriving so verður mælt til, at bert 2/3 av samlaðu avskrivingini verða góðtiknir sum vinnuligir við ávísing til, at líkningarnevndin hevur mett 1/3 av bilútreiðslunum sum privata nýtslu. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini har samtykt varð, soleiðis sum málið er lýst roknskaparliga, at 55

59 góðkenna 2/3 av bilútreiðslunum herundir avskrivingina sum vinnuliga. J. nr. 51/1978. Bátaeigari klagar til landsskattanevndina um eina upphædd uppá ,- kr., ið er latin fyri egningarløn, og sum L.F. hevur sýtt fyri at góðtaka sum frádrátt orsakað av, at viðkomandi bátaeigari vil ikki upplýsa, hvør ið hevur fingið egningarlønina. Upplýst verður annars, at ráðið í hesum sambandi hevur lagt sekt uppá 1.000,- kr. við heimild í 71, 1. stk. í løgtingslóg nr. 50 frá 2. juli 1963 um landsskatt og kommunuskatt. Í ummælisskrivinum sigur ráðið, at tað er heilt greitt, at egningarløn er skattskyldug sum einhvør onnur løn ella samsýning fyri arbeiði. Onki líkningarvald hevur eftir ráðsins fatan heimild at geva skattafrælsi fyri inntøkur av egning. Ráðið mælir sostatt til, at broyting ráðsins stendur við, um ráðið ikki fær fullfíggjað yvirlit yvir, hvør ið hevur fingið tær umrøddu ,- kr. Málið var síðani til viðgerðar í landsskattanevndini, ið samtykti onga broyting at gera í álíkningini. J. nr. 56/1978. Skattgjaldari hevur til landsskattanevndina sent kæru um skattaálíkningina fyri skattaárið 1978/79. Kæran snýr seg um privatnýtslu av bili hjá ávísum partafelag. Upplýst er, at raksturin av bilinum var ,96 kr., og at hann við árs enda varð avskrivaður við ,41 kr., og at tann samlaða bilútreiðslan sostatt var ,37 kr. Upplýst er, at ein av partaeigarunum hevur sín part sum privata nýtslu av hesum bili bert tikið til inntøku 5.950,- kr., meðan klagarin í sín part hevur tikið uppaftur minni ella eisini 2.000,- kr. Undir høvuðsálíkningini hevur avvarðandi líkningarnevnd mett privata nýtslu av bilinum hjá partafelagnum til 2/3 av ,37 kr. ella ,- kr. Av hesari upphædd hevur sum áður nevnt ein av partaeigarnum tikið sum inntøku á sínari sjálvuppgávu 5.950,- 56

60 kr. og hevur líkningarnevndin síðani álíknað klagaran við restini ella ,- kr. Líkningarnevndin hevur sostatt hækkað inntøku hansara áðrenn skattafrádráttin við ,- kr. Í ummælisskrivinum sigur ráðið, at í føri, har bilur verður brúktur bæði vinnuliga og privat, er tað vanligt, at líkningarvaldið á staðnum metir um tørvin fyri nýtslu av bili í vinnuni. Tá ið líkningarnevndin í hesum føri hevur mett 2/3 privat at býta ímillum tveir av partaeigarunum, verður hetta hildið at vera rímuligt, og mælir ráðið tí til, at býtið, sum líkningarnevndin hevur gjørt, verður góðtikið. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti at geva líkningarnevndini viðhald í ásetanini av privatnýtsluni av bili til ,- kr. Tó verður sagt, at tað við hesi avgerð ikki er tikin støða til býtið av privatu nýtsluni millum báðar partaeigarnar, men verður kærarin at venda sær til líkningarvaldið hesum viðvíkjandi. J. nr. 64/1978. Sakførari hevur vegna skattgjaldara og partafelag, sum skattgjaldarin er parteigari í, sent landsskattanevndini kæru um skattaálíkningina fyri skattaárið 1978/79. Í ummælisskrivinum skrivar L.F. m.a. soleiðis: Partafelag, ið varð stovnað í 1973, hevur í viðlíkahaldi frádrigið ,- kr. Av hesum stava tær 8.000,- kr. frá einari upphædd uppá ,- kr., sum goldin er fyri útskiftan av vindeygum í bygningi, sum partafelagið eigur. Restin ella 7.000,- kr. varð bókað sum virðisøking av húsaognini. Líkningarnevndin metti, at vindeyguni skuldu hildið í 20 ár, og tá ið partafelagið bert hevði átt húsaognina í 4 ár, góðtók nevndin 4/20 av nevndu ,- kr. savrandi til 3.000,- kr. sum viðlíkahald. Ein frádráttur uppá 1.500,- kr. varð góðtikin, tá ið komið er fram til, at einans helvtin av húsunum eru útleigað. Viðvíkjandi útreiðslunum í samband við útskifting av vindeygum 57

61 í bygningi felagsins, so er ráðið á einum máli við líkningarnevndina um, at partafelagið bert kann draga so mikið av hesari útreiðslu frá, sum ætlast kann er slitið av leigaranum í tí tíðini, felagið hevur átt húsini. Upplýst er, at familja skattgjaldarans býr í øðrum húsum felagsins. Tá ið tey onga leigu hava goldið til felagið fyri bústað teirra, hevur líkningarnevndin mett virðið av hesum til ,- kr., ið lagt er afturat skattskyldugu inntøkuni hjá viðkomandi skattgjaldara. Hesin fríi bústaður verður mettur við lønarinntøku skattgjaldarans og konuna, meðan rakstrarúrslitið hjá partafelagnum varð ikki ávirkað av hesum. Orsøkin til hetta er, at felagið eigur at inntøkuføra virðið av fríum bústað, samstundis sum tað eigur at útreiðsluføra somu upphædd sum lønarútreiðslu skattgjaldarans og konuna. Tá ið klagarin og konan eru høvuðspartaeigarar í felagnum, kann virðið av fríum bústað í staðin fyri at javnmetast við lønarinntøku'útreiðslu, viðgerast skattliga sum útlutan av vinningsbýti. Í hesum føri verður felagið skattað av nevnda virið, tá ið frádráttur fyri at halda eftir 12,5% í avgjaldi av hesum fiktiva vinningsbýti. Sostatt eru fortreytirnar tilstaðar fyri, at virðið av fráum bústað antin kann javnmetast við lønarinntøku-útreiðslu ella sum vinningsbýti. Ráðið er sinnað at lata tað upp til klagaran og konuna sjálvi at avgera, hvønn av hesum møguleikum tey ætla at gera nýtslu av. Viðvíkjandi virðismetanini av fríum bústað til ,- kr. so heldur ráðið ikki, at hetta er órímuligt samanborið við aðra líknandi avgerð. Málið var síðani til viðgerðar í landsskattanevndini, ið kom til ta niðurstøðu í spurninginum um frádrátt fyri útskifting av vindeygum í bygningi felagsins, at út frá tí, sum upplýst er í málinum, er ikki nóg góð grundgeving fyri at seta til síðis tað uppbýtið, sum kærarin sjálvur hevur gjørt av útreiðslunum í 58

62 8.000,- kr. í umvæling og 7.000,- kr. í virðisøking, tó soleiðis at taðeftir tí upplýsta bert er helmingurin av húsunum, sum verður leigaður út og tí verða bert 4.000,- kr. góðkendar sum frádráttur. Viðvíkjandi spurninginum um virðismetan av leiguvirið av bústað, so er nevndin konim til tað úrslit, at hetta verður at føra sum inntøka hjá klagarnum. Annars metir nevndin ikki, at ,- kr. er høgt sett. J. nr. 5/1979. Sakførari hevur vent sær til landsskattanevndina um forskotsavskrivingar, sum luttakarar í partsreiðarí hava gjørt í sjálvuppgávuni fyri skattaárið 1978/79. Tað framgongur av málinum, at partsreiðaríið í november 1977 gjørdi sáttmála við eitt skipasmiðjufelag í stovnan. Hesin sáttmálin varð ongantíð góðkendur av ráðnum at lúka treytirnar fyri forskotsavskriving. Í viðmerkingunum til málið sigur ráðið m.a., at tað í fyrstu atløgu ikki vóru umstøður til nýgerð av skipum á staðnum, har skipið skuldi byggjast. Tesvegna kom ætlanin ongantíð so langt, at t.d. teir almennu láni- og studningsveitandi stovnarnir undir landsstýrinum komu inn í myndina í samband við viðgerð av umsókn um stuðul o.a. fyri skipasmiðjutiltakinum. Víðari sigur ráðið, at 4, 2. petti í skipsbyggisáttmálanum er orðað á ein tílíkan hátt, at byggiharrin í veruleikanum als ikki er bundin av sáttmálanum, sjálvt um skipasmiðjuætlanin bleiv veruleiki. Niðurstøðan hjá ráðnum í hesum máli varð hon, at forskotsavskrivingarnar skuldu strikast. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti onga broyting at gera í álíkningini, tá ið nevndin var av teirri áskoðan, at byggisáttmálin frá november 1977 ikki lúkar treytirnar fyri forskotsavskriving eftir 13, 1. stk. í avskrivingarlógini. 59

63 J. nr. 6/1979. Stats. aut. grannskoðari hevur vegna partsreiðarí sent landsskattanevndini kæru um skattaálíkningina fyri 1978/79. Kæran snýr seg um, at líkningarvaldið hevur ikki vilja góðtikið ein frádrátt uppá ,- kr., sum er sekt, ið ávíst skip hjá reiðarínum fekk fyri at hava veitt á stongdum øki. Til stuðuls fyri síni sjónarmið førir grannskoðarin m.a. hetta fram: "Skipið var rættuliga óforvarandi komið inn á økið. Henda útreiðsla má tí roknast fyri at vera ein útreiðsla, sum hoyrir til raksturin av einum fiskiskipi á okkara døgum. Hetta, sum hent er, má beinleiðis roknast fyri at vera ein rakstrarlig risiko, orsakað av teimum mongu og skiftandi avmarkingum, sum nú verða settar í verk. Sambart frásagnir frá rættarfundinum sæst eisini, at partur av bótini má roknast fyri hald av veiðu og útgerð. Vanligt er, at tá ið hald verður lagt á útgerð, og hendan verður keypt aftur, verður hetta góðtikið sum útreiðsla. Í hesum føri var skipið fari úr havn, og tí var bótin størri fyri eisini at innihalda hesa konfiskatión." Vegna partsreiðaríð heitir grannskoðarin síðani á landsskattanevndina um at góðkenna áðurnevndu útreiðslu við hesi grundgeving: 1. "Tær koma undir 8 í skattalógini. 2. Í øllum førum tað, sum savrar til hald av reiðskapi og veiðu eigur at verða frádrigið." Líkningarráð Føroya hevur havt kæruna til ummælis og sigur sum sína áskoðan í málinum m.a. hetta: "Ráðið heldur ikki, at ein sekt, sum verður ásett, tá ið eitt brot á reglur og lógir í samfelagnum ella á altjóða ásettar reglur og lógir verður gjørt, um so hetta er rættuliga óforvarandi, av gáloysni ella við vilja, kann koma undir 8 í skattalógini sum ein útløga, ið er neyðug fyri at vinna, tryggja ella halda inntøkuna við. Slík framferð kann eftir ráðsins metan ikki roknast sum ein nátúrlig rakstrarlig risiko, av teimum mongu og skiftandi avmarkingunum á okkara 60

64 fiskileiðum. Hesar skiftandi avmarkingar verða nevniliga eins og aðrar lógir og reglugerðir kunngjørdar á ein slíkan hátt, at hann, ið skal nýta tær, fær allar teir upplýsingar, ið tørvur er á. Annars nevnir kæarain, at ein partur av bótini má roknast fyri hald av veiðu og útgerð. So vítt ráðnum kunnugt rýmdi skipið úr havn, áðrenn dómurin fall. Hesin møguligi partur av bótini kann tí ikki greinast sundur. Ráðið er av tí fatan, at tað ongan týdning hevur, um talan er um sekt í sjálvum sær ella hald av reiðskapi og veiði, tá ið hetta bert er ein partur av sektini sum heild. Støða ráðsins er eisini í trá við danskan skattapraksis á hesum øki sambært landsskattarættaravgerðirnar 1959, 49, 1961, 44, 1971, 51, 1971, 150 og 1963, 138 og 139. Málið hevur síðani verið til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, sum samtykti at staðfesta avgerðina hjá L.F., tá ið kærarin ikki hevur rætt til at draga bótina frá sum rakstrarútreiðslu. J. nr. 9/1979. Vegna tveir skattgjaldarar er kæra send landsskattanevndini viðvíkjandi teimum broytingum, sum líkningarráðið fyrst í 1979 hevur gjørt í skattaálíkningum teirra fyri inntøkuárini 1974/75, 1975/76 og 1976/77. Tað framgongur av málinum, at L.F. fyrst nústani mótroknar afturvunnar avskrivingar av báti, ið seldur er í 1973, í útveganarpeninginum av øðrum báti, útvegaður sama ár. Tað, sum málið snýr seg um, er, um líkningarvaldið hevur heimild til at broyta avskrivingarbara saldovirði hjá skattgjaldaranum fyri inntøkuár 5-6 ár aftaná, at líkningarvaldið hevur havt nóg góðan kunnleika til málið, til at broytingin kundi verið gjørd. Reguleringin av avskrivingargrundarlagnum 31/ hjá skattgjaldaranum er ein av orsøkunum til, at avskrivingarnar vóru ov stórar fyri inntøkuárini 1973, 1974, 1976 og

65 Í hesum sambandi metir ráðið, at tá ið skattakravið fyri inntøkuári 1973 er fyrnað - 5 ára fyrnaðarfreistin er útrunnin, kunnu avskrivingarnar fyri hetta inntøkuárið ikki broytast, og mugu tær tá roknast fyri at vera bindandi fyri skattaborgaran og líkningarvaldið. Víðari sigur ráðið, at avskrivingarnar fyri inntøkuárini 1974, 1976 og 1977 kunnu broytast til hægst loyvdu avskrivingar, tá ið 5 ára fyrnaðarfreistin ikki er útrunnin. Eftir at hava viðgjørt málið, samtykti landsskattanevndin onga broyting at gera í álíkningini. J. nr. 14/1979. Skattgjaldari hevur til landsskattanevndina sent kæru viðvíkjandi skattseting sínari í Klaksvíkar kommunu fyri ávíst skattaár. Tað framgongur av málinum, at klagarin fyri skattaárið, ið talan er um, varð skattaður í tveimum kommunum. Klaksvíkar líkningarnevnd hevur í hesum sambandi upplýst, at klagarin hevði fult tilhald í kommununi alt árið, við tað at hann búði hjá foreldrunum í Klaksvík og ikki í gomlu húsunum í Svínoy. Svínoyar bygdarráð sigur í ummæli sínum, at klagarin, sum er sjómaður, er burtur alt árið, men inn ímillum ger stuttan steðg, og tá oftast heldur til hjá foreldrunum, sum búgva í Klaksvík. Samstundis vil bygdarráðið vera við, at hann eisini var í Svínoy av og á. Út frá tí, ið omanfyri er upplýst, metti L.F. tilhald skattgjaldarans at vera í Klaksvík og tók tí og strikaði álíkningina í Svínoy. Málið var til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini. Samtykt varð, at avgerðin um, hvar kærarin skal verða skattaður, skal leggjast fyri Føroya landstýri til avgerðar. Landstýrið avgjørdi at endaliga skattsetingin skuldi vera í 62

66 Klaksvík, við tað at tilhald hansara eftir umstøðunum mátti metast at vera í Klaksvíkar kommunu. J. nr. 18/1979. Skattgjaldari hevur vent sær til landsskattanevndina viðvíkjandi broyting, ið ráðið hevur gjørt í álíkning hansara fyri skattaárini 1978/79 og 1979/80. Málið snýr seg um, at viðkomandi skattgjaldari pr hevur stovnað eitt sokallað skálvstøðugt virki. Roknskapurin fyri 1977, til , vísir eina bruttoinntøku uppá ,25 kr., og verður nettoúrslitið aftaná avskriving uppá 4.855,93 kr., eitt hall uppá ,82kr. Orsøkin til stóra hallið er ein vørunýtsla samb. roknskapin uppá ,57 kr. Í 1978 eru als ongar inntøkur av virkinum, men eru útreiðslurnar íroknaðar avskriving uppá 3.399,15 kr. uppá tilsamans 5.712,43 kr. Ráðið hevur noktað at góðtikið hallið fyri 1977 og 1978 við teirri grundgeving, at tað virksemið, ið her er talan um, má metast sum "ítriv". Til hetta viðmerkir klagarin, at hann einki annað arbeiði hevði í tíðini frá til Hallið má sostatt roknast sum hall av vinnuligum virki, og eigur hann tí rætt til at draga hetta frá skattliga. Ráðið metir, uttan mun til, at viðkomandi skattgjaldari sigur seg ikki at hava annað arbeiði í nevnda tíðarskeiði, at her er talan um virksemi, ið ikki kann metast sum vinnuligt í skattligum týdningi. Hesa niðurstøðu er ráðið komi fram til serliga við tí lítla umsetningi, ið roknskapirnir vísa í huga, t.v.s. brutto ,25 kr. fyri 26 mánaðar. Málið var síðani til viðgerrðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti onga broyting at gera í teirri gjørdu álíkning, hetta við teirri grundgeving, at roknskapirnir eru ov seint latnir inn til skattavaldið. 63

67 J. nr. 20/1979. Kæra er send landsskattanevndini viðvíkjandi spurninginum um býti millum privata og vinnuliga nýtslu av bili. Málið snýr seg um, at líkningarnevndin av samlaðum bilútreiðslum uppá ,83 kr. bert hevur góðtikið sum vinnuliga nýtslu 40% og hevur sostatt mett privatnýtsluna til 60% ella til ,83 kr. Spurningurin er síðani, hvussu stórur partur av samlaðu bilútreiðslunum skal verða roknaður sum vinnuligur og hvussu nógv kann roknast sum privatnýtsla. Í sínum ummæli sigur ráðið seg ongan møguleika at hava til tess at gera eina meting, ið byggir á eitt betri og tryggari grundarlag enn meting líkningarnevndarinnar. Landsskattanevndin samtykti síðani, at privatnýtslan av bilinum verður at seta til 50% av samlaðu bilútreiðslunum. J. nr. 27/1979. Kæra er send landsskattanevndini orsakað av, at bygdarráðið á staðnum har skattgjaldarin býr, hevur ikki viljað góðtikið, at kostpeningur umborð á fiskiskipi er tikin til frádrátt í sjálvuppgávu skattgjaldarans fyri skattaárið 1979/80. Í ummæli sínum sigur L.F. frá, at klagarin eigur rætt til at fáa kostpening umborð drignan frá avrokningini fyri inntøku av fiskiskapi. Ráðið kemur sostatt í næstum at lækka skattaskyldugu inntøku klagarans soleiðis, at kostpeningurin uppá 3.978,- kr. verður drigin frá tí skattskyldugu inntøkuni. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, har samtykt var at halda, at kæran er burturdottin við teimum av líkningarráðnum smb. ummæli frammanfyri framdu broytingum. J. nr. 28/1979. Skattgjaldari hevur til landsskattanevndina sent kæru um skattaálíkningina fyri skattaárið 1979/80. 64

68 Tað framgongur av málinum, at viðkomandi skattgjaldari er stjóri í størri fyritøku. Sum stjóri fyri størri fyritøku hevur klagarin frían bústað og frían bil, og hevur hann sett virðið av hesum á sjálvuppgávuna til ávikavist 8.000,- kr. og 5.000,- kr, møguliga út frá avgerð, landsskattanevndin tók í J. nr. 47/1976. Undir viðgerðini av skattaálíkning klagarans fyri 1979/80 hevur avvarðandi líkningarnevnd hækkað virðið av fríum bústað við 4.000,- kr. til ,- kr. og virði av fríum bili við 3.000,- kr. til 8.000,- kr. Í viðmerkingum sínum til málið sigur L.F. m.a. soleiðis: Viðvíkjandi virði av fríum bústað viðtók ráðið pr. 29 januar 1979 at áseta virðið av haeum hjá læknum til ,- kr. galdandi frá og við skattaárinum 1979/80. Tá ið tað má ætlast, at húsini, sum klagarin hevur ókeypis frá partafelagnum, í stødd og góðsku ikki standa aftanfyri tey, ið kommunulæknar hava, heldur ráðið tað ikki vera óhóskandi, at virðið av fríum bústað hjá klagarnum er sett til ,- kr. Viðvíkjandi privatkoyring við bili hjá partafelagnum hevur líkningarnevndin mett hetta til 8.000,- kr. út frá tí virði, ið hesin bilur hevur. Tá ið landsskattanevndin í avgerðini frá 13. februar 1978 í skattamáli nr. 47/1976, samtykti at lata eitt virði av 5.000,- kr. standa við fyri inntøkuárið 1975, heldur ráðið tað ikki vera ójóskandi, at virðið fyri inntøkuárið 1978 er sett til 8.000,- kr. Út frá tí, ið frammi hevur verið í málinum, samtykti landsskattanevndin ogna broyting at gera í álíkningini. J. nr. 33/1979. Skattgjaldari hevur vegna konu sína og seg sjálvan vent sær til landsskattanevndina viðvíkjandi álíkningini fyri skattaárið 1979/80. Í ummæli sínum sigur L.F. m.a. soleiðis: Málið snýr seg um, at klagarin á sjálvuppgávuni hjá konuni 65

69 hevur gloymt at seta inntøku fyri reingeringsarbeiði 922,80 kr. Tá ið hon ikki hevði aðra inntøku, vildi hann soatatt,um gingið varð eftir sjálvuppgávu hansara, verið skattaður undir kodu 6, og har fingið ein persónsfrádrátt uppá hægst 6.500,- kr. Líkningarnevndin á staðnum hevur undir álíkningini sett konuna í skatt av nevndu 922,80 kr., men tá ið hon eigur løntakarafrádrátt eins stóran og inntøkan, verður skattskylduga inntøkan 0 kr., og verður persónsfrádrátturin samb kodu 4 fluttur til mannin. Somuleiðis verður maðurin settur í skatt samb. kodu 4. Tískil mælir L.F. til, at tær gjørdu álíkningarnar verða standandi við, tá ið tær eftir ráðsins hugsan eru framdar samb. galdandi lóggávu. Eftir at hava viðgjørt málið samtykti landsskattanevndin onga broyting at gera í álíkningini, tá ið klagarin eftir metan nevndarinnar er viðgjørdur samb. galdandi reglur. J. nr. 35/1979. Partafelag hevur til landsskattanevndina sent inn kæru um, at líkningarvaldið hevur sýtt fyri at góðtaka avseting í íløgugrunn fyri skattaárið Í viðmerkingum sínum til málið sigur L.F. m.a.soleiðis: Sambart reglurnar í grein 5 løgtingslóg nr. 50 frá 23. december 1971 um íløgugrunnar, skal eftir at avsetingarárið er runnið, men áðrenn sjálv freistin fyri at lata inn sjálvuppgávu fyri avsetingarárið er liðin, verða sett inn á bundna konto á Føroya gjaldstovu, peningahædd svarandi til(vanliga" 50% av avsetingini til íløgugrunn). Tá freistin fyri innsendan av sjálvuppgávuni hjá partafelagnum varð longd frá 1. mars til 1. apríl 1979, samb. loyvi frá avvarðandi líkningarnevnd, verður gr. 5 í íløgugrunnarlógini tulkað soleiðis, at freistin fyri inngjalding í íløgugrunn verður longd samsvarsndi, t.v.s. eisini til 1. apríl

70 Samb. avritið av kvittanum fyri inngjaldingina í íløgugrunn, hevur Føroya gjaldstova móttikið peningin tann 5. apríl Ráðið ger í hesum sambandi partafelag vart við, at avsetingin í íløgugrunn ikki kann góðtakast vegna ov seina inngjalding. Seinni mótmælir felagið avgerð ráðsins við vísing til, at tann 3. apríl var kekkur sendur til Føroya gjaldstovu frá felagnum, og við tað at stjórin var burturstaddur, var upphæddin send týsdag, t.v.s. ein dag ov seint saman við roknskapinum. Ráðið vísir yvir fyri landsskattanevndini framhaldandi á, at gjaldsfreistin ikki er hildin, og at hetta sambart praksis og lógávu má føra við sær, at nevnda avseting ikki eigur at verða góðtikin. Út frá tí, ið komið er fram í málinum, samtykti landsskattanevndin onga broyting at gera í álíkningini. J. nr. 36/1979. Kæra er send landsskattanevndini orsakað av, at líkningarvaldið ikki hevur vilja góðtikið, at kona klagarans verður skattað sjálvstøðugt av vinningi í ávísum virki, men ístaðin hevur lagt vinningin afturat inntøku mansins at skatta av. Í ummæli sínum til málið ger L.F. m.a. hesar viðmerkingar: Samb. gr. 17, 2. stk. í skattalógini kann kona verða sett í skatt sjálv, um hon hevur sjálvstøðugt virki ella vinnu uttanfyri virki ella vinnu mansins. Til tess at staðfesta, at konan rekur sjálvstøðugt vinnuvirki, verður kravt, at konan hevur virki, sum hevur støðugan rakstur yvir eitt ávíst áramál, uttan at maðurin luttekur munandi í virkinum. Víðari sigur ráðið, at tá ið viðkomandi skattgjaldari samb. handilsregistarið er skrásettur sum innihavari av firmanum, og konan ongantíð samb. innsendar sjálvuppgávur hevur havt nakað sjálvstøðugt virki, sum gevur rætt til konufrádrátt við upp til 4.000,- kr. í sjálvuppgávuni hjá manninum,men einans hevur arbeitt í virkinum hjá manninum, lúkar hon ikki treytirnar fyri at verða sett í skatt sjálvstøðugt. 67

71 Ráðið metir sostatt, at klagarin er beint viðgjørdur út frá galdandi reglum. Landsskattanevndin samtykti síðani onga broyting at gera í álíkningini, tá ið nevndin var av teirri áskoðan, at fyritøkan framvegis má roknast at vera virki mansins. J. nr. 39/1979. Skattgjaldari hevur til landsskattanevndina sent kæru viðvíkjandi skattaálíkning síni fyri 1979/80. Sagt verður í hesum sambandi frá, at kærarin hevur sett raksturin av bili til bert 5.755,45 kr. Til hetta verður viðmerkt, at tað her verður ikki roknað við avskrivingum. Bilurin er av merkinum Volvo og keyptur í 1977 fyri ,- kr., og verður hann avskrivaður við 30%. Bygdarráðið á staðnum metir, at hesin bilurin út frá tí, ið fyriliggur, verður nýttur sum privatbilur, og heldur sostatt ikki ,- kr. at verða óhóskandi at seta sum privatnýtslu fyri slíkan bil. Ráðið er í hesum føri eisini samt við bygdarráðnum í, at nevnda meting er á góðari leið. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti at seta privatnýtsluna av bilinum til 8.000,- kr. J. nr. 40/1979. Kæra er send landsskattanevndini viðvíkjandi broytingum, sum skattavaldið hevur framt í skattaálíkningini hjá ávísum skattgjaldara fyri árini 1974, 1975, 1976 og Tað framgongur av málinum, at kærarin ikki vil góðtaka, at ráðið nústani noktar honum avskrivingar av skipspørtum í kommandittfeløgum, ið eru stovna aftaná 20. apríl 1972, hóast avvarðandi líkningarnevnd av fyrstan tíð hevur góðkent avskrivingarnar fyri nevndu ár. Hann vil verða við, at hann í góðari trúgv hevur útvega sær fleiri skipspartar í kommanditfeløgunum í

72 og 1976 aftaná at avskrivingarnar fyri inntøkuárið 1974 eru góðkendar og aftaná at hava fingið upplýst, at skipspartarnir kundu avskrivast. Ráðið er av teirri áskoðan, at leiðbeinandi svar uppá fyrispurningin frá skattaborgara ikki er bindandi fyri skattavaldið. Hesum spurningi viðvíkjandi verður víst til síðu í "lærbog om indkonstskat" eftir Ole Bjørn v.fl. Víðari heldur ráðið, at tá ið tað smb. gr. 56, 2. stk. hevur heimild at broyta skattaálíkningar, kunnu avskrivingar, ið verða góðkendar undir høvuðsálíkningini, ikki vera bindandi fyri skattavaldið um so er, at hesar ganga ímóti galdandi reglum. Til seinast verður viðmerkt, at viðkomandi skattgjaldari í hesum máli ikki hevur fingið ráð ella leiðbeining frá ráðslimum ella starvsfólkum líkningarráðsins. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti onga broyting at gera í álíkningini, tá ið mett var, at klagarin var viðgjørdur sambært galdandi reglur. J. nr. 43/1979. Kæra er í august 1979 send landsskattanevndini í samband við, at L.F. bert hevur viljað góðtikið frádrátt uppá 25% av samlaða kostnaðinum av vørubili, ið er knýttur at reinsarí hjá viðkomandi skattgjaldara. Viðvíkjandi bilinum er greitt frá, at bilurin er keyptur einans við tí í hyggju at verða nýttur í samband við virksemi á reinsarínum. Tað gongur fyri seg á tann hátt, at fólk búsitandi aðrastaðni reinsa fyri tey, og verður sostatt bilurin við reinsimaskinunum koyrdur til staðið, har ið tann, ið skal reinsa, yvirtekur hann. Eigarin fer síðani í øðrum privatbili heimaftur til sín sjálvs. Sama framferð verður nýtt, tá ið bilurin skal avheintast aftur. Samb. roknskapin er løn fyri árið 1977 útgoldin við ,87 kr., og er hetta 43% av teirri upphædd, ið inngingin er fyri teppireinsan. Bruttoinntøkan av hesum virksemi er sostatt ,- kr. 69

73 Í 1978 er samb roknskapin samlaðu lønarútreiðslurnar ,- kr., og er hetta somuleiðis 43% av bruttoinntøkuni, ið sostatt verður ,- kr. Annars er upplýst, at bilútreiðslurnar í samband við reinsaríið hesi bæði árini hava staði eigaranum á ávikavist 8.287,- kr. og 8.759,- kr. Ráðið hevur mett, at útreiðslurnar til bil í samband við reinsaríð hava ikki staði í mun til tær inntøkur, ið hesin tátturin av virkseminum, sum bilurin er keyptur til, gevur. Líkningarráðið hevur tí í samráð við ta lokalu líkningarnevndina mett tann partin av bilútreiðslunum, ið kann roknast at vera neyðugur at vinna nevndu inntøkur, til 25% av samlaðu bilútreiðslum. Landsskattanevndin var harafturímóti av teirrri áskoðan, at bilurin er eitt neyðugt amboð í samband við reinsaríið. Víðari verður sagt, at tá ið onki fyriliggur um, at bilurin verður nýttur privat, so verður góðkent, at samlaðu vørubilútreiðslurnar verða tiknar til frádrátt. J. nr. 45/1979. Stats. aut. grannskoðari hevur fyri eitt partafelag vent sær til landsskattanevndina viðvíkjandi spurningi um at loysa úr íløgugrunni í samband við bygging, sum í løtuni fer fram í Tórshavn. Í viðmerkingunum til málið sigur L.F. m.a. soleiðis: Málið snýr seg um, at ráðið hevur noktað at loyst úr íløgugrunni til ein størri bygning, sum viðkomandi partafelag byggir. Grundgeving ráðsins, fyri ikki at loyva felagnum at nýta íløgugrunnin til bygging, er tann parturin av bygninginum, sum er liðugur, samsvarar ikki við lógarinnar krav um, at í minsta lagi 75% av gólvvíddini skulu verða nýtt vinnuliga, fyri at bygningurin kann verða avskrivaður (herundir forskotsavskrivaður í samband við nýtslu úr íløgugrunni). Grannskoðari greiðir frá, at tær tvær hallirnar, ið eru lidnar, eru ein bygningur fyri seg, skildur frá restini av bygninginum við 70

74 einum skilaveggi, og at hann hevur fingið váttan frá byggimeistara um, at hetta er so. Ráðið kann ikki taka undir við hesum sjónarmiði, við tað at byggiloyvi er givið til ein felags bygning, sum skal rúma øllum virksemi, sum fyritøkan í framtíðini fer at starvast við. Viðvíkjandi dóminum í Vestara Landsrætti , ið grannskoðarin vísir á, metir ráðið, at hesin dómur ikki kann tulkast "mótsetningsvís", soleiðis at um bert ongar installatiónir eru millum partar av sama bygningi, so kunnu hesir partar metast sum sjálvstøðugir bygningar. Víðari verður sagt, at tað t.d. er rættuliga sjálvsagt, at ongar installatiónir eru felags fyri partar av bygningi, har ein partur er liðugur og tikin í nýtslu, meðan hin parturin bert eru berandi konstruktiónir og tak. Ráðið kann heldur ikki góðtaka orðingina í kæruritinum frá grannskoðaranum, har ráðið verður skuldsett fyri at kveistra váttan frá sakkønum burtur. Tann ráðslimurin, sum sambart 55, 2. stk. í skattalógini er fastogn og byggikønur, hevur eftir áheitan frá grannskoðaranum kanna bygningin, og er hann samdur við ráðið í avgerð tess í hesum málið. Samanumtikið má ráðið tí mæla landsskattanevndini til at staðfesta avgerðina hjá ráðnum, tá ið fortreytirnar fyri at loysa úr íløgugrunni til umrøddu bygging eru ikki til staðar í løtuni. Málið var síðani til viðgerðar í landsskattanevndini, har samtykt var at geva Líkningarráð Føroya viðhald, hetta tó við teirri grundgeving, at umhandlaða byggitiltak má roknast sum ein eind, ið ikki uppfyllir treytirnar smb. 20, 1. stk. í avskrivingarlógini um fullgerð av bygninginum. J. nr. 51/1979. Sakførari hevur klagað til landsskattanevndina orsakað av, at L.F. hevur sýtt fyri at góðtaka forskotsavskriving hjá ávísum skattgjaldara. Hesa avgerð hevur ráðið tikið, tá ið tað er ráðnum 71

75 kunnugt, at tað er konan og ikki maðurin, ið stendur sum eigari av tí parti her er talan um. Í hesum sambandi ger ráðið vart við, at viðkomandi skattgjaldari er settur í skatt eftir reglum fyri serskatta hjún, t.v.s. at kona skattgjaldarans hevur ikki inntøku av tílíkum slag, ið nevnt er í 17, 2. stk. í skattalógini, nakað ið førir við sær, at konan verður sett í skatt av inntøku sínari. Ráðið førir annars fram, at samb. kunngerð um skattligar avskrivingar hjá eigarum av skipa- og bátapørtum frá 4. december 1978, er tað eigarin, ið hesum føri konan, ið hevur rætt til at forskotsskriva uppá sáttmála. Ikki fyrr enn ognarrætturin formliga verður fluttur til klagaran, hevur hann rætt til avskriving, herundir forskotsavskriving, smbr. 1. stk. nr. 3 í kunngerðini. Sakførarin tekur undir við, at tað er konan, ið stendur fyri skipspartinum, men meinar samstundis, at tað er órímuligt fyri tann skuld at nokta forskotsavskriving í hjúnanna felags skattlegging. Her verður víst til stk. smbr. 17 b, 1. stk. í skattalógini. Ráðið sigur í sínum viðmerkingum, at tað, ið her verður víst á, er, at giftur maður sambært 17, 1. stk. framhaldandi í grundini verður skattaður av allari inntøkuni hjá sær og konuni, tá ið tey búgva saman. Somuleiðis framgongur av 17 B, 1. stk., at skattligar avskrivingar av ognarlutum, sum verða nýttir í vinnuvirki hjá øðrum hjúnarfelagnum, verða gjørdar av hesum, hetta uttan mun til, um hann sjálvur ella hin hjúnarfelagin er eigari. Upplýst er eisini í hesum sambandi, at skattamynduleikarnir í Danmark tulka viðkomandi reglu soleiðis, sum skattgjaldarin hevur gjørt í sjálvuppgávu sínari. Spurningurin, sum veruliga er komin fram í samband við hesa kæru, er, um tað at verða partreiðari skal javnmetast við at reka sjálvstøðugt vinnuvirki soleiðis at kona, tá ið hon stendur fyri partinum, verður sett í skatt fyri seg av rakstrarúrslitinum av partinum, og at sostatt bert hon hevur rætt til avskrivingar m, herundir forskotsavskriving, jvm. reglurnar í 17, 2. stk. í skattalógini. Hóast ráðið má ásanna, at donsku skattamynduleikarnir hava ta 72

76 fatan, at tað ikki kann metast sum sjálvstøðugt vinnuvirki, um t.d. konan luttekur sum kommanditistur í einum kommandittfelag, um hon ikki luttekur aktivt í rakstinum av felagnum, so kann ráðið ikki taka undir við hesum. Grundgevingin hjá ráðnum ikki at taka somu støðu sum donsku skattamynduleikarnir í hesum máli er tann, at ráðið hevur fatanina av, at ætlanin hjá arbeiðsbólkinum, ið hevur fyrireikað tær seinastu broytingarnar í skattalógini, ikki var at avtaka møguleikan hjá tí giftu kvinnuni at gerast partreiðari í skatligum týdningi. Málið var síðani til viðgerðar á landsskattanevndini, ið samtykti onga broyting at gera á álíkningini. J. nr. 52/1979. Stats. aut. grannskoðari hevur vegna skattgjaldara sent landsskattanevndini kæru í samband við, at L.F. hevur ikki vilja góðtikið avskriving av parti í ávísum kommandittfelag. Gongdin í hesum máli hevur verið hon, at L.F. upprunaliga játtaði skattgjaldarnum rætt til avskriving av partinum, eins og hann hevði skyldu og rætt til at taka vinning ella hall við á persónligu sjálvuppgávuni. Grundgeving ráðsins fyri játtanini var hon, at ráðið tá metti, at felagsviðtøkurnar førdu við sær persónliga ábyrgd hjá hvørjum einstøkum luttakara fyri skuldbinding felagsins. Ráðið kom í iva um rættleikan í hesi avgerð og vendi sær tískil til myndugleikarnar, har felagið hevði heimstað, við fyrispurningi um teirra metan av ábyrgdini hjá kommandittistunum í hesum felag. Út frá tí tilfari, sum her fekst til vega, viðvíkjandi teimum rættuliga fløktu viðurskiftunum í samband við persónligu ábyrgd luttakaranna, tyktist framganga, at luttakararnir hefta persónliga fyri prioritetslán og motorlán, men at avvarðandi mynduleikar annars viðgjørdu felagið undir teirri fortreyt, at ábyrgdin hjá luttakarunum er avmarkað. Tað er soleiðis greitt, at luttakararnir hefta fyri meira enn tann innskotna eginpeningin. Hinvegin er tað eftir ráðsins metan greitt, at luttakararnir í tí felag, ið her er talan um, ikki hefta treytaleyst, 73

77 soleiðis sum ein partreiðari ella luttakari í einum íognarfelag ger fyri alla skuldbinding felagsins. Ráðið metir út frá tí omanfyri nevnda, at felagið, um tað er skrásett í Føroyum, kemur undir skattskyldu eftir reglunum í 14, 5. stk. litra a í skattalógini. Sostatt kunnu luttakarnir ikki draga rakstrarhall frá ella avskriva í persónligu sjálvuppgávuni, men eru hinvegin skattskyldugir av útlutaðum yvirskoti. Støða ráðsins í hesum máli er sostatt hon, at orðingin í 14,5. stk. litra a, ber í sær, at vinnufeløg, har ikki allir luttakarnir ábyrgdast persónliga fyri alla skuldbinding felagsins, koma undir nevndu lógargrein. Landsskattanevndin kom í hesum máli til ta niðurstøðu, at tað eru komnir tílíkir upplýsningar fram, ið kunna grundgeva eina broyting í upprunaligu avgerð ráðsins, og verður nevndin tí at geva kærarnum viðhald. J. nr 54/1979. Maður búsitandi í Danmark hevur í 1979 sent landsskattanevndini kæru um, at hann er skattaður av inntøku, hann hevur havt í Føroyum í tíðarskeiðinum í samband v ið útbúgving á maskinskúlanum. Seinni sendur advokatur vegna skattgjaldaran landsskattanevndini skriv, har sagt verður, at klagarin eigur at sleppa undan at gjalda skatt í Føroyum sambært sáttmála millum danska ríkisstýrið og Føroya landstýri, artikul 11 í kunngerð frá 25. september Í skrivinum leggur advokaturin serliga áherðslu á, at tann útbúgving, sum viðkomandi fekk sær í Føroyum, var framhald av tí skúlagongd, hann hevði havt, og at hon var neyðug til tess at gerast fult útbúgvin maskinmeistari. Frammanundan hevði skattgjaldarin havt kæru um sama spurning hjá skattadepartementet, statsminesteriet og Føroya landstýri. Svarið frá skattadepartementet hevði hesa niðurstøðu: "Man har forelagt Deres skrivelse tillige med de medsendte bilag til Færøernes ligningsraad, der har meddelt, at De under hensyn til, at De allerede inden de to aars ekstrauddannelse paa Færøerne havde to afsluttede uddannelser, ikke anses for omfattet af art. 11 under opholdet paa Færøerne." 74

78 Kæran til Føroya landstýri var til ummælis hjá L.F., og var ummælið tess tað sama sum til skattadepartmentet, og henda støða líkningarráðsins varð staðfest av landstýrinum. Viðvíkjandi sjálvari kæruni til landsskattanevndina er ráðið komið til ta avgjørdu niðurstøðu, at landsskattanevndin hevur ikki heimild at taka avgerð í hesum máli. Tað hevur jú ongantíð verið sjálv skattsetingin í Føroyum, sum hevur verið grundarlagið fyri kæruni til landsskattanevndina, men harafturímóti hetta, at serstakar reglur í dupultskattasáttmálanum millum Føroyar og Danmark av avvarðandi mynduleikum ikke verða mettar at kunna nýtast í hesum serstaka føri. Við ávísing til 58 í skattalógini heldur ráðið, at virkisøkið hjá landsskattanevndini er føroyska skattalóggávan, og verður sostatt mælt landsskattanevndini til avvísa málið. Ráðið leggur í hesum sambandi afturat við ávísing til art. 21 í sáttmálanum millum danska ríkisstýrið og Føroya landsstýri, at málið hevur verið lagt fyri tey vald, sum heimild hava at taka avgerð í skattamálum av hesum slag. Síðani var málið til iðgerðar á fundi í landsskattanevndini. Nevndin var samd við kæraran í, at uppihaldið í Føroyum í árunum hevði til endamáls at fáa sær eina neyðuga útbúgving fyri at gerast fult útbúgvin maskinmeistari, og tí kundi kærarin verið viðgjørdur eftir nevnda art. 11 Landsskattanevndin samtykti hóast hetta at vísa kæruni frá sær við teirri grundgeving, at landsskattanevndin hevur ikki heimild at taka avgerð í málum sum hesum. Henda heimild liggur nevniliga fyri Danmarkar viðkomandi hjá fíggjarmálaráðnum, og fyri Føroyar viðkomandi hjá landstýrinum. Víst verður til art. 19, 20 og 21. í nevndu dupultskattasáttmála. J. nr 55/1979. Skattgjaldari hevur til landsskattanevndina kært um, at honum verður ikki loyvt at draga frá gjald til løngjaldsstovu á sjálvuppgávuni. Viðvíkjandi spurninginum um gjald til løngjaldstovu framyvir, 75

79 t.v.s. frá skattaárinum 1979/80, kann góðtakast sum skattligur frádráttur, so vísir L.F. til viðmerkingar landsstýrisins í samband við framløgu av løgtingsmáli nr. 87/1977 um broyting í skattalógini s Eftir hesum er fyrstnevndi av teimum frádráttum, sum fella burtur vegna broyting til bruttoskattaskipan, "limagjald til vinnugevarafelag og annan yrkisfelagsskap, sum hevur til endamáls at varða fíggjarstandin hjá teirri vinnugrein, sum hin skattskyldugi er í." Ráðið er sostatt komið til ta niðurstøðu í hesum máli, at gjald til løngjaldsstovu ikki meira kann dragast frá í skattauppgerðini, men at hesin frádráttur má metast at vera íroknaður tí hækkaða løntakarafrádráttinum jmt. Viðmerkingar landsstýrisins til løgtingsmál nr. 87/1977 s. 18, pkt. 1. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti onga broyting at gera í álikningini. J. nr. 58/1979. Stats. aut. grannskoðari hevur til landsskattanevndina sent kæru vegna bileigara, orsakað av at L.F. hevur ikki vilja góðtikið avskriving fyri ein lastbil fyri skattaárið 1979/80. Viðvíkjandi keypinum av lastbilinum er upplýst, at keypssáttmálin er dagfestur 28/ , men at bilurin er ikki komin til landið fyrr enn í mai mánað Ráðið metti serstakliga út frá hesi longu avgreiðslutíð, at bilurin við árslok 1978 var ikki liðugur, soleiðis at hann kundi nýtast í virkinum hjá viðkomandi til tað endamálið, hann var ætlaður til. Sostatt kundi ráðið ikki góðtaka, at skattligar avskrivingar vóru gjørdar fyri henda bilin fyri rakstrarárið Ráðið metti, at tað var kærarin, í hevði skyldu at skaffa váttanir ella sannføringar, ið kundu prógva, at bilurin við árslok kundi nýtast við ætlaða endamáli á virkinum. Eitt sokallað prógv kom ráðnum í hendi við skrivi dagfest 6/ Ráðið metti, at tað var kærarin, ið hevði skyldu at skaffa váttanir, men beint tvørturímóti styrkti hesa støðutakan, tá ið tað týðuliga váttar, at ein orsøk til, at bilurin varð latin keyparanum so seint sum í mai 1979, var, at krani varð settur á bilin. 76

80 Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti onga broyting at gera í álíkningini. J. nr. 60/1979. Prestur hevur kært til landsskattanevndina um avgerð ráðsins ikki at góðtaka frádrátt hjá honum og øðrum prestum fyri koyring og skrivstovuhald. Gongdin í hesum máli hevur verið hon, at L.F. hevur tikið ta støðu, at fleiri av teimum frádráttum, sum fyrr hava verið loyvdir prestum at draga frá, t.d. umsiting og slit av embætisbúna, borðfæ o.a., nú er avloyst við tí hækkaða løntakarafrádráttinum. Viðvíkjandi útreiðslum til skrivstovuhald, hita, ljós, reingerð, innbúgv, attestformularar, telefon og tílíkt, so var ráðið samt um, at endurgjald fyri hetta verður at rokna upp ímóti útreiðslunum.somu áskoðan hevur ráðið viðvíkjandiferðaútreiðlsum, sum prestar eisini fáa serstaka samsýning fyri. Grungeving fyri støðutakan ráðsins er hon, at tá ið prestar eru alment settir embætismenn, kann ráðið ikki út yvir løntakarafrádráttin góðtaka nakran frádrátt fyri útreiðslur, sum teir hava av embætinum út yvir ta ásettu samsýning fyri hesar útreislur. Ráðið metir ikki, at líkningarvaldið yvirhøvur hevur heimild at játta løntakarum serstakar frádráttir undir nýggju skattaskipanini. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti onga broyting at gera, tá ið nevndin er av teirri áskoðan, at tær latnu samsýningarnar til ferðaútreiðslur og til skrivstovuhald eru ætlaðar at ganga ímóti teimum faktisku útreiðslunum. J. nr. 61/1979. Sakførari klagar til landsskattanevndina fyri skattgjaldara um eina skattaásetan, ið ráðið hevur gjørt eftir upplýsingum úr politirapport, har skattgjaldarin m.a. viðgongur, at hann hevur ikki givið allar inntøkurnar upp á sjálvuppgávunum. Gongdin í málinum hevur verið hon, at ráðið sambart skjøl frá politinum hevur roynt at gjørt upp, hvørjar peningaupphæddir, 77

81 klagarin hevur lagt út í 1977 og 1978, og vísti hetta seg at vera ávikavist ,- kr. og ,- kr. Harumframt hevur klagarin samb. bilroknskap havt útreiðslur, sum ongi skjøl vóru fyri, í ,- kr. og í ,- kr. Tá frá hesum tølum verða frádrignir inntøkurnar fyri ávikavist 1977 og ,- kr. og ,- kr. verða meirútreiðslurnar í ,- kr. og í ,- kr. Við omanfyri nevndu politirapport sum grundarlag blivu skattskyldugu inntøkurnar hjá klagarnum síðani broyttar av ráðnum, tá ið tað eftir ráðsins metan er frægasta prógv fyri, hvussu stórur partur av virksemi klagarans í 1977 og 1978 kemur undir skattskyldu. Máli var síðani til viðgerðar í landsskattanevndini. Nevndin var av tí áskoðan, at meting líkningarvaldsins eigur at vera á góðari leið og samtykti onga broyting at gera í álíkninigini. J. nr. 63/1979. Ljósmóðir hevur klagað til landsskattanevndina um, at líkningarnevndin, har hon býr, hevur ikki vilja góðtikið ávísar skattligar frádráttir, ið standa í samband við arbeiði hennara sum ljósmóðir. Teir frádráttir, ið avvarðandi líkningarnevnd hevur ikki vilja goðtikið eru rakstur og avskriving av egnum bili tilsamans ,- kr. + privatnýtslu 2.000,- kr. Íroknað teimum ,- kr. eru rentur 4.250,- kr., sum líkningarnevndin hevur góðtikið sum frádrátt fyri privatar rentur. Somuleiðis hevur líkningarnevndin heldur ikki hildið seg kunna góðtikið ein frádrátt fyri húsaleigu til klinikk og íbúð uppá ,- kr. Grundgevingin hjá líkningarnevndini fyri ikki at góðtaka hesar frádráttir er, at ljósmøður fáa endurgoldið hesar útreiðslur eftir reglum galdandi fyri landsins tænastumenn. Áskoðan ráðsins er (jmt. ummæli ráðsins til landsskattamál nr. 60/1979), at tá ið ljósmøður fáa ella kunna fáa endurgjald bæði fyri koyring í starvstíðini eins og aðrar útreiðslur í samband við starvið, so kann ráði ikki góðtaka nakran skattligan frádrátt, ið er hægri enn samsýningin fyri hesar útreiðslur. Ráðið hevur ta fatan, at líkningarvaldið hevur ikki heimild til at játta løntakarum serstakar ikki lógásettar frádráttir undir nýggju skattaskipanini. 78

82 L.F. mælir sostatt til, at avgerðin hjá viðkomandi líkningarnevnd verður staðfest. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti at loyva klagaranum at draga frá fyri bil 2/3 av samlaðu bilútreiðslunum íroknað avskriving. Til seinast verður viðmerkt, at endurgjald fyri at nýta egnan bil skal inntøkuførast. J. nr. 64/1979. Tveir skattgjaldarar hava í 1978 kært til líkningarnevndina orsakað av, at ráðið hevur ikki loyvt teimum at drigið ,41 kr. í halli í part frá av útróðrarbáti, sum hesir báðir eiga. L.F. hevur sýtt frádrátt í hesum føri, tá mett verður, at báturin verður ikki rikin vinnuliga. Henda niðurstøða ráðsins er m.a. grunda á, at bruttoavreiðingin fyri 1978 bert var ,- kr. Upplýst verður eisini, at báðir røkja annað starv, og at inntøkan kjá øðrum klagaranum hevur verið ,- kr. umframt ,- kr. frá útróðrarbátinum, og at inntøkan hjá hinum hevur verið ,- kr. umframt inntøku frá útróðrarbátinum. Hóast mett var, at báturin var rikin sum frítíðarvinna, so varð málið seinni tikið uppaftur til viðgerðar, tá ið líkningarnevndin á staðnum, har skattgjaldarnir búgva, kom fram við ymiskum nýggjum upplýsingum hjá øðrum skattgjaldaranum. Úrslitið av hesari viðgerð varð, at annar klagarin fekk loyvi til at draga útreiðslur frá, ið svaraðu til ta hýruupphædd, sum hann hav upp til skattingar frá bátinum, nevnliga ,- kr., og er hetta sama gjørt í líknandi førum og gáðkent av landsskattanevndini, jmt.j. nr. 42/1977. Landsskattanevndin samtykti síðani at staðfesta ta av L.F. gjørdu álíkning, hareftir annar klagarin fekk loyvi til at draga útreiðslur frá, sum svara til ta hýruupphædd, sum hann gav upp til skattingar frá bátinum, nevnliga ,- kr. J. nr. 65/1979. Kæra er send landsskattanevndini orsakað av, at L.F. hevur ikki loyvt avskriving av lastbili fyri skattaárið 1979/80. 79

83 Upplýst er, at fakturin frá bilsølumanninum er dagfestur 27/ Frá donskum millumhandlara er pr. telex upplýst, at bilurin kom til Danmarkar tann 1. december Av sama telexi dagfest 26/ sæst, at bilurin aftaná hevur staðið á verksmiðju til at fáa krana settan á. Haðani er hann koyrdur á aðra verksmiðju at fáa last setta á. Tá ið hesi arbeiðir eru liðug, verður bilurin sendur til málara. L.F. viðmerkir, at bilurin vísandi til frammanfyri standandi ikki á nakran hátt kann metast at vera liðugur pr. 31/12, soleiðis at hann kann nýtast á virkinum hjá viðkomandi til tað endamálið, sum hann er ætlaður til. Ráðið tulkar 6 í avskrivingarlógini soleiðis, at avskriving bert kann verða loyvd, um rakstrargagnið í roknskaparárinum er útvegað og komið undir keyparans rokning og ábyrgd, og at rakstrargagnið er so fullfíggjað pr. 31/ , at tað kann nýtast vinnuliga til tað endamálið, sum virkið hevur útvegað tað til. Víðari sigur ráði, at sambart áður nevnda telex, er seinasta treytin í hesum føri ikki uppfylt pr. 31/ Orðingin í 6 í føroysku avskrivingarlógini samsvarar orðingini í 7 í donsku avskrivingarlógini. Ráðið heldur seg tí kunna styðja seg til donsku tulkingina á hesum øki, sum eisini er góðkend av Østre Landsret í UFR , sum viðger eitt mál av júst sama slag, sum talan er um her. Ráðið vil vísandi til tað omanfyri nevnda mæla til, at álíkningin verður staðfest. Málið var síðani til viðgerðar í landsskattanevndini, ið samtykti onga broyting at gera í álíkningini. J. nr. 66/1979. Stats aut. grannskoðari, hevur fyri skatgjaldara sent kæru til landsskattanevndina um, at bygdarráðið hevur hækkað sjálvuppgivnu inntøkuna úr partafelag við sama navni sum kærarin við ,- kr. Í ummælisskrivinum ger L.F. m.a. hesar viðmerkingar: "Bygdaráðið er av tí áskoðan, at ,- kr. er ov lítil løn fyri 80

84 tað lutfalsliga stóra arbeiðið, sum skattgjaldarin ger fyri partafelagið, sum hann er høvuðsparteigari í. Til sammetingar hevur ráðið inntøkuna í 1977, sum var ,- kr., tá ið virkið var privata ogn kærarans. Harnæst árslønina hjá einum sveini á virkinum árið eftir, sum var ,- kr. Til samanberingar verður til seinast nevnt, at viðkomandi kærari bæði er aktivur bil- og maskinmontørur, og partvís eisini er driftsleiðari av virkinum. Út frá tí omanfyri nevnda metir bygdaráðið, at lønin minst má setast ájavnt við sveinalønina, t.v.s ,- kr. Grannskoðari sigur í skrivinum til L.F. m.a., at líkningarnevndin á staðnum eftir teirra hugsan er ikki kvalificerað til at meta, um arbeiðsvirksemið hjá viðkomandi er ,- kr. meira ella minni vert. Harnæst verður sagt, at líkningarnevndin heldur ikki hevur heimild til at krevja, at persónur verður skattaður av meiri enn hann rent faktiskt fær í løn. Til tann fyrra spurningin verður sagt, at bygdaráðið er valt til at gera líkningararbeiði, og hartil hoyrir eisini at taka støðu til metingar. Ráðið heldur tí, at spurningurin má verða, um bygdaráðið hevur heimild at gera slíka meting, sum gjørd er her. Kærarin vísir á, at sambært avgerð frá danska landsskattarættinum, so er ikki heimild til at skatta ein løntakara av einari størri upphædd, enn avtalað er millum partarnar, sum her er eini og sami persónur. Sum gjølla greitt frá í ummæli ráðsins til skattamál nr. 27/1980, so er stórur munur á donsku og føroysku lóggávuni og praksis á hesum øki. Mett verður, at hesin munurin er so stórur, at danskur skattapraksis í veruleikanum ikki kann nýtast her. Víst verður her til ummæli ráðsins í nevnda skattamáli. Hvat sjálvum partafelagnum viðvíkur, so er skattgjaldarin sum nevnt høvuðsparteigari her. Hann kann sostatt sjálvur taka allar avgerðir í felagnum, sum um tað enn var hansara privata virkið, herundir eisini hvussu hansara egna løn skal verða. Út frá tí, ið sæst av ummæli ráðsins til skattamál nr. 27/1980, so er spurningurin her, um lønarupphæddin er órímuligt í mun til, hvat annar persónur, ið ikki var høvuðsparteigari í felagnum, hevði havt 81

85 fingið. Hetta málið vil við øðrum orðum vera við til at fastleggja praksis fyri, hvar markið kemur at ganga, nær líkningarvaldið kann áseta, at talan er um órímuliga ásetan av samstarvstreytunum millum felag og høvuðspartaeigara. Vísandi til frammanfyri standandi gevur ráðið bygdaráðnum rætt í metingini av inntøkuni, við tað at ráðið heldur, at ein slík avtala millum felagið og høvuðsparteigaran, hevði ikki verið gjørd, um ikki nevndi áhugafelagsskapur var til staðar. Tá ið bygdaráðið, sum er best kent við viðurskiftini á staðnum, metir, at inntøkan kann ikki verða minni enn hjá einum sveini á virkinum, heldur ráðið ikki, at hetta er órímuligt, og viðmælir tí, at landsskattanevndin staðfestir ta av bygdaráðnum gjørdu broyting. Landsskattanevndin hevur havt málið til viðgerðar á tveimum fundum og samtykti, at avgerðin hjá líkningarvaldinum skuldi standa við óbroytt. Grundgeving landsskattanevndarinnar er tann sama sum hjá L.F. J. nr. 1/1980. Grannskoðari hevur kært til landsskattanevndina um, at L.F. hevur ikki vilja góðtikið sjálvuppgávuna fyri skattaárið 1977/78 hjá ávísum flakavirki. Av málinum sæst, at sáttmáli er gjørdur millum flakavirkið og partsreiðarí, hvørs høvuðsvinna er skiparakstur, viðvíkjandi møguligum vinningi/ halli í framtíðini. Sambært sáttmálan skal flakavirkið, um tað hevur vinning av rakstrinum, aftaná at fult er avskrivað, og partsreiðaríið hevur hall, gjalda partsreiðarínum eina upphædd svarandi til hallið, tó ikki meira enn vinningin aftaná fullar avskrivingar. Somu skyldur hevur partsreiðaríið sambart sáttmálan mótvegis flakavirkinum, soleiðis at her kann sigast at vera gjørdur ein sínamillum rættindar- og ábyrgdarsáttmáli. Við kanning av roknskapunum hjá báðum feløgunum er ráðið komið fram á, at hallið hjá partsreiðarínum uppá ,- kr. er útjavnað við einum samsvarandi tilskoti frá flakavirkinum. Hesa upphædd ,- kr., sum latin er í sáttmálabundnum tilskoti til partsreiðaríið, vil flakavirkið hava loyvi til at draga frá 82

86 skattliga. L.F. meinar, at partsreiðaríið hevur ikki rætt til at draga hesa upphædd frá. Undir viðgerini av málinum hevur kærarin til stuðuls fyri síni sjónarmið m.a. greitt frá, at henda peningaveitan kemur í staðin fyri tað, sum á øðrum flakavirkjum verður latið skipunum, so sum fríur ísur, fría landing og koyring, vask av last og fríar kassar v.m. Tann veruleiki, at flakavirkið móti vanligari mannagongd letur ikki hetta tilfarið og hesar tænastuveitingar ókeypis, gevur eftir meting kærarans flakavirkinum "loyvi" at yvirflyta omanfyri nevndu upphædd uppá ,- kr. til partsreiðaríið sum endurgjald. L.F. viðmerkir í hesum sambandi, at frammanfyri nevndu fríu veitingar yvirhøvur verða veittar til øll skip, ið javnan avreiða til eitt ávíst flakavirki, meðan tað her eru skipini hjá einum ávísum partsreiðarí, sum hava rætt til at fáa burtur av einum møguligum yvirskoti hjá flakavirkinum. L.F. sigur eisini, at onki beinleiðis samband er millum ta upphædd, sum tær fríu upphæddirnar hava kostað flakavirkinum, og ta upphædd sum virkið vanliga skal gjalda partsreiðarínum, og at veitingar t.d. tað sama kundi farið frá partsreiðarínum til flakavirkið. L.F. vísir á, at ivasamt er, um avtalan millum hesi bæði feløgini byggir á vanligar handilsligar reglur, við tað at tað so at siga eru teir somu, sum eiga bæði feløgini. Sambart gr. 8 í skattalógini kunnu útreiðslur, sum í árinum ganga til at vinna inntøkurnar, tryggja tær og halda teimum við, verða drignar frá. Í føri har felag (her flakavirki) ger íløgur í eitt annað virki (her partsreiðarí) fyri at trygja sær rávørugrundarlag til egið virki, er mannagongdin hon (smbr. Thøger Nielsens Indkomstbeskatning 1, Lign. vejl. C. 2-4) at ongin møguleiki er fyri at fáa hesi tilskot drigin frá, samb. avgerð frá donsku landsskattanevndini nr. 39. Í Thøger Nielsens "Indkomstbeskatning 1 s. 707" stendur: Um rávørugrundarlag kann fáast á vanligan hátt, undir vanligum umstøðum, er hesin háttur fyri fíggjan við tilskoti frá flakavirkinum ein gerð, sum bert viðvíkur ognini. 83

87 L.F. leggur afturat, at viðhvørt verða avtalur gjørdar millum feløg, høvuðspartafeløg og persónar, sum víkja nógv frá vanligum handilsligum avtalum, og at tílíkar avtalur bert kunna gerast, har sum høvuðspartafelag/persónur hevur ávirkanir /SD. ligningsvejledning for selskaber afsnit : S.C " Avtlan, ið er gjørd millum flakavirkið og partsreiðaríð er eftir L.F. metan ein seravtala. Hon er gjørd, av tí at høvuðsparteigarin hevur havt eina avgerandi ávirkan, og hon kann tí ikki hava skattligar avleiðingar. Málið var síðani til viðgerðar í landsskattanevndini, ið samtykti, at flakavirkið verður skattað eftir sjálvuppgávuni fyri skattaárið 1977/78 við teirri grundgeving, at avtalan millum flakavirkið og partsreiðaríið er gjørd við handilsligum endamáli. J. nr. 2/1980. Stats. aut. grannskoðari hevur sent kæru til landsskattanevndina um skatting av frítíðarløn hjá starvsfólki á ávísari fyritøku fyri skattaárið 1979/80. Málið snýr seg um, at arbeiðsgevari broytir uppgevingarháttin viðvíkjandi frítíðarløn. Hetta fer fram á tann hátt, at hann í staðin fyri at uppgeva á lønarseðilinum útgoldna frítíðarløn í inntøkuárinum, gevur upp roknaða frítíðarløn av innvunnu lønini í inntøkuárinum. Fyritøkan broytir nústani uppgevingarháttin, sum eftir kunngerð líkningarráðsins dagfest 7/ og vegleiðingarskrivi nr. 23 til álíkningina fyri skattaárið 1964/65 sigur, at frítíðarløn av inntøku fyri inntøkuárið 1962, sum er goldin í 1963, skal ikki verða tald uppí skattleggandi inntøkuna fyri skattaárið 1964/65. Spurningurin í hesum máli er, um arbeiðsgevarin 15 ár aftaná kann nýta ta í vegleiðingarskrivi nr. 23 givnu reglu. L.F. tekur undir við sjónarmiðum um, at skattast skal eftir lønarseðlunum hjá fyritøkuni, t.v.s. at útgoldin frítiðarløn - í hesum føri fyri tríggjar ársfjóringar av eisini eigur at verða skattað á sjálvuppgávuni fyri inntøkuárið

88 Grundgevingin hjá L.F. er hin sama sum hjá avvarðandi líkningarnevnd nevnliga, at persónar, sum hava arbeitt hjá hesi fyritøku, hava havt fyrimun av skipanini, við tað at ongin frítíðarløn hevur verið roknað fyri fyrsta arbeiðsárið, og skattingin sostatt hevur verið ov lagalig avvarðandi skattaár. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti at geva kærarnum viðhald í, at frítíðarløn av inntøku í 1977, sum er útgoldin í 1978, skal ikki teljast við í skattleggjandi inntøkuni fyri hetta skattaárið, tá ið frítíðarløn av innvunnari løn í øllum inntøkuárinum 1978 er uppgivin til skattingar. J. nr. 4/1980. Skattgjaldari, ið er búsitandi í Danmark, hevur sent landsskattanevndini kæru um skattaálíkningina fyri skattaárið 1979/80. Málið hevur verið til ummælis hjá L.F., sum í ummælisskrivinum ger hesar viðmerkingar: Klagarin eigur nakað av jørð í Føroyum. Bygdaráðið, har ognin liggur, hevur sett inntøkuna av jørðini fyri inntøkuárið 1978 til 1.900,- kr. Her er sostatt ikki talan um ognarskatt, men beinleiðis skatt av tí inntøku sum avvarðandi bygdaráð hevur mett jørðina hava kastað av sær fyri inntøkuárið Hesa meting hevur bygdaráðið gjørt, av tí at klagarin hevur ikki givið upp inntøkur og útreiðslur av jørðini. L.F. mælir til at geva bygdaráðnum viðhald, av tí at klagarin hevur ikki prógva, at bygdaráðið hevur mett inntøkuna av jørðini ov høgt við at seta hana til 1.900,- kr. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti onga broyting at gera í álíkningini. J. nr. 5/1980. Bilførari hevur kært til landsskattanevndina um broyting, sum L.F. hevur gjørt í skattaálíkningini fyri skattaárið 1979/80, har honum er noktað avskriving av tveimum bilum. Grundgeving L.F.s fyri avgerðini er hon, at viðkomandi hevði 85

89 ikki havt bilkoyring sum vinnuveg frammanundan, og at hann var ikki farin at koyra fyri árslok Hetta sæst m.a. av bilroknskapinum av tí at hvørki nøkur inntøka ella útistandandi er við árslok og heldur ikki hevur nøkur nýtsla verið av bensini ella olju. L.F. vísir á, hvussu danir taka støðu í máli sum hesum. Í Skattemæssige afskrivninger hjá V. Spang Thomsen 3. útg. síðu 26, stendur m.a.: "Afgørendei for afskrivningens paabegyndelse er ogsaa, om det paagældende aktiv er erhvervet til erhvervsmæssigt brug i en igangværendei virksomhed. I de tilfælde, hvor en skatteyder køber noget driftsinventar til brug i en erhvervsvirksomhed, som ikke paabegyndes det paafølgende aar, men først i det følgende aar, kan afskrivning ikke foretages i erhvervsaaret." Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti at geva líkningarráðnum viðhald í avgerð tess um at nokta avskriving í hesum føri. J. nr. 9/1980. Stats. aut. grannskoðari hevur vegna hýruvognsførara á bygd sent kæru til landsskattanevndina um álíkningina fyri skattaárið 1979/80. Málið hevur verið til viðgerðar í L.F., sum í ummælisriti m.a. greiðir frá: "Viðkomandi bilførari hevur í 1978 havt hýruvogn frá 15/2 og árið út. Samb. kæruna hevur hann røkt hýruvognsstarvið til 1. juli 1978, tá ið hann fekk sær annað starv í Tórshavn. Upplýst er, at bruttoinnkoyringin fyri 5 1/2 mánað er ,- kr. og hevði hetta svarað til eina bruttoinntøku fyri árið uppá ,- kr. Líkningarnevndin á staðnum hevur út frá hesum mett, at her er ikki talan um hýrukoyring sum vinna, men bert sum eitt ítriv, ið eftir teirra metan skal ikki ávirka aðra skattskylduga inntøku." Málið hevur verið til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, sum samtykti at staðfesta ta gjørdu álíkning, tá ið avskrivingar v.m. av bilinum - tó rentuútreiðslur - ikki kunnu góðtakast, tá ið hýruvognskoyringin her er talan um, kann ikki metast sum vinnuligur rakstur. 86

90 J. nr. 12/1980. Handilsmaður hevur kært til landsskattanevndina um, at L.F. fyri skattaárini 1975/76, 1976/77, 1977/78 hevur ikki góðtikið frádrátt fyri konu í sjálvstøðugum virki. L.F. sigur í viðmerkingum til málið, at kærarin hesi trý árini hevur frádrigið fullar 4.000,- kr. L.F. sigur eisini, at tá ið sjálvuppgávan fyri skattaárið 1979/80 kom ráðnum í hendi - hetta var fyrsta árið, at kona og maður vóru skattað hvør sær - sást, at viðkomandi handilsmaður hevði sett avlopið av handlinum sum inntøku á sína sjálvuppgávu. Um handilin varð rikin í navni konunar, so skuldi inntøkan fyri hetta árið eisini verið skattað hjá konuni. Men tá ið hetta ikki varð gjørt, spurdi L.F. seg fyri hjá fútaskrivstovuni, um hvør ið veruliga hevði loyvi at reka handil. Upplýst varð, at maðurin hevði handilsloyvi. Av hesari orsøk helt L.F. seg hava heimild at sýta fyri at góðtaka konufrádráttin hesi árini í tann mun, sum hann var størri enn frádrátturin í samband við inntøku aðrastaðni frá. L.F. vísir eisini á, at kærarin fyri skataárið 1978/79 hevur ikki drigið frá fyri konu í sjálvstøðugum virki. Víst verður eisini á avgerð nevndarinnar í landsskattamáli nr. 48/1973. Málið var til viðgerðar í landsskattanevndini, ið samtykti at geva L.F. viðhald í avgerð tess, um ikki at loyva frádrátt fyri konu í sjálvstøðugum virki fyri tey omanfyri nevndu skattaár. J. nr. 13/1980. Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru viðvíkjandi álíkningini fyri skattaárið 1980/81. Kæran snýr seg um, at útrokningin av skattinum hjá viðkomandi er ikki í samsvar við reglur í gr. 27, 3. stk. í skattalógini. Í hesi lógargrein verður sagt, at um samlaði inntøkuskatturin til landskassa og kommunukassa fer uppum 50% av skattskyldugu inntøkuni, verður tann ov nógv álíknaði inntøkuskatturin lækkaður lutfalsliga til landskassa og kommunukassa. Kærarin hevur ta fatan, at reglurnar í 27, 3. stk. viðvíkja skattinum áðrenn frádrátt fyri privatar rentur og frádrátt fyri børn, 87

91 men við kirkjuskatti og eykaskatti afturatløgdum. Hann kemur sostatt fram til, at 1.941,- kr. eru ov nógv álíknaðar. Í viðmerkingunum til málið sigur ráðið, at sambart 27, 3. stk. er tað samlaði inntøkuskatturin til landskassa og kommunukassa, ið ikki má fara uppum 50% av skattskyldugu inntøkuni, og er samlaði inntøkuskatturin av líkningarvaldinum tulkaður sum útroknaður kommunu- og landsskattur við frádrátti fyri privatar rentur og børn, íroknað kirkjuskatt, men ikki írokna eykaskatt. L.F. mælir landsskattanevndini til at staðfesta ta av líkningarvaldinum gjørdu álíkning. Málið var til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti onga broyting at gera í álíkningini. J. nr. 16/1980. Í skrivi dagfest 9. juni 1980 kærir skattgjaldari um, at líkningarnevndin til álíkningina 1979/80 hevur ikki góðkent frádrátt fyri hall av vinnuvirki. Málið snýr seg um, at skattgjaldarin á sjálvuppgávuni fyri skattaárið 1979/80 hevur drigið frá eitt hall stórt ,- kr. av virkinum, sum stendur í navninum hjá konuni. Grundgevingin hjá nevndini fyri at broyta sjálvuppgávuna var, at tá ið maðurin hevði fult starv uttan fyri húski, so kundi hann ikki samstundis reka eitt virki, sum hevði opið allar gerandisdagar í árinum. L.F. er samt við líkningarnevndini í, at um konan veruliga rekur virkið uttan munandi hjálp frá manninum, so skal hon sambært lóggávu og rættarbrúk setast í skatt av úrslitinum av vinnuvirkinum. Bert í hesum føri kann og skal úrslitið setast á sjálvuppgávuna hjá konuni. Málið hevur síðani verið til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti onga broyting at gera í álíkningini. Grundgevingin, ið fyri hesari avgerð var hon, at ov seint var kært um álíkningina. J. nr. 17/1980. Stats. aut. grannskoðari hevur hin 3. juni 1980 kært til lands- 88

92 skattanevndina um tær broytingar, sum líkningarnevndin í Tórshavn hevur gjørt í álíkningini fyri skattaárið 1979/80 hjá ávísum skattgjaldara, sum eigur og rekur skip. Líkningarnevndin hevur ikki góðtikið frádrátt fyri havnagjøld, tryggingar, grannskoðan og aðrar útreiðslur tilsamans ,59 kr., við ávísing til, at hetta eru ikki rakstrarútreiðslur eftir 8 í skattalógini. Nevndin hevur tikið hesa støðu, av tí at skipið var ikki í vinnu í 1978 og hevur heldur ikki verið í vinnu síðani. L.F. er samt við líkningarnevndina í, at hesar ,- kr. eru ikki rakstrarútreiðslur í skattligum týdningi, og at tær tí kunnu ikki verða drignar frá á sjálvuppgávuni fyri skattaárið 1979/80, við tað at ongin inntøka er frá skipinum í rakstrarárinum Hetta er í samsvar við galdandi mannagongd, har hall av skiparakstri verður noktað frádrigið, um skipið hevur ikki verið í vinnu. L.F. er ikki samt við líkningarnevndina, tá ið hon í øðrum lagi uppsummerar og leggur útreiðslurnar afturat saldovirðinum til seinni frádrátt, tá ið skipið antin verður selt, søkt ella flutt til eginnýtslu burturav. L.F. metir útreiðslurnar sum ognartap, t.v.s sum umsitingarútreiðslur av skipi, ið er útvega til privata nýtslu. Hesar útreiðslur hava ikki nakað samband við útveganarvirðið og skulu tí ikki leggjast afturat avskrivingarbara saldovirðinum hjá skipinum. L.F. er heldur ikki samt við líkningarnevndina í at sýta fyri at taka rentuútreiðslur uppá ,52 kr. burtur úr roknskapinum og loyva tær frádrignar sum privatar rentur. L.F. vísir á "arbeiðsgrundarlag hjá líkningarráðnum viðvíkjandi sundurbýti av privatum og vinnuligum rentum", sum saman við lógaruppskoti varð lagt fyri løgtingið, har skotið er upp at skilja millum rentur av privatari og vinnuligari skuld, og vísir á, at í pkt. B 8 er nevnt, at renta av skuld, sum vinnurekandi er komin í, tí hann er givin við vinnuni, skal metast sum privat renta. Málið var til viðgerðar í landsskattanevndini, sum gav líkningarnevndini viðhald í, at tær ,59 kr. eftir 8 í skattalógini eru ikki at meta sum rakstrarútreiðslur og tí kunna ikki verða drignar frá í skattauppgerðini. Rentuútreiðslurnar í roknskapinum hjá skipinum ,52 kr. viðtók landsskattanevndin 89

93 kunna dragast frá sum privatar rentur, við tað at renta av skuld, sum vinnurekandi er komin í, av tí hann er givin við vinnuni, er at meta sum privat renta, so leingi skipið er ikki aftur komið í vinnuliga nýtslu. J. nr. 19/1980. Kæra er send landsskattanevndini um útrokning av álíknaðum skatti fyri skattaárið 1980/81. Kæran snýr seg um tulkingina av 27, 3 stk. í skattalógini, sum avmarkar samlaða inntøkuskattin til landskassa og kommunukassa til 50% av skattskyldugu inntøkuni. Kærarin greiðir frá, at tað kann ikki vera í samsvar við hesa reglu, at honum verður álíknað skatt í Føroyum uppá ,- kr., sum saman við ,- kr. í kelduskatti av somu inntøkuni í Grønlandi, gevur ,- kr. í skatti ella 56% av inntøkuni uppá ,- kr. Útrokningin er í fyrsta umfari farin fram á tann hátt, at grønlandsskattur ,- kr. er drigin frá álíknaða kommunu- og landsskattinum, áðrenn reglan í 27, 3. stk. er nýtt. Sostatt fær reglan ongan týdning í hesum føri, við tað at álíknaði skatturin aftaná henda frádráttin er komin niður í ,- kr., sum er minni enn 50% av skattskyldugu inntøkuni uppá ,- kr. L.F. er eftir nærri umhugsan komin til ta niðurstøðu, at kreditreglan yvir fyri skatti, sum er goldin í Grønlandi, ikki sum í hesum føri eigur at vera nýtt, áðrenn regluna í 27, 3. stk. Hetta skattaloft eigur tvørturímóti at avmarka álíkningina, áðrenn grønlandsskattur verður drigin frá. Skattaheildin kemur í hesum føri eftir hesari nýggju reglu at verða: Samlaður kommunu- og landsskattur eftir frádrátt fyri rentur og barnafrádrátt, men áðrenn frádrátt fyri grønlandsskatt tilsamans ,- kr. - eykaskattur (undantikin 50% avmarkingini) ,- kr ,- kr. - 50% av skattskyldugu inntøkuni ,- kr ,- kr. 90

94 Samlaði skatturin ,- kr. - Lættan eftir 27, 3. stk ,- kr. - Grønlandsskattur ,- kr. Skattaheild ,- kr. L.F. metir, at fortreytrin fyri kæruni er dottin burtur, um landsskattanevndin kann góðtaka nýggja útrokningarháttin, ið uppsettur er frammanfyri. Málið var viðgjørt í landsskattanevndini, sum samtykti, at kæran er dottin burtur. Skattamál nr. 20/1980. Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru um, at líkningarnevndin fyri inntøkuárið 1978 í roknskapinum hjá einum vinnuvirki hevur sett ,- kr. at vera privatar rentur av einari samlaðari rentuútreiðslu uppá ,- kr. Kæran hevur verð til ummælis í líkningarnevndini, sum gevur hesa grundgeving fyri síni broyting í sjálvuppgávuni: Roknskapirnir fyri inntøkuárini 1977 og 1978 hjá virki kærarans sýna, at hesin skyldar virkinum við árslok 1977 og 1978 ávikavist ,- kr. og ,- kr. Tá ið bankaskuldin hjá virkinum við árslok 1977 og 1978 var ávikavist ,- kr. og ,- kr., hevur líkningarnevndin mett, at tað í veruleikanum er talan um blandaði vinnulig/privatlán, soleiðis at skattgjaldarin letur virkið taka upp lán til privat endamál. Til tess at prógva omanfyri nevndu áskoðan, vísir líkningarnevndin á gongdina í eginognini fyri 1978: Saldo 1/ ,93 Bilur, privat ,00 Úttikið í árinum ,33 Vinningur sbrt. roknskap , ,30 91

95 Upphæddin av tí "privata láninum" er sett ájavnt við ta upphædd, sum hann skyldar virkinum ( negativu eginognina), og hevur nevndin tí mett tann privata partin av samlaðu rentunum í virkinum ,72 at vera ,- kr. Líkningarráð Føroya sigur í ummælinum til málið m.a. soleiðis: Grundgevingin fyri støðutakanini hjá líkningarnevndini er tann, at eftir hennara metan er her talan um blandað vinnulig og privat lán. Skattgjaldarin letur sostatt virkið taka upp lán til privat endamál. Upphæddin av tí "privata láninum" er av líkningarnevndini sett ájavnt við ta negativu eginognina í virkinum og hevur tí mett tann privata partin av samlaðu rentunum í virkinum til ,- kr. Ráðið er ikki samt við líkningarnevndini í tí hugsunarhátti, sum her er til sjóndar, nevniliga at negativ eginogn í vinnuvirkinum í sjálvum sær má bera í sær, at renturnar sambært roknskapir fyri vinnuvirki heilt ella partvíst verða mettar at vera privatar. Her kann bert vera víst á, at negativa eginognin jú kann vera komin fram orsakað av rakstrarhalli í einum ella fleiri av árunum frammanundan. Hóast ráðið sostatt ikki er samt við líkningarnevndini, so kann ráðið kortini ikki taka undir við sjónarmiði kærarans um, at allar tær nevndu ,- kr. í rentum skulu roknast sum vinnuligar rentur. Høvuðsreglan sambært 9. gr. 1) í skattalógini er, at renta av íløgu- og rakstrarskuld í samband við vinnuvirki kann dragast frá skattskyldugu intøkuni. Tá ið skattalógin var til viðgerðar í løgtingsins skattanevnd í 1978, gjørdi ráðið eina reglugerð um, hvussu arbeiðsgongdin hjá ráðnum fór at vera viðvíkjandi spurninginum um privatar og vinnuligar rentur, sbr. tilmæli ráðsins til skattamál nr. 17/1980. Í hesi reglugerð, sum varð viðløgd álitinum hjá skattanevndini, hevur ráðið sett upp, hvørji lán tað metir sum verandi til privat endamál. Annars varð høvuðsdenturin lagdur á, at teir vinnurekandi sjálvir skulu prógva, hvørji lán verða nýtt til vinnulig endamál. Hesar reglur fevna eftir ráðsins metan ikki um spurningin hvørt ein vinnurekandi hevur nýtt ein part av eginognini í virkinum til 92

96 eginnýtslu, ella til at økja um ta privatu ognina við. Í tann mun nettoognin er minkað í vinnuvirkinum, má hesin parturin haldast vera nýttur til privat endamál, og má tí roknast sum tann privati parturin av virkisskuldini. Um hesin parturin verður útroknaður, so verður tað talið, sum kann dragast frá sum vinnulig renta, eisini minkað. Tann privati parturin av virkisskuldini í einum ávísum ári verður settur ájavnt við tann útroknaða privata partin í árinum frammanundan, minus vøksturin í nettoognini í árinum, ella plus minkingina í nettoognini í árinum. Allar upphæddir, sum ikki hava samband við inntøkuna eiga at verða tiknar út áðrenn. Tá ið lógin um, at bert vinnulig renta kann dragast frá inntøkuni, ikki kom í gildi fyrr enn í skattaárinum 1979/80, kann privati parturin av virkisskuldini setast ájavnt við 0, fyri tað árið, sum lógin kemur í gildi. Sambært roknskap skattgjaldarans, kann útrokningin tí gerast sum víst her: Privatur partur av virkisskuld: 0 - ( ( ) = ,- kr. Viðmerkjast skal, at upphæddin kr. kemur fram sum eginogn ultimo eftir at avseting í íløgugrunn ,- kr. er drigin frá. Á sama hátt kemur primo virði ,- kr. fram, eftir at avseting í íløgugrunn ,- kr. eru drignar frá. Frádrátturin fyri vinnuligar rentur verður minkaður við tí partinum av rentuútreiðslunum, sum svara til lutfallið millum tann privata partin av virkisskuldini og ta samlaðu virkisskuldina Privatar rentuútreiðslur = x = , kr Um virkið gevur hall, so ber hetta í sær, at nettoognin fellur, sjálvt um onki er tikið út til privata nýtslu. Í slíkum førum eigur privati parturin av virkisskuldini at verða lækkaður við hallinum. Ráðið metir, at tær reglur, sum eru settar upp í hesum skrivi, eru ein neyðug útbygging av teimum reglum, sum kunngjørdar eru við fyrr nevndu reglugerð frá , um hvørji lán í høvuðsheitinum skulu metast sum privat. Landsskattanevndin hevur síðani havt málið til viðgerðar og samtykti at taka undir við Líkningarráð Føroya í tess meting um, 93

97 hvussu skal komast til býti millum vinnuligar og privatar rentur. Nevndin tók sostatt somu støðu sum ráðið og setti tær privatu renturnar til 3.171,- kr. J. nr. 21/1980. Kæra er send landsskattanevndini viðvíkjandi broyting, ið L.F. hevur gjørt í álíkningini hjá ávísum skattgjaldara fyri skttaárið 1980/81. Kæran snýr seg um, at L.F. út frá fíggjarstøðum við árs byrjan og enda, samanhildið við inntøkurnar í árinum, hevur gjørt eina óbeinleiðis útrokning av skattskyldugu inntøkuni hjá viðkomandi. Henda útrokning vísir, at sjálvuppgivnu inntøkurnar hjá hjúnunum eru ov smáar til neyðuga privatnýtslu. Sjálvuppgivna inntøkan hjá viðkomandi var síðani hækkað við ,- kr. Í ummælisskrivi greiðir L.F. m.a. frá, at nettoognarvøksturin í 1979 er ,46 kr. Hesin ognarvøkstur er burturav bruttoinntøku hjúnanna (sjálvuppgivnu) í árinum, ið var ,48 kr. tilsamans. Eftir verða bert ,02 kr. til privata nýtslu. Samb roknskapin fyri 1979 hjá viðkomandi skal henda upphædd ,02 kr. røkka til. vørunýtslu samb. roknskap... privata nýtslu av bili... skatt, sum er goldin í árinum, eftir upplýsing frá skattadeildini... Tilsamans ,- kr ,- kr ,- kr ,- kr. 94

98 Ráðið sigur, at her íresta ,80 kr. til frammanfyri nevndu útreiðslur, og at tað tá er ikki rokna við aðrari privatari nýtslu av m.a. peningi, telefon, hita, ljósi o.ø. Í fyrstu syftu metti ráðið hesa útreiðslu til ,- kr. fyri árið, men við nærri umhugsan var henda metan hildin at vera ov neyv, og varð privatnýtslan tí mett til ,- kr. Samanumtikið var skattskylduga inntøkan hjá viðkomandi skattgjaldara hækkað við ,08 kr., so at hon kann røkka til frammanfyri nevndu útreiðslur og metta privatnýtslu. Nú inntøkan er hækka upp um prístalsgrundarlagið, biður kærarin um loyvi til at nýta størst møguligar avskrivingar. L.F. nevnir tað, ið vanligt er eftir bæði føroyskari og útlendskari skattalóggávu, ið sigur, at verður skattskyldug inntøka aftaná at sjálvuppgáva og roknskapur eru latin skattavaldinum og freistin fyri at lata inn er úti, av einihvørjari orsøk hækkað av líkningarmynduleikunum, gevur hetta ikki rætt til at hækka møguligar avskrivingar, soleiðis at tann av líkningarvaldinum gjørda hækking partvís verður avskrivað aftur. Málið var til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti onga broyting at gera í álíkningnini, tó at nevndin heldur ikki grundarlag vera fyri teirri seinnu hækkingini av mettu inntøkuni við ,- kr. Landsskattanevndin samtykti ikki at taka støðu til spurningin um at nýta ikki nýttar avskrivingarmøguleikar og viðtók at L.F. skal avgerða henda spurning. L.F. hevur viðtikið ikki at loyva avskrivingar av hækkaðu skattskyldugu inntøkuni. J. nr. 27/1980. Stjóri og høvuðsparteigari hevur sent landsskattanevndini kæru um, at hann fyri skattaárið 1980/81 er settur í skatt av einari inntøku uppá ,- kr., hóast hann bert hevði uppgivið eina inntøku uppá 1,- kr. L.F. hevur latið landsskattanevndini hesa frágreiðing um støðutakan tess í hesum máli: Viðkomandi stjóri hevur fyri inntøkuárið 1979 givið upp eina løn uppá 1,- kr. frá partafelag, sum hann er høvuðsparteigari í. Hesa sjálvuppgivnu inntøku hevur líkningarnevndin á staðnum 95

99 hækkað til ,- kr. sambart 43, 3. stk. í skattalógini av einari inntøku, sum uppihald hansara og húski eftir stødd og húsarhátti má ætlast at kosta. Kærarin upplysir, at hann bert hevur tikið eina krónu í løn frá partafelagnum, tí at húskið er uppihildið við peningi, sum hann eigur tilgóðar hjá partafelagnum. Sum tað skilst av viðmerkingum frá líkningarnevndini við ávísan til roknskapir felagsins, so er hesin ágóðin fingin til vega við einari millumrokningarkonto stavandi frá einari uppskriving av virðinum av bygningi, sum er fluttur úr privata virkinum hjá snikkarameistaranum, har bygningurin var bólkaður við ,58 kr. til partafelagið við einum virið uppá ,- kr. Umframt millumrokningarkontoina uppá ,42 kr. fæst so eisini ein partapeningur uppá ,- kr. úr hesari yvirflyting. Ráðið tekur undir við áskoðanini hjá líkningarnevndini, at tær broytingar í partafelagslógini, sum framdar vóru í 1976 m.a. høvdu sum skilliga fortreyt, at virðir, sum hin einstaki partaeigarin tekur út til privata nýtslu, skulu koma til skattingar á vanligan hátt. Tí tekur L.F. undir við ætlanini hjá líkningarnevndini, at í tílíkum føri sum hesum, har ætlaninar týðuliga miða ímóti at koma eisini privatnýtsluni hjá høvuðsparteigaranum undan skatting, má verða loyvt líkningarvaldinum at meta, um t.d. hóskandi lønarinntøku hjá høvuðsparteigaranum og virðið av fríum ágóða, sum t.d. bilur í hesum føri. Ráðið metir, at ásetta lønaruppgæddin ,- kr. og virðið av fríum bili ,- kr. er ikki ov høgt sett og mælir landsskattanevndin til at staðfesta hesar upphæddir. L.F. sigur, at galdandi føroysk lógáva bert sigur, at møguligar afturvunnar avskrivingar skulu skattast við sølu, meðan allur sølupeningur omanfyri upprunavirðið er skattafríur. Hetta hevur við sær, at við umskipan av virki til partafelag, har eigarin er høvuðsparteigari, vil hann hava áhuga fyri at seta virðið av ognini so høgt sum yvirhøvur gjørligt. Tað einasta, hann má ansa eftir, er, at ástta virðið er ikki omanfyri virðið av ognini í vanligum handli. Hetta hevur teir fyrimunir við sær fyri fyrrverandi eigaran, nú høvuðsparteigaran, at hann fyri tað fyrsta fær partapeningin til 96

100 vega og somuleiðis fær ein ágóða, t.v.s. eina millumrokningskonto hjá felagnum, sum hann kann taka út skattafrítt, so leingi vinningur ella gjaldsføri er til tess hjá felagnum. Harumframt fær hann eitt stórt avskrivingarbart virði av ognini, sum kann fyribyrgja, at felagið kemur undir skatt ta fyrstu tíðina aftaná. L.F. mælir landsskattanevndini til at staðfesta avgerðina hjá líkningarnevndini, fyri at fyribyrgja tær mest órímuligu avleiðingarnar av vantandi føroyskari lóggávu á hesum øki. Landsskattanevndin viðgjørdi málið og samtykti at geva líkningarvaldinum viðhald við somu grundgeving sum L.F. Skattgjaldari hevur kært til landsskattanevndina um, at líkningarnevnd hevur sýtt fyri at góðtaka útreiðslur fyri flyting sum frádrátt á sjálvuppgávuni. Málið hevur verið til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti at geva líkningarvaldinum viðhald. Nevndin er av teirri áskoðan, at galdandi skattaskipan gevur ikki heimild fyri frádrátt fyri útreiðslur av tílíkum slag, sum her er talan um. J. nr. 30/1980. Skattgjaldari, sum hevur kiosk, hevur kært til landsskattanevndina um ta meting, sum líkningarnevndin til álíkningina fyri 1980/81 heuvr gjørt viðvíkjandi privatnýtslu av telefon. Greitt er frá, at fyri inntøkuárið 1979 eru samlaðu telefonútreiðslurnar hjá viðkomandi kiosk ,- kr., sum í roknskapinum verða býttar helvt um helvt, vinnuligar og privatar. Líkningarnevndin hevur síðani viðvíkjandi teimum ,- kr., sum eru frádrignar sum vinnuligar útreiðslur í roknskapinum, mett, at 5.000,- kr. eiga at verða tiknar afturat sum privatnýtsla av telefon. Grundgevingin hjá líkningarnevndini er hon, at tær telefonútreiðslur, sum verða loyvdar frádrágnar sum vinnuligar, eru yvir miðal, samanborið við aðrar krambúðir av sama slag har á staðnum. Tá ið líkningarnevndin, har skattgjaldarin er búsitandi, út frá sínum staðkunnleika metur, at tað, sum er ført fram frá kæraranum, kann ikki broyta avgerð nevndarinnar, mælir ráðið til at staðfesta avgerðina hjá líkningarnevndini. 97

101 Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti at geva kærarnum viðhald í, at privati parturin av telefonútreiðslunum verður settur til 50%. J. nr. 31/1980. Kæra, í snýr seg um, at maður er skattaður av vinningi av ávísum handli, hóast at konan hevur handilsloyvið, er send landsskattanevndini. Samb. 17, 2. stk. í skattalógini kann kona verða sett í skatt fyri seg, um hon rekur sjálvstøðugt virki ella vinnu uttanfyri vinnu og virki mansins. Kravt verður, at konan rekur virkið, sum hevur støðugan rakstur yvir eitt ávíst áramál, og uttan at maðurin luttekur munandi í virkinum, soleiðis at tað er konan sjálv, sum kann sigast at reka virkið. Upplýst er undir viðgerðini av málinum, at viðkomandi maður dagliga arbeiðir í handlinum, eins og hann við egnum bili koyrir allar vørur til og frá, tá ið konan onki koyrikort hevur. Eisini hevur hann alt bókhaldið um hendur. Hann hevur onki annað starv. Upplýst er, at hann fær fulla avlamispensjón. Lønin hjá viðkomandi var fyri ,- kr., meðan handilin hevði ein nettovinning uppá ,- kr. Út frá tí, ið soleiðis er komið fram í málinum, varð mett, at maðurin luttók munandi í rakstrinum av handlinum. Fortreytirnar vóru tí ikki til staðar fyri, at konan kundi verða sett í skatt fyri seg av vinninginum av handlinum, og tá ið mett var, at hjúnini vóru viðgjørd sambart galdandi reglur, var av ráðnum mælt til, at tann gjørda álíkningin varð staðfest. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini. Nevndin var av tí áskoðan, at handilin er sjálvstøðugt virki hjá konuni, og at skattingin eigur at fara fram samsvarandi hesum. J. nr. 35/1980. Kært er til landsskattanevndina um, at avskriving av bili fyri tíðarskeiði er ikki góðtikin sum skattligur frádráttur. 98

102 Upplýst er í hesum sambandi, at viðkomandi, ið klagar hevur pr gjørt virki hjá sær um til partafelag. Tann bilurin, ið er við í privata roknskapi klagarans, verður tá fluttur frá bæði egin- og vinnuligari nýtslu, til eginnýtslu burturav. Hesin flutningur av ognini til eginnýtslu burturav, verður sambært 31, 2. stk. í avskrivingarlógini javnmettur við sølu og keyp av sama ognarluti, og avskriving kann tá, samb. 8, 1. stk. í somu lóg ikki verða gjørd av selda rakstrarganginum í søluárinum. Í viðmerking til málið sigur ráðið, at viðvíkjandi rakstrarútreiðslum fyri bilin, so verður partur av hesum loyvdur frádrigin svarandi til tað tíðarskeiðið av árinum, sum virkið var privat virki. Hesin parturin verður mettur til 25% av rakstrarútreiðslunum - privata nýtslu, og verður tað fyri hetta tíðarskeiði 1.500,- kr. Sagt verður frá, at kærarin krevur frádrátt fyri bilrakstur til privata virkið fram til 21/ , ið er dagfestingin fyri skrásetingina, hóast at partafelagið er stovnað pr Líkningarnevndin á staðnum hevur saman við L.F. mett omanfyri nevndu 25% av rakstrarútreiðslunum at vera hóskandi, hóast tað eftir ráðsins áskoðan veruliga bert átti at verið góðtikið 1 1/2 av nevndu útreiðslum sum frádráttur, um farið var eftir, nær roknskaparskeiðið hjá partafelagnum byrjar. Ráðið mælir sostatt til, at avgerðin hjá líkningarnevndini verður staðfest. Málið var síðani til viðgerðar á fundinum í landsskattanevndini, ið samtykti onga broyting at gera í álíkningini. J. nr. 36/1980. Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru í samband við avgerð, ið L.F. hevur tikið í einum máli, sum viðvíkur einari í 1979 útgoldnari lønregulering uppá ,- kr. Upplýst er, at av hesum ,- kr. eru ,- kr. fyri inntøkuárið Kærarin ynskir, at hesar gott ,- kr. verða skattaðar í skattaárinum 1979/80, t.v.s. lagdar afturat inntøkuni í Ráðið sýtti fyri at skatta tær gott ,- kr. í inntøkuárinum 1978 við teirri grundgeving, at kærarin hevur fingið hesa 99

103 eftirgjalding orsakað av sáttmálabroytingum, og at hann tí hevur ikki fingið endaligan rætt til inntøkuna fyrr enn í inntøkuárinum Eftirgjaldingin skal sostatt skattast í Henda mannagongd samsvarar við danskan skattarætt, smbr. avgerðina frá donsku landsskattanevndinil.s.r., 107. Mælt verður soleiðis til, at landsskattanevndin fastheldur avgerð ráðsins. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, sum samtykti at senda tað aftur til L.F. við áheitan um at viðgera málið av nýggjum. Eftir at L.F. hevði viðgjørt málið av nýggjum, varð samtykt at játta umsóknini um, at inntøkan verður býtt sundur millum inntøkuárini 1978 og J. nr. 37/1980. Stats. aut. grannskoðari, hevur vegna skattgjaldara kært til landsskattanevndina um, at líkningarnevndin hevur noktað frádrátt uppá ,- kr. fyri hýrur frá útróðrarbáti, sum viðkomandi skattgjaldari áttií 1976, men sum hann seldi í Við kanning av roknskapinum fyri tey seinastu árini sæst, at viðkomandi hevur ikki sent lønarseðlar inn øll tey 4 árini, sum hann átti bátin. Grannskoðarin metir, at hýrur ,- kr. ella umleið 50% av søluni er rætt tal. Fyri árið 1977 eru hýrur v.m. 40% av søluni. Fyri hetta árið eru lønarseðlar sendir inn og góðtiknir av líkningarnevndini. Grannskoðarin er av teirri áskoðan, at tað skeiva, sum hent er í málinum, er, at viðkomandi skattgjaldari hevur ikki lokið krøvini í 71. Samb. 71 skulu nevniliga allir, sum hava lønað fólk í virki sínum, í seinasta lagi pr. 31 januar senda yvirlit yvir lønir v.m., annahvørt hesar eru goldnar ella góðskrivaðar, alt saman við tilskilan av navni og bústað løntakarans. Ráðið er í hesum føri ósamt við tulkingina hjá grannskoðaranum. Grundin er hon, at leiðbeiningin til sjálvuppgávuna í mong ár hevur havt sum eitt ófrávíkiligt krav: "at útreiðslur til lønir, hýru, tantieme, nevndarsamsýning v.m. verða bert góðtiknar um 100

104 kommunala líkningarvaldið fær yvirlit yvir, hvør ið hevur fingið hesar samsýningar útgoldnar." Ráðið vísir í hesum sambandi til skattamál nr. 51/1978, har bátaeigari var ikki førur fyri at geva skattamynduleikunum fullfíggjað yvirlit yvir, hvør ið hevði fingið hýrur og egningarløn útgoldnar. Fær ráðið ikki eitt fyllfíggjað yvirlit yvir, hvør ið hevur fingið nevndu ,- kr. verður mælt til, at broytingin hjá líkningarnevndini stendur við óbroytt. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti at geva líkningarvaldinum viðhald orsakað av tørvandi próvførslu fyri útgoldna hýru. J. nr. 40/1980. Stats. aut. grannskoðari hevur vegna fysioterapeut kært til landsskattanevndina um, at L.F. fyri 1978 hevur mett privata virksemi hansara sum fysioterapeutur aftaná vanliga arbeiðstíð sum ítriv (hobby). Upplýst er, at fysioterapeuturin í 1978 hevur innrættað eini gomul hús, sum hann eigur, til klinikk fyri fysioterapi. Hetta virksemi ætlaði hann sær at reka aftaná vanliga arbeiðstíð á sjúkrahúsinum, sum hann starvast á til dagligt. Metan ráðsins, um at tiltakið er at meta sum ítriv, byggir á ta áskoðan, at høvuðsvinna og inntøkukelda hjá viðkomandi í fyrstu syftu er á sjúkrahúsinum. Harnæst metir ráðið eisini, at hetta tiltakið er ikki lagt til rættis við vinnuligum endamálið. Tað vil siga, at ráðið metir, at ein roknskapur, ið aftaná avskrivingar gav javnvág millum inntøkur og útreiðslur, hevði verið á rættari leið í hesum føri. Tá ið kærarin eftir ráðsins metan er rætt viðgjørdur, verður mælt landsskattanevndini til at staðfesta avgerðina hjá líkningarvaldinum. Landsskattanevndin var í hesum máli av teirri áskoðan, at her var talan um vanligt vinnuligt virki, og at viðkomandi tískil verður at skatta sambært galdandi reglur á hesum øki. 101

105 J. nr. 41/1980. Advokatur hevur vegna skattgjaldara kært um tær broytingar, sum L.F. saman við avvarandi líkningarnevnd hevur gjørt í álíkningunum fyri skattaárini 1979/80 og 1980/81. Kæran viðvíkir trimum ymiskum málum. Tann fyrsta kæran snýr seg um, at avseting í løgugrunn er ikki góðkend. Ráðið sigur í viðmerkingunum til hesa kæru, at tá ið roknskapurin fyri rakstrarárið 1978, ið skuldi verið líkningarvaldinum í hendi í seinasta lagið 1. mars 1979, varð ikki sendur inn fyrr enn 17. juli 1980, og inngjaldið í íløgugrunn var ikki goldið Føroya gjaldstovu fyrr enn , t.v.s. 5 dagar aftaná, at freistin fyri at lata sjálvuppgávu inn var úti, kann ráðið ikki góðtaka avseting í íløgugrunn sum skattafrían frádrátt. Onnur kæran er eisini um, at avseting í íløgugrunn er ikki góðkend. Upplýst er í hesum sambandi, at roknskapur og sjálvuppgáva fyri rakstrarárið 1979, ið átti at verið líkningarvaldinum í hendi í seinasta lagi 1. mars 1980, verður ikki sent ráðnum fyrr enn 7. juli Í roknskapi er sett í íløgugrunn og peningurin goldin Føroya Gjaldstovu hin 29. februar 1980, tað vil siga, freistin fyri at lata sjálvuppgávu inn er úti. Ráðið ger í ummæli sínum til hesa kæru vart við 5, 1. stk. í lóg um íløgugrunnar, har stendur: "Eftir at avsetingarárið er liðið, men áðrenn freistin er útrunnin fyri at lata inn sjálvuppgávu fyri avsetingarárið, skal á Føroya Gjaldstovu vera sett á bundna konto, peningahædd svarandi til avsetingina". Hesa lógarfreist hevur ráðið tulka soleiðis, at treytirnar fyri, at avsetingin í íløgugrunn verður góðtikin sum skattligur frádráttur, eru: 1. At sjálvuppgávan verður latin inn rættstundis, t.v.s. í seinasta lagi 1. mars, ella um innlatingarfreistin er loyvd longd, tá so leingi henda longda freist gongur. 2. og at inngjaldingin til Føroya Gjaldstovu verður gjørd eftir at 102

106 avsetingarárið er liðið, men áðrenn freistin nevnd í 1. stk. er útrunnin. L.F. sigur, at henda tulking hevur verið nýtt tey seinastu árini. Tað er nevnliga fleiri ferðir komið fyri, at ráðið hevur sýtt fyri at góðtaka avseting í íløgugrunn, tá ið sjálvuppgávur við roknskapi eru innsendar, aftaná at innsendingarfreistin er úti. L.F. mælir eisini í hesum føri til, at avsetingin í íløgugrunn verður ikki góðkend av landsskattanevndini. Triðja kæran snýr seg um, at L.F. saman við avvarðandi líkningarnevnd hevur gjørt aðrar metingar enn kærarin av privata parti hansara av telefon-, el-, hita- og bilnýtslu. Kærarin hevur fyri bæði árini mett privatu telefonnýtsluna til 800,- kr. fyri árið og el- og hitanýtsluna til 2.000,- kr. L.F. sigur í viðmerkingum til málið, at fyri rakstrarárið 1977 vóru hesar metingar eisini broyttar í samráð við líkningarnevndina á staðnum. Nevndin helt seg nevniliga vita, at nýtsla av telefon, el og hita hjá kæraranum neyvan var minni enn nýtslan hjá teimum skattaborgarum, ið høvdu ikki hesar innleggingar saman við vinnuvirki. Vanlig privat telefonnýtsla varð mett at svara til umleið 1/3 av samlaðu telefonnýtslu kærarans, og el- og hitanýtslan til umleið 1/2 av samlaðu nýtslu hansara. Landsskattanevndin hevur síðani viðgjørt málið og kom til hesa niðurstøðu: ad. 1. Tá ið avseting í íløgugrunn er ikki gjørd innan ta av lógini ásettu freist, varð samtykt at staðfesta avgerðina hjá líkningarvaldinum ad. 2. Tá ið avseting í íløgugrunn hetta árið er gjørd, áðrenn tann í lógini ásetta freist var úti, samtykti nevndin at geva kæraranum viðhald, hóast at roknskapurin varð ikki latin inn fyrr enn 7. juni Landsskattanevndarinnar støða til spurningin, tá ið avsetingin er gjørd rættstundis, meðan roknskapurin verður latin inn ov seint, er hon, at tær ásettu freistir finnast í hvør sínari lóg, og verða freistirnar mishildnar, áseta hesar lógir hvør sær fylgjur av mishaldinum. Nevndin metir eisini, at veruligar grundir eru ikki til staðar at teggja mishanlding av freistini í aðari lógini saman við freistini í hinari og revsa skattliga eftir báðum lógunum. 103

107 ad. 3. Viðvíkjandi teimum metingum, sum líkningarvaldið hevur gjørt um privata partin av telefon-, el-, hita- og bilnýtslu, samtykti nevndin at staðfesta tær, tá ið nevndin metir tær at vera á góðari leið. J. nr. 47/1980. Stats. aut. grannskoðari hevur vegna skattgjaldara sent landsskattanevndini kæru um, at L.F. hevur noktað at góðtikið avseting í íløgugrunn fyri árið Avseting í íløgugrunn varð noktað vegna tess, at sjálvuppgáva og roknskapir vórðu sendir inn, aftaná at freistin fyri innlating var útrunnin. Tilskilast skal, at avseting í íløgugrunn varð noktað av fyrr nevndu orsøkum, hóast tað at í lógini um íløgugrunnar kravda inngjalding til Føroya gjaldstovu var gjørd rættstundis. Umframt hetta er eisini kært um, at ráðið hevur ásett, at kærarin er komin undir reglurnar í 39 í skattalógini um sekt fyri ov seint innsenda sjálvuppgávu og roknskap. Í umælinum viðvíkjandi spurninginum um avseting í íløgugrunn, sigur L.F., at tað nú hevur samtykt at broyta álíkning kærarans, soleiðis at avseting fyri inntøkuárið 1979 verður góðtikin sum skattligur frádráttur. Viðvíkjandi spurninginum um sekt samb. 39 í skattalógini greiðir L.F. soleiðis frá: Grannskoðarin hjá skattgjaldaranum fekk útseting við at senda sjálvuppgáva inn til 1. oktober Hann endurnýggjaði umsóknina at galda til 1. november Hetta skriv er dagfest 29. september Allir grannskoðarar, uttan kærarin og ein annar, høvdu tá skrivliga fingið boð um, at longd freist varð ikki játtað útum 1. oktober Orsøkin til, at hesir báðir høvdu ikki fingið somu boð, var eitt mistak í avgreiðsluni. Teir fingu tí í fyrstu syftu telefonisk boð um, at orsakað av hesum mistaki varð útseting loyvd hjá teimum til 15. oktober 1980, men at freistin varð ikki longd útum henda dag. Hetta varð skrivliga boðað teimum 15. oktober L.F. fær sama dag frá grannskoðaranum uppgivið telefoniskt 104

108 inntøkuna fyri skattaárið 1980/81. Sjálvuppgávan varð ikki latin inn fyrr enn 29. oktober L.F. metir, at hóast fyribilstal fyri skattskyldugu inntøku er sent ráðnum ella kommununi, og uttan mun til, um hetta samsvarar endaligu skattskyldugu inntøkuni, so er her bert talan um fyribils tøl, og er endalig sjálvuppgáva ikki komin fyrr enn 29. oktober 1980, sum áður nevnt. Málið var til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini. Nevndin metti kæruna viðvíkjandi avseting í íløgugrunn at vera burturdotna, tá ið kærarin hevur fingið tær sømdir, sum kært er um. Viðvíkjandi sektini samtykti nevndin at staðfesta avgerðina hjá líkningarráðnum, tá ið fullfíggjað sjálvuppgáva er ikki latin inn til ta av líkningarráðnum ásettu freist, smbr. 39 í skattalógini. Lagt verður afturat, at tað verður gjørt kæraranum kunnugt, at landsstýri kann, har serligar umstøður tala fyri tí, heilt ella partvíst eftirgeva hækkingina. J. nr. 49/1980. Partafelag hevur sent landsskattanevndini kæru um, at L.F. hevur ikki góðkent avseting í íløgugrunn vegna tess, at ov seint er goldið inn. Í viðmerkingum til málið vísir L.F. til 5 í løgtingslóg nr. 50 frá 23, december 1971 um íløgugrunnar. Har stendur, at eftir avsetingarárið er liðið, men áðrenn freistin er útrunnin fyri at lata inn sjálvuppgávu fyri avsetingarárið, skal verða sett inn á bundna konto á Føroya gjaldstovu peningaupphædd svarandi til (vanliga) 50% av avsetingini. Viðkomandi partafelag hevði frá avvarðandi líkningarnevnd og L.F. fingið loyvi at framlongja freistina at senda inn sjálvuppgávu til 1. maj Av tí at peningurin verður ikki goldin í íløgugrunnin fyrr enn 7. oktober 1980, gjørdi L.F. vart við, at vegna ov seina inngjalding verður avsetingin ikki góðtikin sum skattafríur frádráttur. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið 105

109 samtykti onga broyting at gera í álíkningini. Nevndin var av somu áskoðan sum L.F. nevnliga, at treytin fyri at seta í íløgugrunn smbr. 5 í lóg frá 23/ um íløgugrunnar, er ikki uppfylt. J. nr. 51/1980. Stats. aut. grannskoðari hevur fyri partsreiðarar sent kæru til landsskattanevndina um, at L.F. heuvr ikki góðtikið tap av seljarapantibrævi sum skattligan frádrátt á sjálvuppgávu teirra fyri skattaárið 1980/81. Greitt verður frá, at tá ið partsreiðararnir í 1977 seldu eitt skip, stóð eitt seljarapantibræv uppá ,- kr. eftir í skipinum. Tá ið skipið varð selt á tvingsilssølu í 1979 stóðu ,- kr. eftir ógoldnar. Hesa upphædd, ið er mist, hava partsreiðararnir drigið frá á sjálvuppgávuni fyri skattaárið 1980/81. Spurningurin er, um pantibrævið, sum seljararnir fingu, tá ið teir seldu skipið, er at javnmeta við "lán til vinnuvirki" smbr. 9, 5. stk. í skattalógini. Tað er henda lógarheimild, ið kærararnir meta, gevur teimum heimild til at draga tapið av seljarapantibrævinum frá í sjálvuppgávuni. L.F. er av teirri áskoðan, at fyri at geva eina so gjølliga lýsing av hesum máli sum gjørligt, so eigur at vera farið aftur til upprunaliga orðingina av tí lógaruppskoti, sum gevur heimild til at draga tap av veðhaldi frá. Orðingin er henda: "Tá maður, sum er partánari í skipi, noyðist at geva ábyrgd til banka ella annan kreditor, fyri at fáa skip í vinnu, og hann av hesi orsøk verður fyri tapi, skal tað verða honum loyvt at draga hetta frá á sjálvuppgávuni. Í 1972 varð orðingin broytt til: "Tá ið skattgjaldari fyri eitt virki við vinnuligum endamáli gevur ábyrgd til banka ella annan kreditor og av hesi orsøk er fyri tapi, er tað honum loyvt at draga hetta frá í skattskyldugu inntøkuni". Í samband við lógaruppskotið hevði uppskotsstillarin hesar viðmerkingar: "Hjá teimum, sum hava gjørt feløg og millum annað keypt sær fiskiskip, hevur partapeningurin vanliga ikki rokkið til longur enn at fáa fatur á skipinum. Fyri at fáa útgerðarlán, sum í vissum 106

110 veiðihættum er rættuliga stórt, er neyðugt at veðhalda fyri lángevaranum. Verða nú skip ella virkir fyri óhappi, kunnu menn ella feløg koma undir at gjalda fyri sínar kautiónir. Tapið kann raka hart og halda vit tí, at slíkt tap eigur at verða loyvt at draga frá í skattskyldugu inntøkuni." L.F. er av tí fatan, at lógarbroytingin í 1972 heilt greitt hevur til endamáls, at reglan um frádrátt fyri tap av veðhaldi fyri tað fyrsta skal fevna um alt slag av vinnu, og ikki sum higartil bert rakstur av fiskiskipi. Fyri tað næsta, so er loyvt øllum, sum veita veðhald, at draga møguligt tap frá og ikki sum frammanundan avmarka frádráttin til teir, sum bera tað fíggjarligu ábyrgdina av rakstrinum. L.F. meinar somuleiðis, at tað er heilt greitt, at talan er um at veita ábyrgd fyri rakstrarlánum til eitt virki ella eitt skip, sum annahvørt fer undir ella hevur veruligan vinnuliga rakstur, t.d. er beinleiðis nevnt útgerðarlán í viðmerkingunum til lógaruppskotið í Seinasta broytingin í nevndu lógarreglu, galdandi fyri skattaárið 1979/80, broytir ikki frammanfyri nevndu grunreglu, men javnsetur bert lán við veðhald. Viðvíkjandi spurninginum, um frammanfyri nevnda lógargrein heimilar at draga tap av seljarapantibrævi frá, er svarið eftir L.F.s metan noktandi. Tí tá er ta ikki talan um lán til rakstur av vinnuvirki, men um lán við avhendan av skipi. L.F. greiðir frá, at bert tveir skattligir møguleikar eru við viðgerð av tapi av seljarapantibrævi. Annar er ognartap við sølu av virðisbrævi. Hin er javning av avráddum sølupeningi. Í seinna førinum skal tapið verða drigið frá skattafría søluvinninginum, t.v.s. at um tapið er minni enn skattafríi vinningurin, verður frádrátturin ikki loyvdur, smbr, skriv L.F.s dagfest 17. september L.F. skilir galdandi lógarreglu soleiðis, at hon javnsetur tap av útgerðarláni við veðhald fyri tílíkum láni, og at høvuðsreglan er óbroytt viðvíkjandi tapi av peningi, sum latin er/ábyrgd givin fyri til útgerð ella rakstur av skipi ella virki. Eitt seljarapantibræv kemur ikki undir hesa reglu, men er ein partur av sølupeninginum, sum stendur eftir við veðhaldi í skipinum og sum skal verða rindaður yvir nøkur ár. Eftir L.F. metan, er endamálið 107

111 hjá seljarunum við pantibrævi at tryggja sær skattafrían søluvinning og kemur ikki undir útgerð av skipi. Restupphæddin av pantibrævinum hjá partsreiðarunum ,- kr. er eftir teimum upplýsingum, sum eru komnar fram undir viðgerðini av málinum, minni enn frádráttirnir, ið partsreiðararnir longu hava fingið. L.F. metir, at um frádráttur verður loyvdur í førum sum hesum, so er tað tað sama sum at loyva at sama hall verður drigið tvær ferðir frá. L.F. mælir landsskattanevndini til at staðfesta avgerð L.F.s um at nokta frádrátt í samband við tap av seljarapantibrævi í førum sum hesum. Málið var til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, sum samtykti at staðfesta avgerð L.F.s. Nevndin er av teirri áskoðan, at tap av pantibrævi sum umrødda seljarapantibrævi kemur ikki undir 9, 5. stk. í skattalógini, og at tað tí kann ikki verða drigið frá í skattskyldugu inntøkuni. J. nr.1/1981. Partsreiðarí, sum ávísur skattgjaldari er við í, hevur tann 31. desember 1978 gjørt sáttmála við skipasmiðju um bygging av skipi. Upplýst er at nevndi sáttmáli í 1979, var sagdur úr gildi av skipasmiðjuni orsakað av tørvandi veðhaldi fyri neyðugum lánum. Í hesum sambandi hevur LF. gjørt av, at tær gjørdu avskrivingarnar 150,000,- kr. verða at taka við til skattingar í inntøkuárinum 1978, skattaárið 1980/81. Hetta verður gjørt við heimild í 15 í løgtingslóg nr. 52 frá 29. december 1971, har sagt verður, at gjørdar forskotsavskrivingar verða roknaðar upp í skattskyldugu inntøkuna fyri tað inntøkuárið, ið sáttmálin um bygging av skipi fer úr gildi. Skattgjaldarin søkir nú landskassanevndina um loyvi til at bíða við skattingini av hesum 150,000,- kr. til álíkningina 1981/82 orsakað av, at hann er farin niður í inntøku í mun til árini fyri. Landskattanevndin hevur havt málið til viðgerðar á fundi. Samtykt var, at her er ikki talan um kæru, men um umsókn um at leingja um inntøkuføringina av forskotsavskrivingini. Tá ið 108

112 nevndin onga heimild hevur til tílíkt, varð samtykt onga broyting at gera í álíkningini hjá líkningarvaldinum. J. nr. 7/1981. Skattgjaldari hevur klagað til landsskattanevndina um, at hann er skattaður av avlamisendurgjaldi, sum verður útgoldi frá Føroya Vanlukkutrygging. Føroya Vanlukkutrygging setur í slíkum føri eina ávísa upphædd av í rokniskapinum. Útlutað verður síðani tryggingartakaranum ein peningaupphædd, ið svarar til tann lutfalsliga partin, sum hesin eigur tilgóðar av tí, sum tann samlaði innskotspeningurin í tryggingarfelagnum gevur av sær, tá ið neyðugar útreiðslur og nýíløgur eru drignar frá. L.F. hevur kannað málið nærri. Tað vísir seg, at hvørki rentutryggingarlógin ella skattalógin gevur skattafrælsi fyri endurgjald, sum verður goldið so við og við. Harafturímóti er ein avgerð frá landsskattanevndini 11/1961 til skjals, sum sigur, at uttan mun til, um gjaldið var endurgjald fyri arbeiðsinntøku ella endurgjald fyri avlami, so var rentan skattskyldug, við tað at avlamissendurgjald, sum goldið verður sum renta, má teljast sum skattskyldug Lsn. 11/1961. Við ávísan til hesa avgerð frá landsskattanevndini, mælir ráðið landsskattanevndini til, at avvgerð ráðsins verður staðfest. Landsskattanevndin hevur síðani staðfest avgerðina hjá líkningarvaldinum við tí grundgeving, at skattalógin sigur beinleiðis, at tílík gjøld, sum her er talan um, eru skattskyldug. J. nr. 10/1981. Líkningarnevnd hevur sent landsskattanevndini kæru um, at L.F. hevur góðtikið gjøld frá sjúkrasystrum til arbeiðsloysiskassa í Danmark sum skattligan frádrátt. Í ummælinum til kæruna sigur L.F., at her má misskiljing vera, við tað at ráðið ongantíð hevur góðtikið frádrátt fyri tílík gjøld, sum talan er um her. Tvørturímóti er ráðið, eftir at hava kannað málið, komið til ta niðurstøðu, at frádrátturin til arbeiðsloysiskassan ella tryggingina 109

113 undir fyrisæti av Dansk Sygeplejeraad (avvarðandi yrkisfelagskapi) kann ikki góðkennast skattliga eftir galdandi reglum. Upplýst er, at hetta eru gjøld til ein "Kollegial Fond", sum sjúkrasystrar í Føroyum og í Grønlandi sum aktivir limir í Dansk Sygeplejeraad samstundis eru limir í. Hesin grunnur hevur ymisk endamál. Eftir viðrøkunum kann t.d. studningur veitast til flyting í samband við skifting av arbeiðsplássi, hjálp veitast til at finna arbeiði, men høvuðsendamálið við grunninum er, at hann skal virka sum arbeiðsloysiskassi, ið veitir dagpening til sjúkrasystrar, ið onki arbeiði hava. L.F. ásannar í hesum sambandi, at í løgtingslóg nr. 51 frá 29. december 1971 um skatt av rentutrygging v.m. stendur, at persónar, sum eru undir óavmarkaðari skattskyldu, kunnu í tí skattskyldugu inntøku draga frá útreiðslur til arbeiðsloysistrygging, smbr. 1 a í nevndu løgtingslóg. L.F. vísir á, at rentutryggingarlógin hvørki útgreinar ella lýsir nærri, hvat ein skal skilja við arbeiðsloysistrygging. Sambært teir upplýsingar, ið ráðið hevur fingið til vega, so er helsur onki serloyvi ella annað loyvi givið til at reka tryggingarvirksemi av hesum slag í Føroyum. Tað er L.F.s fatan, at lóggevarnir ætlandi hava orðið "arbeiðsloysistrygging" í umrøddu løgtingslóg við einari møguligari komandi lóggávu um arbeiðsloysistrygging í huga. Tá ið tílík lóggáva er ikki framd, og rentutryggingarlógin gevur ikki reglur sum meira nágreiniliga lýsa tær avgerandi fortreytirnar, ið skulu vera galdandi fyri tryggingar av tílíkum slag, t.d. reglur fyri inngjald og binding av inngjaldi, eftirlit við tryggingarkassanum ella stovninum og útgjalding av peningi, so metir ráðið ikk, at fortreytirnar eru til staðar fyri at loyva frádrátt fyri arbeiðsloysistryggingar. Málið hevur verið viðgjørt í landsskattanevndini, ið samtykti at 110

114 geva líkningarvaldinum viðhald í, at ongin heimild er til at loyva skattligan frádrátt av teimum her nevndu gjøldum. Grundgevingin er, at tá ið ongin lóg er galdandi í Føroyum um arbeiðsloysistrygging, so kann heimildin í løgtingslóg nr. 51 frá 29. december 1971 um frádrátt ikki nýtast. J. nr. 12/1981. Sakførari hevur fyri skattgjaldara sent særu til landsskattanevndina um, at líkningarnevndin hevur ikki góðkent uppgivna eginnýtslu av skrásettum hýruvogni hjá skattgjaldaranum, men hevur hækka hesa munandi. Ósemjan snýr seg um privata nýtslu av hýruvogni, sum viðkomandi hevur keypt til at koyra skúlabørn við millum bygdir. Fyri inntøkuárið 1978, ið er fyrsta árið bilurin er í rakstri, verða ,- kr. uppgivnar sum egið brúk av bilinum. Hetta svarar til 25% av rakstrarútreiðslunum, rentuútreiðslunum og avskrivingunum av bilinum, ið eru tilsamans ,- kr. Hetta var góðkent av líkningarnevndini, og verður hetta eisini av L.F. mett av vera ein rímulig avgerð, tá ið ongin annar bilur var í húsinum. Í samband við sjálvuppgávuna fyri skattaárið 1980/81, inntøkuárið 1979, biður kærarin um at fáa brúkið av bilinum árið fyri broytt til 3.815,- kr. Hetta sýtir líkningarnevndin fyri, og samstundis hækkar hon privatu nýtsluna av bilinum úr 4.000,- kr. upp í ,- kr. fyri inntøkuárið Hetta svarar til 21% av rakstrarútreiðslunum, rentuútreiðslunum og avskrivingunum av bilinum, tilsamans ,- kr. Kærarin hevur greitt líkningarnevndini frá, at børnini, sum ganga í skúla aðrastaðni, hava busskort, og at maðurin koyrir við hýruvogni. Sostatt er privatanýtslan av bilinum eftir hansara hugsan alt ov høgt sett. Hesun kann L.F. ikki taka undir við, tá ið tað eftir L.F. tykki er óhugsandi, at kærarin, ið rekur hýruvogn, sum eisini verður nýttur til at koyra skúlabørn við, ikki skal koyra familjuna til og frá arbeiði og skúla. Somuleiðis hevur ikki verið møguligt hjá børnunum at nýtt busskort, av tí at bussrutan var ikki sett á stovn fyrr enn í juli

115 Landsskattanevndin hevur síðani havt nálið til viðgerðar. Samtykt var at lata álíkningina hjá líkningarnevndini standa standa við óbroytta, tá ið nevndin var samd við líkningarráði í tess grundgevingum, at tað metta brúkið av bilinum til privata nýtslu er ikki ov høgt sett. J. nr. 16/1981. Handilsmaður hevur kært til landsskattanevndina um, at L.F. hevur sýtt honum at nýta avseting í íløgugrunn til forskotsavskriving av einum vørubili. L.F. lýsir málið soleiðis: Hin 23. december 1980 keypur handilsmaðurin ein vørubil fyri ,- kr. Hann sendir ráðnum faktura við fráboðan um nýtslu av peningi úr íløgugrunni. L.F. boðar í skrivi dagfest 29, december 1980 handilsmanninum frá, at kapitul 2 í avskrivingarlógini fevnir um amboð, sum verða nýtt bæði vinnuliga og privat, og at tað tí er ikki heimild fyri at loysa úr íløgugrunni til hetta endamál. L.F. greiðir frá, at handilsmaðurin hevur ein lastbil, sum hann nýtir í handlinum. Tá ið hann nú keypir ein vørubil við 2 setrum, og hann eigur ikki privatbil, metir L.F. at hann fer at brúka bilin eisini til privata koyring. Mannagongdin hevur verið hon, at tá ið skattaborgari hevur keypt vørubil, og hann hevur ikki átt privatbil, hevur L.F. noktað at loyst úr íløgugrunni til forskotsavskriving av bili. Grundgevingin fyri hesum er, at skal lógin um íløgugrunn verða hildin, so er neyðugt at skilja ímillum, um annar bilur er, sum bert verður brúktur til privata nýtslu, og verður ikki nýttur vinnuliga. Landskattanevndin hevur viðgjørt málið og hevur samtykt at staðfesta avgerð ráðsins, av tí at bilurin kann ikki metast at verða nýttur til vinnuligan rakstur burturav, við tað at handilsmaðurin hevur annan bil til handilin, smbr. 3 í lóg um íløgugrunn. J. nr. 18/1981. Stats. aut. grannskoðari hevur fyri skattgjaldara sent kæru til 112

116 landsskattanevndina um, at L.F. í óbeinleiðis uppgerð av skattskyldugu inntøkuni fyri skattaárið 1978/79 hevur mett privatnýtslu hansara fyri árið at hava verið ,- kr. Kærarin meinar, at privatnýtslan er alt ov høgt sett og biður um at fáa hana lækkaða við ,- kr. Landsskattanevndin hevur sent kæruna til ummælis hjá L.F., sum í ummæli sigur: L.F. hevur óbeinleiðis gjørt upp skattskyldugu inntøku skattgjaldarans fyri skattaárið 1978/79 av tí, at tølini, ið hann hevur givi upp vóru ov lág til eina hóskandi privatnýtslu. Sambart fíggjarstøðu og ognaruppgerð, so vaks ongin í 1977 við ,- kr. Hetta ger, at L.F. metir, at skattgjaldarin hevur havt eina inntøku aftrat hesum ,- kr. til hóskandi privatnýtslu, sum L.F. metir til ,- kr. Hetta tal kemur fram soleiðis: Nýtsla av vørum úr krambúð sambært roknskap ,- kr. Privatur partur av bilútreiðslum samb ,- kr. Mett onnur privatnýtsla ,- kr. Privat nýtsla tilsamans ,- kr. Kærarin heldur, at metingin ,- kr. er ,- kr. ov høg og biður í skrivi dagfest 24. marts 1981 um at fáa hana broytta. Í skrivi dagfest 27. marts 1981 sýtir L.F. at broyta álíkningina, av tí at tað er ikki prógvað, at metingin er skeiv. L.F. greiðir frá, at alt bendir á, at bókhaldið hjá skattgjaldaranum er ikki haldgott, og kann bókhaldið tí ikki verða nýtt sum grundarlag undir skattingini. Skattgjaldarin er hækkaður ár um ár av hesi somu orsøk. Landskattanevndin hevur viðgjørt málið og samtykt at staðfesta álíkningina hjá L.F. við heimild í 61, 3. stk. í skattalógini, sum sigur: "Í teimum førum, har ið beinleiðis er talan um inntøku hjá skattgjaldara, stendur tann metingin við, ið komunala líkningarvaldið, møguliga L.F. hevur gjørt, uttan so at hann, ið kærir, kemur við tílíkum upplýsingum og sannanum aftrat, at landsskattanevndin av tí verður før fyri sjálv at ætla um málið." J. nr. 20/1981. Kommunulækni hevur sent kæru til landsskattanevndina um, at 113

117 líkningarvaldið fyri skattaárið 1981/82 hevur ikki góðtikið ,- kr. í løn til skrivara og hevur noktað honum frádrátt fyri bløð og hevur mett eginnýtslu av telefon til 2.500,- kr. Landsskattanevndin hevur sent L.F. kæruna til ummælis. Upplýst er, at læknin og skrivarin eru ikki gift, men at tey búgva saman, og at skrivarin hevur havt meira at gjørt í 1980 enn árini frammanundan, tá ið lønin hevur verið ,- kr. Líkningarnevndin og umboð fyri L.F. hava bert góðtikið ,- kr. í frádrátti fyri løn. Læknin hevur mótmælt hesum, við ta at hann metir, at skrivarin er verdur minst 6.000,- kr. um mánaðan. L.F. sigur, at spurningurin í fyrstu syfty ikki snýr seg um, hvussu nógv ein persónur er verdur, men snýr seg um eitt veruligt arbeiði er gjørt fyri lønina. Grundarlagið undir metingini er, at umrøddi skrivari í miðal arbeiðir 4-5 tímar um dagin í 200 dagar. Hetta gevur umleið ,- kr. um árið. Aftrat hesum er upplýst, at læknin hevur verið burtur í 3 mánaðar í 1980, og at skrivarin hóast hetta hevur fingið ,- kr. í løn fyri hesar 3 mánaðarnar. L.F. hevur kannað eftir, hvussu mikið skrivarar hjá læknum á líknandi støðum hava fingið í løn. Lønin hjá hesum hevur ligið frá umleið ,- kr. til umleið ,- kr. L.F. mælir landsskattanevndini at staðfesta avgerðina hjá líkningarvaldinum viðvíkjandi lønini og sigur, at læknin hevur fingið frádrátt fyri tað, ið hann kann skjalprógva, og at eginnýtsla av telefon er sett eftir vegleiðandi skrivi frá L.F. Landskattanevndin samtykti onga broyting av gera í álíkningini, við tað at nevndin er samd við líkningarvaldið í, at metta útreiðslan til skrivaran er á góðari leið, og at onki grundarlag er fyri at skúgva hana til viks. Upphæddina, sum L.F. hevur ásett til eginnýtslu av telefon, kann nevndin ikki broyta, eins og hon bert kann góðtaka skjalprógvaðar útreiðslur sum frádrátt. J. nr. 21/1981. Skattgjaldari hevur sent kæru til landsskattanevndina um, at líkningarnevndin fyri skattaárið 1981/82 hevur sett hann í skatt av 114

118 avlopi av útleiging av rúmum í sethúsum, sum hann við húski býr í. Hann meinar, at konan skal skattast av pengunum, tá ið tað er hon sum eigur húsini sum serogn sambært hjúnarsáttmála. L.F. sigur í ummælinum, at serogn í hjúnarbandi hevur ikki skattliga ávirkan. Hetta sæst eisini av 69 í skattalógini um ognaruppgerð. L.F. metir, at um konan sambært hjúnarsáttmálan eigur húsini, so hevur hon ikki rætt til at fáa allar inntøkur og útreiðslur av húsinum á síni sjálvuppgávu. Sambært 17 i skattalógini er høvuðsreglan, at maðurin verður skattaður av allari inntøku sínari og inntøku konu hansara. Í 2. stk. í somu lógargrein er tó gjørt undantak, hareftir kona verður sett í skatt sjálvstøðugt av inntøku sínari, um hon stavar frá: a. sjálvstøðugum virki ella vinnu uttanfyri vinnu og virki mansins. b. avlamis- ella fólkapensjón, eftirløn, arbeiðsloysisstuðul, sjúkraløn og dagpeningi, c. uppihaldspeningi, haldi, studningi, gávum, samsýningum o. th., sum hon fær, og sum ikki verður latið av húsbóndanum. L.F. sigur, at inntøka av útleiging kemur ikki undir pkt b og c, og at tað er ein spurningur, um hon eftir pkt. a kemur undir sjálvstøðuga vinnu hjá konuni. L.F. metir, at útleiging av parti av sethúsum eigur ikki at verða mett sum sjálvstøðug vinna, men eigur heldur at verða javnmett við vinning av íløgu, eitt nú virðisbrøv, har renta, vinningsbýti v. m. verður skattað hjá manninum, sjálvt um konan eigur hesi virðisbrøv sum serogn. Landsskattanevndin hevur viðgjørt málið og samtykti at staðfesta álíkningina hjá líkningarnevndini við teirri grundgeving, at ongin heimild er eftir 17, 2. stk. pkt. a í skattalógini at skatta konuna av hennara serogn, tá ið henda inntøkan ikki kann sigast at stava frá sjálvstøðugum virki ella vinnu uttnafyri vinnu og virki mansins. J. nr. 22/1981. Bóndi hevur sent landsskattanevndini kæru um álíkningina fyri 115

119 skattaárið 1981/82. Rokniskapurin fyri 1980 vísir ein nettovinning uppá ,- kr. Líkningarnevndin hevur ikki góðkent rokniskapin, av tí at útreiðslur til keyp ella viðseting av mjólkineytum, eftir vegleiðingarskrivi til rokniskap fyri landbúnað, skulu ikki verða bókaðar sum útreiðslur, men setast á ognarkonto. Roknskapurin er broyttur samsvarandi hesum. Nettovinningur... Keyp av mjólkneytum á 5.100,- kr.. Viðsetingin, her er drigið 3x5.000,- kr. frá, meðan vegleiðingarskriv sigur, at viðseting skal minka um útreiðslurnar. Hetta verður tí broytt til 2x15.000,- kr ,- kr ,- kr ,- kr ,- kr. Viðmerkt verður, at henda regla bert er galdandi fyri mjólkineyt og ikki fyri drápsneyt. Orsøkin er, at mjólkneytini koma undir føstu skipanina á garðinum. Útreiðslur til keyp ella viðseting verða tí ikki bókaðar sum útreiðslur, men bókaðar á ognarkonto. Tá ið mjólkneyt verða seld, verður sølupeningurin førdur sum inntøka og bókað miðalvirði pr. kúgv bókað sum útreiðsla. Landsskattanevndin viðgjørdi málið og samtykti onga broyting at gera í álíkningini, av tí at gjørdu broytingarnar eru í samsvar við galdandi reglur. J. nr. 23/1981. Stats. aut. grannskoðari hevur fyri skattgjaldara sent kæru til landsskattanevndina um, at L.F. fyri skattaárið 1981/82 hevur broytt eginnýtsluna av vørum úr egnum handli úr ,- kr. upp í ,- kr. Upplýst verður, at tað eru 3 fólk í húsi, og at tað eina arbeiðir av bygd og koyrir ímillum. L.F. ger í ummæli sínum hesar viðmerkingar: Ongin ivi er um, at tá ið matvøruthandil er í húsinum, so koma húsarhaldsvørurnar úr handlinum. Óhugsandi er, at eitt ella tvey 116

120 av húsfólkunum keypa úr øðrum handli. Av rokniskapinum sæst eisini, at nýtslan av børum úr handlinum er ,- kr. Hetta er eftir L.F.s meting alt ov lágt. Tær í vegleiðingarskrivi nevndu 7.200,- kr. fyri hvørt fólki er tað lægsta, ið kann verða roknað við. Landsskattanevndin viðgjørdi kæruna og samtykti onga broyting at gera í álíkningini, sum L.F. hevur gjørt, við tað at ongin grund er til at skúgva til viks tað minstamark, sum L.F. hevur sett í vegleiðingarskrivinum. J. nr. 24/1981. Skattgjaldari hevur sent kæru til landsskattanevndina um, at komunan fyri skattaárið 1981/82 hevur sett bilin hjá honum ávikavist 25% vinnuliga og 75% privatnýtslu. Hann sigur, at bilurin hevur verið nýttur vinnuliga burturav, og at hann tí hevur mett nýtsluna 25% privata og 75% vinnuliga. Málið hevur verið til ummælis hjá L.F., sum ger hesar viðmerkingar: "L.F. hevur kannað málið og er komið til somu niðurstøðu sum komunan. Fyri at fáa eina so einsháttaða álíkning sum møguligt, hevur L.F. 3 tey seinastu árini í vegleiðingarskrivinum ásett ymsar frádráttir við føstum tølum ella prosentum, soleiðis at allar komunur skulu nýta somu upphæddir. Vinnulívsmenn kava í flestu førum góðtikið hetta. Fyri sakførarar, grannskoðarar o.a. er ásett, at minst 75% av nýtslu av bili verður roknað sum eginnýtsla. Komunan hevur sostatt fylgt vegleiðingarskrivinum hjá L.F. Kærarin upplýsir, at hann hevur 2 bilar. Ein privatbil og ein firmabil. Hann heldur tað vera skilaleyst, at hann kann ikki fáa bilin góðkendan sum vinnuligan. L.F. ger hesa viðmerking: Av rokniskapinum sæst, at kærarin hevur lítið av fremmandari hjálp, og ger hann tí meginpartin av arbeiðinum sjálvur. Fyri at røkja virkið skuldi tí verið nóg mikið við einum bili. L.F. mælir landsskattanevndini til at staðfesta álíkningina fyri skattaárið 1981, soleiðis sum komunan hevur broytt hana. 117

121 Landsskattanevndin viðgjørdi málið og samtykti at geva líkningarvaldinum viðhald, við tað at nevndin hevur somu áskoðan sum komunan og L.F. J. nr. 25/1981. Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru um, at líkningarnevndin hevur hækkað sjálvuppgivnu inntøku hansara við ,- kr. fyri skattaárið 1981/82. Kærarin upplýsir, at hann hevur arbeitt hjá verfaðirinum, uttan at hava tikið nakað afturfyri. Undir høvuðsálíkningini kom fram, at kærararin teir fyrstu 9 mánaðarnar í 1980 arbeiddi fyri onki við at innrætta goymsluhøli hjá verfaðirnum og við at flyta vørugoymsluna. Skattliga avleiðingin av hesum er hon, at hann í 1980 hevði eina munandi lægri inntøku, enn hann hevði havt, um hann hevði arbeitt vanligt lønandi arbeiði, og fær hann tí eisini minni skatt, enn hann hevði havt fingið. Hetta góðtekur líkningarvaldið ikki og metir, hvussu mikið hann kundi havt vunnið í hesar 9 mánaðarnar í lønandi vinnu. Mett verður, at hann kundi havt eina miðalinntøku uppá 7.000,- kr. um mánaðan ella ,- kr. fyri 9 mánaðar. Líkningarnevndin leggur ,- kr. aftrat sjálvuppgivnu inntøkuni fyri skattaárið 1981/82. Landsskattanevndin hevði síðani máli til viðgerðar og samtykti, soleiðis sum málið er lagt fram fyri nevndina, onga broyting at gera í tí av skattgjaldaranum uppgivnu inntøku, tá ið tað arbeiði, sum hann hevur gjørt, má metast at vera gjørt ókeypis. J. nr. 27/1981. L.F. hevur hækka álíkningina hjá skattgjaldara fyri skattaárini 1979/80 og 1980/81 av tí, at hann hevur drigið frá fyri goldnan skatt og hevur ikki tikið vinning av bilrakstri við á sjálvuppgávuna. Skattgjaldarin hevur kært til landsskattanevndina orsakað av, at hann, eftir at broytingarnar eru gjørdar, hevur ikki fingið loyvi at gera meiravskrivingar í hækkaðu inntøkuni. 118

122 Málið hevur verið til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti ikki at geva kærunum viðhald, tá ið nevndin hevur ikki heimild at loyva meiravskrivingar í førum sum hesum. 29, 3. stk. í avskrivingarlógini er orðað soleiðis: "Skattskyldugur, sum hevur gjørt avskrivingar sambart ásetingunum í hesi lóg, kann aftan á freistin fyri innlating av sjálvuppgávu er útrunnin, bert broyta hesar avskrivingar við loyvi frá L.F." J. nr. 28/1981. Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru um skattaálíkningina fyri skattaárið 1981/82. Upplýst er, at tá ið líkningarvaldið roknar skattin út og reglerar fyri 50 % hámarkið í 27, 3. stk. í skattalógini, roknar tað nettoskattin, aftaná at rentufrádrátturin er farin frá, í mun til bruttoskattskyldugu inntøkuni, áðrenn frádráttin. Kærarin sigur, at orðingin av lógini er at skilja soleiðis, at tað er inntøkuskatturin, áðrenn slíkur frádráttur, sum er 42% av rentunum ella barnafrádráttir eru frá, sum skal javnast niður til 50% av skattskyldugu inntøkuni. Landsskattanevndin hevur sent kæruna til ummælis hjá L.F., sum í ummælinum vísir á mál nr. 13/1980, har L.F. m.a. viðmerkir: L.F. heldur fast við, at fatanin hjá líkningarvaldinum er tann rætta, nevnliga at orðini "samlaði inntøkuskattin" merkja nettoskattin, ið skal gjaldast eftir at allir frádráttir í skattaútrokningini eru trektir frá, íroknað rentufrádráttirnir. Hetta er samsvarandi teirri fatan, sum ráðið hevur fingið av arbeiðinum hjá arbeiðsbólkinum, ið fyrireikaði lógaruppskotið til broytingar í skattalógini, ið varð lagt fyri løgtinginum um heystið 1978 viðgjørdi ikki neyvari avmarking av regluni í 27,3. stk. Men tað, sum kemur fram, er eftir L.F. áskoðan til stuðuls fyri tulkingina hjá líkningarvaldinum, smb. viðmerkingar til lógaruppskotið um broyting í skattalógini (løgtingsmál nr. 87/1977). 119

123 Landsskattanevndin viðgjørdi málið og samtykti onga broyting at gera í álíkningini, tá ið nýtt er framkomið, sum kann broyta ta støðu, sum landsskattanevndin tók í máli nr. 13/1980. J. nr. 29/1981. Stats aut. grannskoðari hevur fyri skattgjaldara sent kæru til landsskattanevndina um, at L.F. hevur noktað noktað skattgjaldaranum frádrátt fyri hall ,- kr. av rakstri av reinsarí í sjálvuppgávuni fyri skattaárið 1980/81. Málið hevur verið til ummælis hjá L.F., sum ger hesar viðmerkingar. Tey tvey skattaárini frammanundan hevur konan havt raksturin av reinsarínum á sínari sjálvuppgávu. Hesi árini gav reinsaríið vinning. Fyri skattaárið 1978/79 og árini frammanundan, tá ið loyvt var manni konufrádrátt, um hon rak sjálvstøðuga vinnu, hevur maðurin fingið henda frádrátt. L.F. hevur frá komununi fingið upplýsnig um, at tað er konan sum rekur virkið, og at maðurin hevur annað lønað starv. Inntøka hansara í 1980 lá omanfyri ,- kr. Málið hevur verið til viðgerðar í landsskattanevndini, sum samtykti at staðfesta avgerð L.F.s. stk. við tað at kona kærarans eftir fyriliggjandi upplýsingum eftir 17,2. stk. í skattalógini hevur inntøku, sum stavar frá sjálvstøðugum virki uttanfyri vinnu og virki mansins. J. 31/1981. Bilførari hevur sent landsskattanevndini kæru um, at líkningarnevndin hevur hækkað skattskyldugu inntøkuna við ,- kr. fyri skattaárið 1981/82. Landsskattanevndin hevur biðið L.F. um ummæli í málinum. L.F. upplýsir, at kærarin er hýruvognsførari og er undir roknskaparskyldu. Hann ger rakstrarroknskap á hvørjum ári, men ger ikki fíggjarstøðu. Eftir rakstrarroknskapinum er bruttoinntøkan ógvuliga lítil. L.F. er ikki ført fyri at siga, um hon er røtt, við tað at tað er ógjørligt at eftirkanna tílíkar inntøkur. 120

124 L.F. heldur, at tað ber til meta neyvt um bensinnýtsluna í mun til bruttoinntøkuna. Eftir tílíkari kanning er bensinnýtslan hjá kæraranum alt ov stór. Kærarin hevur í inntøkuárinum 1980 eina bensinnýtslu, sum liggur omanfyri 32% av bruttoinntøkuni. L.F. metir, at rættari er, um bensinnýtslan er 15%. Líkningarnevndin metti undir álíkningini bensinnýtsluna til umleið 25%. Hetta metir L.F. at her man javnvág vera í. sk 0 Hóast bensinprísurin er farin nógv upp seinastu árini, so eru gjøldini fyri hýruvognskoyring eisini farin upp og metir L.F. at her man javnvág vera í. Bensinnýtslan hjá kæraranum er vaksin munandi meira enn inntøkan, sum henda uppstilling vísir: Inntøkuár Bruttoinntøka Bensinnýtsla í % ,- kr. 11% ,- kr. 18% ,- kr. 30% ,- kr. 32% Uppstillingin vísir, at bruttoinntøkan annahvørt er umleið ,- kr. ov lítil fyri inntøkuárið 1980, ella at kærarin hevur eina rættuliga stóra eginnýtslu av bilinum. Kærarin fastheldur, at hann hevur onga eginnýtslu. Landsskattanevndin hevur viðgjørt málið samtykti onga broyting at gera í álíkningin hjá L.F. við tað at hon er samd við grundgevingina hjá L.F. J. nr. 33/1981. Stats. aut. grannskoðari hevur fyri skattgjaldara kært til landsskattanevndina um, at L.F. hevur sýtt honum at loysa pening úr íløgugrunni til forskotsavskriving av stationsvogni, sum hann hevur keypt. Í februar 1981 søkir skattgjaldari um at fáa loyst úr íløgugrunni til forskotsavskriving av einum stationsvogni, sum hann sambart faktura hevur keypt í januar mána sama ár. Í skrivi dagfest 21. apríl 1981 sigur L.F. frá, at umsóknin kann 121

125 ikki verða játa, av tí at L.F. metir, at vognurin verður ikki bert nýttur til vinnuligt endamál. Vognurin eigur sostatt at verða avskrivaður eftir reglur í kap.2 í avskrivingarlógini, ið umfatar ognir, sum verða nýttar bæði vinnuliga og privat. Hetta ger, at avseting í íløgugrunn kann ikki nýtast til forskotsavskriving av rakstrargøgrum, sum verða nýtt vinnuliga burturav. L.F. metir annars ikki, at tað er sum kærarin greiðir frá, at arbeiðsøki hansara umfatar nógvar bygdir, har hann má koyra bæði fólk og amboð, og at hetta er nóg haldgott prógv fyri, at bilurin verður nýttur vinnuliga í virkinum. Av rokniskapinum fyri tey seinastu árini sæst, at bruttoinntøkan bert er ,- til ,- kr. árliga, og at útgoldnar lønir fyri hvørt árið bert snúgva seg um ,- kr. til ,- kr. L.F. sigur, at sjálvt um kærarin eigur persónvogn, so heldur tað, at stationsvognurin eisini í ein vissan mun verður nýttur privat og lýkur ikki treytirnar fyri at verða avskrivaður av avseting í íløgugrunni. Landsskattanevndin viðgjørdi málið og samtykti onga broyting at gera í álíkningini, tá ið hon var samd við L.F. í grundgeving tess. J. nr. 34/1981. Tveir eigarar av útróðrarbáti hava klagað til landsskattanevndina um, at L.F. hevur broytt sjálvuppgávu teirra fyri inntøkuárið 1976, skattaárið 1977, og hevur ikki góðtykið, at teir hava avskrivað við umleið 30% av saldo. Landsskattanevndin sendi kæruna til L.F. til ummælis. sk 0 L.F. greiðir frá, at tá ið vinningurin einans er 1.873,30 kr. ialt ella 938,- kr. til hvønn eigaran, so kann bert vera avskrivað ájavnt við vinningin og upp til 15% í aðrari inntøku, smbr. 16 b í avskrivingarlógini. Í skrivi dagfest 22. oktober 1977 mótmæla kærarnir hesari broyting. Teir greiða frá, at høvdu teir ikki tykið sær sjálvum hýru, 122

126 so hevði vinningurin verið størri, og so høvdu teir kunna avskriva meira. L.F. góðtók ikki mótmælið og framdi broytingarnar. Viðmerkjast skal, at tá í L.F. kannar rokniskapir og sjálvuppgávur í førum sum hesum, so er tað altíð út frá teimum skjølum, sum eru í málinum. Skattaborgarin verður gjørdur kunnigur við tað, sum kemur burturúr einari slíkari kanning, og áskoðan L.F.s um tilfarið. L.F. ger vart við, at 16,2. stk. í avskrivingarlógini stendur, at nettovinningurin er:..."aftaná at rakstrarútreiðslur, herundir allar lønir, eisini reiðaraløn og hýrur eru gjørdar." Hýra við egnum skipi verður eftir galdandi lóg tulkað sum lønarinntøka"onnur ikktøka. Eigararnir í hýruni kunnu avskriva eftir reglum í 16 b við hægst 15%. Hetta hevur eisini verið gjørt reglufast, har sum eigarnir eru fleiri í tali, og fyri bátar, har mynstrað verður. Meira ógreitt er rað, tá ið talan er um hýru við egnum báti, har ikki verður mynstrað. Her verður ofta gjørt upp, eftir hvat ið lønar seg best í einstaka árinum, t.v.s. okkurt árið roknar eigarin sær hýru, onnur ikki. L.F. metir, at tað er av stórum týdningi at fáa fastar reglur fyri roknskaparuppsetingini hjá øllum bátum/skipum, so hon verður so lík sum gjørligt, og at hýra eftir galdandi sáttmála ( mynstrað ella ikki ) eigur at verða roknað øllum, ið við eru, uttan mun til eigaraviðurskiftini. Bert tá er tað møguligt hjá skattavaldinum at tryggja sær, at skattliga avskrivingin verður gjørd upp samsvarandi reglunum í avskrivingarlógini. Landsskattanevndin viðgjørdi málið. Nevndin var samd um, at rær av L.F. gjørdu álíkningar vóru beinar. Nevndin var eisini samd við L.F. í tulkingini av 16 b í avskrivingarlógini og samtykti at staðfesta avgerðina hjá L.F. J. nr. 35/1981. Skattgjaldari hevur sent kæru til landsskattanevndina um álíkningina hjá handilsfelag, sum hann og ein systir eiga í felag. Kæran hevur verið til ummælis hjá L.F. sum í viðmerkingunum sigur m.a. 123

127 Skattgjaldari sendir líkningarnevndini roknskap fyri handilsfelagið. Hann setir vinningin smb. roknskap til ,- kr. á sjálvuppgávu fyri seg í navninum hjá handilsfelaginum. Í roknskapinum var ein teljivilla uppá ,- kr. Vinningurin átti tí at verða ,- kr. vóru lagdar aftrat sjálvuppgivnari inntøku hjá skattgjaldaranum, soleiðis at hon hækksði úr ,- kr. upp í ,- kr. Kærarin og systirin settu seg í 1980 fyri handilsvirkið eftir faðir teirra. Kærarin sendir nýggjan roknskap inn, eftir L.F. meting lýkur ikki minstukrøvini til ein rokniskap. Hann er settur upp við rundum tølum og við einari ófullfíggjaðari fíggjarstøðu. Heldur ikki sæst, fyri hvat tíðarskeið roknskapurin er, og hvussu avlopið verður býtt millum eigararnar. L.F. metir, at roknskapurin er ikki eftirfarandi í tí líki, sum hann er settur upp. L.F. mælir landsskattanevndini til at staðfesta broytingina, sum líkningarnevndin og L.F. hava gjørt, tó soleiðis at L.F. biður sær próvførslu fyri broytingina í roknskapinum og fyri roknskapinum sum heild. Á líkningin verður síðani broytt eftir kanningarúrslitinum, og kærarin fær møguleika til at kæra úrslitið til landsskattanevndina. Landsskattanevndin hevði síðani málið til viðgerðar. Samtykt var ikki at gera nakra broyting í tí gjørdu álíkningini og at fylgja omanfyri standandi tilmæli hjá L.F. J. nr. 36/1981. Skattgjaldarin hevur sent kæru til landsskattanevndina um, at líkningarnevndin hevur hækkað sjálvuppgivnu inntøku hansara við ,- kr. fyri skattaárið 1981/82. Landsskattanevndin hevur sent L.F. málið til ummælis. L.F. sigur í ummælisskrivinum m.a.: Upplýst er, at skattgjaldarin hvørt ár fær goldið eina ávísa upphædd frá komununi fyri koyring. Henda var í ,- kr. og er í 1980 hækka upp í ,- kr. 124

128 Fyri inntøkuárið 1977 gevur skattgjaldarin bert upp til skattingar tað, sum hann hevur fingið frá komununi ,- kr. Í 1980 gevur hann upp brutto ,- kr. ella umleið 6.000,- kr. meira enn tað, sum koyringin hjá komununi gevur av sær. Aftrat hesum er komið fram, at skattgjaldarin í fleiri ár á rað hevur verið ferðaleiðari á uttanlandaferðum. Eftir teimum upplýsingum, sum eru til taks, so er bruttoinntøkan fyri 1979 og 1980 í minsta lagi ,- kr. Tá ið skattgjaldarin bert hevur givið 6.000,- kr. upp umframt inntøkuna frá komununi, og onki hevur givið upp frá uttanlandaaferðum, hevur líkningarvaldið undir høvuðsálíkningini mett hann til ,- kr. í nettovinningi fyri skattaárið 1981/82. Roknað varð við, at hann fór at lata inn rættuligan roknskap, ið kundi mynda grundarlag undir grundarlag undir álíkningini. Tá ið hetta ikki hendi, men skattgjaldarin beindi líkningarnevndina og L.F. tilsjálvi at leita sær upplýsingar, varð metingin staðfest. L.F. mælir landsskattanevndini til at geva sær og líkningarnevndini viðhald í teimum metingum, ið eru gjørdar. Tó soleiðis, at um rættiligur roknskapur verður sendur inn fyri øll árini, sum skattgjaldarin hevur skipað fyri uttanlandaferðum, verðua álíkningarnar av eftirlíkningunum og møguligari sekt, ið standast av at roknskapirnir vísa annað úrslit, ann teir fyrr innsendu. Landsskattanevndin hevur havt málið til viðgerðar og samtykti onga broyting at gera í álíkningini, tá ið líkningarnevndin eftir landsskattanevndarinnar áskoðan hevur rætt til at gera eina slíka meting av inntøku klagarans, tá ið ongin rættuligur roknskapur er latin inn. Annars tók landsskattanevndin undir við tí tilmæli, sum L.F. førir fram í endanum av ummælinum. J. nr. 37/1981. Lækni hevur sent landsskattanevndini kæru um, at líkningarnevndin fyri skattaárið 1981/82 hevur sýtt at góðtaka lønmóttakarafrádrátt uppá 5.500,- kr. og hevur broytt privata partin av 125

129 bilkostnaði frá 10% til 33,3%. Spurt verður, um hann hevur ikki rætt til persónsfrádrátt fyri medhjálpandi konu í konsultatiónini. L.F., ið hevur fingið málið til ummælis, sigur m.a. at upplýst er, at kommunulæknin í 1980 hevði ,- kr. í inntøku. Av hesum vóru ,- kr. løn frá pleyuheiminum og Føroya gjaldstovu. Øll inntøkan stavar frá virki hansara sum kommunulækni. Í samband við privata praksis fær hann drigið frá allar útriðslur, ið standast av hesum. Viðvíkjandi løntakarafrádrátti sigur L.F., at fasta lønin, sum kommunulæknin fær frá pleyuheiminum og frá Føroya gjaldstovu, er fyri arbeiðið, ið er nær tengt at arbeiði hansara sum virkandi kommunulækni, so ilt er at siga, um hann í roknskaparligum frádráttum bert fær frádrátt fyri tann partin av útreiðslunum, ið standast av at røkja privatan praksis. L.F. metir, at hann dregur eisini tær útreiðslur frá, ið standast av at vinna alla inntøkuna í árinum, t.v.s. eisini útreiðslurnar, ið standast av at vinna lønarinntøkuna, og sum eru uppi í løntakarafrádráttinum. Viðvíkjandi meting av privatnýtslu av bili sigur L.F., at frá og við skattaárinum 1978/80 er viðtikið at seta privatnýtslu av bili hjá kommunulæknum til 1/3 av samlaðu útreiðslunum, tá ið koyriroknskapur er ikki førdur. Er roknskapur førdur, verður hann lagdur til grund fyri býtið. Av tí at læknin hevur ikki ført koyriroknskap, er eftir L.F. meting verandi uppbýting eisini galdandi fyri hann. Til spurningin um hann eigur rætt til frádrátt fyri "medhjálpandi konu" í konsltatiónini, sigur L.F. at hetta fyribrigdi finst ikki í føroyskari skattalóggávu. Landsskattanevndin hevur havt málið til viðgerðar. Nevndin var av somu áskoðan sum L.F. og samtykti við somu grundgeving, sum L.F. hevur, at staðfesta ta av líkningarnevndini gjørdu álíkning. J. nr. 38/1981. Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru um, at líkningarnevndin fyri skattaárið 1981/82 hevur hækkað eginnýtslu av 126

130 ljósi, hita og telefon úr 7.415,80 kr. til ,80 kr. ella við 8.238,- kr. Landsskattanevndin hevur sent L.F. málið til ummælis. L.F. greiðir í ummælinum frá, at kærarin hevur krambúð í egnum sethúsum, og at hann til hetta endamál nýtir 3 rúm. Vanlig mannagongd í máli sum hesum er at meta vanliga nýtslu av ljósi, hita og telefon í húsarhaldi. Tað sum fer uppum hetta, verður mett sum meirnýtsla orsakað av, at handil er í sethúsunum. L.F. metir privatnýtsluna eftir prísinum í 1980 fyri eitt vanligt húsarhald at vera í minsta lagi: Ljós ,- kr. Hiti ,- kr. Telefon ,- kr. Eftir hesum tølum var undir høvuðsálíkningini mett, at privatnýtslan hjá skattgjaldaranum átti at verið 8.238,- størri, enn hann hevði givið upp. Henda meting er grunda á, at 75% av samlaðu útreiðslunum vóru drignar frá. L.F. metir, at eftir teimum upplýsingum, sum kærarin gevur í kærutitinum, er nú grundarlag fyri at gera eina aðra meting av privarnýtsluni. Henda meting er sum niðanfyri standandi uppstilling sýnir: Olja samb. upplýsingar ,80 kr. mett privatnýtsla ,00 kr. vinnuligur partur ,80 kr ,80 kr. ljós samb. upplýsingar ,00 kr. mett privatnýtsla ,00 kr. vinnuligur partur ,00 kr ,80 kr. telefon samb. upplýsingar ,00 kr. mett privatnýtsla ,00 kr. vinnuligur partur ,00 kr ,00 kr. Vinnuligur partur tilsamans... frádrigið er í roknskapi... ov nógv drigið frá... inntøka samb. sjálvuppgávu ,80 kr ,00 kr ,20 kr ,00 kr ,20 kr. 127

131 Skattskyldug inntøka rundað til ,00 kr. Landsskattanevndin hevur havt málið til viðgerðar og var samd um at góðtaka metingina hjá L.F. í útreiðslubýtinum millum krambúð og privatnýtslu. Samtykt var, at tann hækkaða skattskylduga inntøkan uppá ,- kr. verður lækkað til ,- kr. J. nr. 39/1981. Eigari av útróðrarbáti hevur vegna seg og ein annan eigara av sama báti sent landsskattanevndini kæru um álíkningina fyri skattaárið 1981/82. Kæran snýr seg um tveir spurningar. Hin fyrri er, um eitt endurgjald, sum útróðrarbáturin fekk goldið í bjargingarløn, bert er endurgjald til bátin, ella um ein partur av enddurgjaldinum er persónlig løn til teir, ið við vóru. Hin seinni er, um hallið av útróðrarbátinum kann dragast frá í skattskyldugu inntøkuni, t.v.s. um báturin er vinnuliga rikin ella ikki. Upplýst er, at báðir eigarnir av útróðrarbátinum luttóku í bjargingini umborð á teirra egna báti, meðan hin triðji eigarin í bátinum var umborð á einum øðrum báti, ið eisini lutók í bjargingini. Føroya Sjóvátryggingin sigur í hesum sambandi frá, at hvør av bátunum fekk ,- kr. í bjargingarløn. Kommunan skattar 5.000,- kr. í part til hvønn av bátunum og 5.000,- kr. í part til hvønn av monnunum. Kærarin býtir endurgjaldið við ,- kr. til sín egna útróðrarbát, og ,- kr. til hin bátin, ið eisini luttók í bjargingini. Sagt verður, at um nú parturin hjá tí manninum, ið eisini er eigari av báti kærarans, verður flutt til henda bátin sum endurgjald fyri lán av manni, so verður býtið millum bátarnar ávikavist ,- kr./10.000,- kr. L.F. er ikki samt við kærarunum, men metir, at endurgjaldið skal verða býtt við ,- kr. til hvønn bátin sum tilskilað av Sjóvátriggingini. L.F. er somuleiðis av teirri fatan, at endurgjaldið í fyrsta lagi er til bátarnar, men tekur undir við, at tað uppbýtið, sum kommunan hevur gjørt, er í tráð við vanligt 128

132 inntøkubýti hjá útróðrarbátum, har 1/3 fer av til bátin og 2/3 fara av til manningina sum hýra. Viðvíkjandi spurninginum um báturin kann sigast at verða rikin vinnuliga ella ikki, so meinar L.F., at bátur við bruttosølu uppá 2.500,- kr. verður ikki roknaður at verða rikin vinnuliga. Eigararnir kunna tí ikki avskriva uppá bátin. Eftir lógini kann rakstrarhallið ikki verða drigið frá í aðrari inntøku, men bert í einari møguligari hýru, sum eigararnir hava vinnið við bátinum. Landsskattanevndin hevur havt málið til viðgerðar og var samd við L.F. í tess áskoðan um báðar kærurnar í hesum máli. Landsskattanevndin samtykti, at álíkningin eigur at verða gjørd sum tilmælt av L.F. J. nr. 40/1981. Stats. aut. grannsskoðari hevur fyri eigara av útróðrarbáti kært til landsskattanevndina um, at L.F. hevur ikki góðtikið raksturin av bátinum sum fult vinnuligan. Kærarin keypti bátin í 1979 fyri ,76 kr. Í 1980 varð útgevanarvirðið hækkað til ,35 kr. Eigarin hevur silgt sum stýrimaður í mong ár, og báturin hevur verið rikin ta tíðina, tá ið hann hevur verið heima í feriu/avspasering. Eftir roknskapinum fyri 1980 er bruttosølan hjá bátinum ,40 kr., og rakstraravlopið ,01 kr. Útreiðslur til hýrur vóru í ,85 kr., men roknskapurin vísir ikki, um nakað av hýruni er eginhýra. L.F. ger viðmerking um, at eftir tess meting er bruttosølan ov lág til at báturin kann verða roknaður at verða rikin vinnuliga. Serliga við tað at hetta er ein Viksundbátur, sum skuldi havt munandi betri útróðrarmøguleikar enn ein opin bátur. Kærarin sigur, at orsøkin til, at sølan er so lítil, er, at báturin eitt skifti lá stillur vegna maskinbrek, og at ein onnur orsøk er, at eigarin krøkti seg so illa, at hann kundi ikki rógva úr. L.F. vísir hesum ikki aftur, men vísir á, at raksturin eisini verður forðaður av, at eigarin stóran part av árinum er í aðrari vinnu, og 129

133 at báturin tí kann sigast at hava verið í fullari vinnu. Eisini hevur eigarin í 1980 eina inntøku uppá 8.370,- kr. av heimaútróðri við øðrum báti enn sínum egna, umframt aðrar arbeiðsinntøkur uppá ,- kr. Kærarin ynskir at avskriva: Úrslit av rakstri ,01 kr. - 15% í aðrari inntøku ,65 kr Tilsamans ,66 kr L.F. góðkennir ikki bátin sum fult vinnuligan og loyvir bert avskriving ájavnt við úrslit av rakstri ,01 kr. Málið var síðani til viðgerðar í landsskattanevndini, sun samtykti onga broyting at gera í avgerð L.F., tá ið hon var samd við L.F. í grundgevingini fyri avgerðini. J. nr. 43/1981 Eigari av útróðrarbáti hevur sent kæru til landsskattanevndina um tær broytingar, sum L.F. hevur gjørt í skattskyldugu inntøku hansara fyri skattaárini 1979/80, 1980/81, og 1981/82. Málið snýr seg um, um raksturin av einum tíggjumannafari, sum kærarin lat byggja í 1977, kann verða roknaður sum vinnuligur. L.F. greiðir í ummæli sínum frá: Í skatta- og avskrivingarlógini er frádráttur bert loyvdur til bátar, sum verða riknir vinnuliga. Vanlig mannagongd hevur tó verið, at bátar, ið bert partvís verða riknir vinnuliga, fáa partvísar sømdir við af fáa avskriving í tann mun, raksturin loyvir, men fáa ikki frádrátt fyri hall og avskriving í aðrari inntøku. Avleiðingin av hesum er, at bátar, sum eru at samanlíkna við stuttleikabátar, t.e. hava lítla og onga bruttosølu, og tískil ofta hava stórt hall, fáa bvørki drigið hallið frá ella avskriving, meðan bátar, sum hava bruttosølu, sum togar upp ímóti vinnuligum rakstri og hava bruttosølu, sum togar upp ímóti vinnuligum rakstri og hava nakað av rakstraravlopi, fáa hetta avskrivað. 130

134 L.F. er av teirri áskoðan, at eftir roknskapinum hjá kæraranum er báturin ikki rikin vinnuliga. Bruttosølan fyri 1977, 1978, 1979 og 1980 hevur ikki verið meira enn ávikavist 14,950,- kr., 12,979,- kr. 28,930,- kr. og 40,205,- kr. Um kærarin verður viðgjørdur eftir reglunum fyri partvís vinnuligar bátar, verður avskriving ájavnt við raksturin loyvdur honum fyri 1977, 1979 og 1980, tá ið rakstrarúrstitið var ávikavist 9,048,25 kr., 2.438,00 kr. og ,00 kr. Tilsamans verður hetta ,25 kr. L.F. mælir landsskattanevndini til, at álíkningarnar verða broyttar samsvarandi hesum. Málið var til viðgerðar í landsskattanevndini, sum samtykti at staðfesta avgerðina hjá L.F. hevur. J. nr. 45/1981. Skattgjaldari hevur sent kæru til landsskattanevndina um, at líkningarnevnd hevur sett hann í skatt til ávísa kommunu fyri skattaárið 1980/81, hóast hann hevur givið upp í aðrari kommunu og fingið skattarokning har. Málið hevur verið til ummælis hjá L.F., sum upplýsir, at kærurit kærarans hevur verið til ummælis hjá líkningarnevndini og avvarðandi bygdarráð, og at báðar kommunurnar halda fast við, at tær hvør sær hava rætt til at seta kæraran í skatt. Málið hevur verið til viðgerðat í landsskattanevndini, sum samtykti at avvísa málið við teirri grundgeving, at eftir 28,5. stk. í skattalógini er tað Føroya Landstýri, sum í ivamálum tekkur avgerð um, til hvørja kommunu ein persónur skal rinda skatt. J. nr. 46/1981. Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru um broytingar, sum L.F. hevur gjørt í sjálvuppgivnu inntøkuni fyri skattaárini 1979/80, 1980/81 og 1981/82. Kæran snýr seg um, at líkningarvaldið vil ikki góðtaka frádrátt fyri gjald til renovatión, vatn og kloakk viðvíkjandi húsaogn, sum kæra rin eigur og leigar út í Danmark. 131

135 Í viðmerkingum til málið sigur L.F. m.a., at tá ið skattgjaldari hevur inntøku í útlondum (Danmark), skal hon uppgevast eftir teimum skattareglum, sum eru galdandi fyri tað landið, sum persónurin er búsettur í, tað vil í hesum føri siga Føroyar. Víðari verður sagt, at orsakað av, at føroyska skattalógin gevur ikki heimild fyri tílíkum frádrátti, og at skattamál av sama slag fyrr hevur verið fyri í landsskattanevndini, mál nr. 45 og 46/1975, har líkningarráðið fekk viðhald, heldur ráðið onga grund vera fyri nú at broyta hesa mannagongd. Tilskila verður, at danir hava eina lógarheimild fyri slíkan frádrátt " Ligningslovens 14, 1. stk." Annars stendur í Lærebog om indkomst, s. 56, 1975, at "indtægter skal opgøres efter ganske samme regler som indtægter her fra landet." Hetta vil við øðrum orðum siga, at lógarheimild skal vera eftir føroyskum reglum, áðrenn frádráttur kann verða loyvdur fyri slíkar útreiðslur. Viðvíkjandi útreiðslum til umsiting vísir ráðið á, at galdandi regla klárt tilskilar, at hesat skulu skjalprógvast, smbr. avgerð nr. 37/1980. Sostatt verður úrslitið, at um skattgjaldarin hevur ikki prógvað hesa útreiðslu, so verður henda noktað honum. Vanligt í slíkum føri sum hesum er, at bert umsiting og ikki betring kann dragast frá. Hetta kann bert gerast fyri árini, sum húsini hava verið útleigað og ikki fyri tey árini, sum skattgjaldarin sjálvur hevur búð í húsinum Málið hevur verið til viðgerðar í landsskattanevndini. Landsskattanevndin samtykti at staðfesta ta gjørdu álíkning, tá ið tað er ikki heimild í føroysku skattalógini til nevndu frádráttir. J. nr. 47/1981. Skattgjaldari hevur vent sær til landsskattanevndina viðvíkjandi spurningi um tulking av 26 í skattalógini. Spurningurin snýr seg um, um viðkomandi hevur rætt til persónsfrádrátt, hóast hann er avlamispensiónistur. Upplýst er, at kærarin hesi seinastu árini hevur havt aðra inn tøku, sum er so stór, at hann onga pensión hevur fingið uttan eina 132

136 avlamisviðbót, sum er skattafrí. Barnaviðbót hevur kærarin eisini fingið, men henda verður skattað hjá børnunum. Landsskattanevndin hevur viðgjørt kæruna. Nevndin er av teirri áskoðan, at 26 í skattalógini er at skilja soleiðis, at persónur, sum orsakað av ov høgari inntøku missir rættin til pensiónina, hevur ikki rætt til pensiónsfrádrátt sum pensiónistur, men verður persónsfrádrátturin tann, sum er galdandi fyri persónar, ið hava inntøku av arbeiði ella vinnu. Landsskattanevndin samtykti sostatt onga broyting at gera í álíkningini. J. nr. 49/1981. Stats. aut. grannskoðari hevur fyri lastbileigara sent kæru til landsskattanevndina um, at líkningarvaldið hevur sett hann til at hava havt eina lønarútreiðslu til sonin uppá ,- kr. Grannskoðarin er av teirri áskoðan, at tann stuðul, sum sonurin hevur latið faðirinum, við at koyra bilin fyri hann, er at meta sum gáva frá børnum til foreldur. Av málinum sæst, at lastbileigarin í 1980 umframt fulltíðarstarv á arbeiðsplássi á staðnum, hevur rikið lastbilkoyring. Hann hevur hetta árið havt eina bruttoinntøku uppá ,50 kr. og eitt hall uppá ,20 kr. Ongin lønarútreiðsla er drigin frá. Annars er upplýst at tað er sonurin, sum inntøka sum inntøka hjá honum, meðan sama upphædd verður útreiðsla hjá pápanum. Út frá tí, ið omanfyri er nevnt, hevur líkningarvaldið mett, at tað arbeiðið, sum sonurin hevur gjørt, kann setast til ,- kr,. ið verður at rokna sum inntøka hjá honum, meðan sama upphædd verður útreiðsla hjá pápanum. Landsskattanevndin hevur á fundi viðgjørt kæruna og samtykti at staðfesta ta gjørdu álíkning, tá ið tað gjørda arbeiði kann ikki metast sum gáva frá faðir til son. Landsskattanevndin samtykti at staðfesta metingina hjá líkningarnevndini uppá ,- kr. tá ið hildið var, at hon var á góðari leið. 133

137 J. nr. 50/1981. Skattgjaldari hevur sent kæru til landsskattanevndina um, at hann fyri skattaárið 1981/82 er álíknaður ,- kr. í skatti av einari inntøku uppá ,- kr. Skatturin fer í hesum føri upp um 50 % hámarkið. Í 27, 3. stk. í skattalógini stendur, at um skatturin í onkrum føri skuldi farið upp um 50 % av skattskyldugu inntøkuni, so skal tann ov nógv álíknaði inntøkuskatturin verða lutfalsliga lækkaður í lands- og kommunuskattinum. Kærarin meinar, at rentufrádrátturin - sum er ymiskur hjá tí einstaka - viðkemur ikki markinum um hægst 50 % í skatti av inntøkuni. Kæran hevur verið til ummælis hjá L.F., sum vísir til ummæli av sama slag, sum landsskattanevndin hevði til viðgerðar í Í nevna ummælið sigur L.F. m.a.: "Ráðið heldur fast við, at fatanin hjá líkningarvaldinum er hin rætta, nevnliga at orðini "samlaði inntøkuskatturin" merkja nettoskatturin, ið skal gjaldast eftir at allir frádráttir í skattaútrokningini eru drignir frá, íroknað rentufrádráttirnir. Hetta er í samsvar við ta fatan, sum ráðið hevur fingi av arbeiðsbólkinum og arbeiði teirra, ið fyrireikaðu lógaruppskotið til broytingar í skattalógini, ið varð lagt fram um várið 1978." L.F. viðmerkir annars í samband við álíkningin kærarans, at hann er settur í skatt eftir sjálvuppgávuni fyri skattaárið 1981/82, ið vísti eina skattskylduga inntøku uppá ,- kr. og ein rentufrádrátt uppá ,- kr. Álíkningin verður sostatt henda: Samlaður skattur... Samlaður rentufrádráttur ,- kr ,- kr ,- kr. Útrokningin vísir, at nettoskatturin er niðan fyri 50 % av inntøkuni. Landsskattanevndin hevur havt málið til viðgerðar. Nevndin samtykti onga broyting at gera í tí gjørdu álíkningini, tá ið tað ikki er komið nakað nýtt fram í málinum, sum gevur grundarlag fyri aðrari støðutakan enn henni, sum landsskattanevndin tók í omanfyri nevnda máli nr. 13/

138 Viðvíkjandi viðlíkahaldsútreiðslum metti landsskattanevndin seg ikki at hava nakað grundarlag fyri at gera broyting í metingini hjá L.F., tá ið ongi próvskjøl eru til taks í málinum, sum gera nevndina føra fyri at ógilda avgerðina hjá L.F. J. nr. 51/1981. Bóndi hevur sent kæru til landsskattanevndina um, at líkningarnevndin hevur ikki vilja góðtikið frádrátt á sjálvuppgávuni fyri skattaárið 1981/82 uppá ,- kr. Kærarin sigur, at hetta er løn til móðirina sum hennara partur í rakstrinum av garðinum. Upplýst er, at faðirin er haldbóndi, men at hann hevur frásagt sær hald. Hann fær ,- kr. í løn frá soninum. Móðirin fær aðrar ,- kr. og sonurin hevur smáar ,- kr. eftir. Líkningarnevndin sigur, at húsarhaldið er felags, og at onki er at taka seg aftur í, at øll peningaviðurskifti eru felags. Garðurin gav í inntøkuárinum 1980 eina uppá ,- kr. verða tær ,- kr. sum faðir og móðir hava fingið, lagdar afturat, verða tað ,- kr. Samlaði skatturin av hesum vildi verið ,- kr. um bóndin skattaði av øllum sjálvur. Men við at býta inntøkuna sundur, verður skatturin av nevndu ,- kr. harafturímóti samanlagt ,- kr. her verður ein skattafyrimunur uppá ,- kr. ella 23,5 %. L.F. sigur í ummælinum, at tað er samt við líkningarnevndina í, at um menn sleppa at gera hetta, sum her er nevnt, so er ilt at meta um avleiðingarnar. Tað kann t.d. hugsast, at hetta verður vanlig mannagongd í felagshúsarhaldinum, og tað heldur L.F. ikki vera rætt. Landsskattanevndin hevur havt málið til viðgerðar á fundi og samtykti at staðfesta álíkningina. Nevndin metir, at arbeiðið hjá móðir kærarans er vanligt húsararbeiði og er ikki rakstur av garðinum og sum so rakstrarkostnaður, ið kann dragast frá eftir 8 í skattalógini. 135

139 J. nr. 52/1981. Skattgjaldari hevur sent kæru til landsskattanevndina um, at líkningarnevndin fyri skattaári 1981/82 hevur hækkað sjálvuppgivnu inntøku hansara við ,- kr. Orsøkin til hækkingina er, at líkningarnevndin hevur sett viðkomandi í løn hjá partafelag, sum skattgjaldarin sjálvur eigur. Skattgjaldarin sigur, at hann hevur onga løn fingið, og ongin løn er skuldskrivað partafelagnum. Upplýst er, at skattgjaldarin í 1980 gjørdi privata virki sítt til partafelag við sær sjálvum sum høvuðsparteigara. Líkningarnevndin hevur sett skattgjaldaran í skatt av einari mettari løn uppá 2.500,- kr. um mánaðan. Orsøkin til, at lønin bert er mett til 2.500,- kr. sigur líkningarnevndin kemst av, at viðkomandi er komin uppí pensiónsaldur, og at arbeiðsorkan tí neyvan er so stór sum árini frammanundan. L.F. er samt við líkningarnevndini í viðgerðini av málinum og mælir landsskattanevndini til at staðfesta avgerðina. Landsskattanevndin hevur viðgjørt málið og var samd við líkningarvaldið um, at virðir, so sum ókeypis arbeiðsmegi, ið koma partafelag tilgóðar, har hann, ið hesi virði skapar, eigur stóran part av felagnum, mugu kunna skattast sum inntøka hjá viðkomandi. Tann gjørda álíkningin var tí staðfest. J. nr. 53/1981. Bátasmiðjur hevur sent kæru til landsskattanevndina um, at líkningarnevndin hevur hækkað sjáluppgivna inntøku við ,- kr. Greitt er frá, at hækkingin kemst av, at viðkomandi hevur sjálvur bygt sær ein bát, ið er virðismettur til ,- kr. Av hesari upphædd er arbeiðslønin mett at vera ,- kr. Í ummælinum til málið sigur líkningarnevndin, at omanfyri nevnda upphædd kemur fram á tann hátt, at kærarin hevur bygt bát til ein annan persón, og at smíðilønin fyri henda bátin var nakað tað sama, hóast at hesin báturin var nakað minni. Í kæruni greiðir kærarin frá, at hann hevur bygt sær bát, sum er virðismettur til ,- kr., harav tilfar og annað er ,- kr. Sostatt skuldi smíðilønin verið ,- kr. 136

140 Annars kennir kærarin onki til, at virði av egnum arbeiði er skattskyldugt. Men um so er, at hetta er skattskyldugt, so mælir hann til, at hann verður skattaður av ,- kr. og ikki av ,- kr., sum líkningarnevndin fær tað til. Eisini mælir hann til, at hesar ,- kr. verða býttar í helvt millum inntøkuárini 1980 og 1981, tí báturin var ikki liðugur fyrr enn í apríl Til hetta viðmerkir líkningarnevndin, at báturin hjá kærarnum varð liðugur fyri jól 1980, og at hann varð skrásettur í skipaskránni hin 23. februar 1981, ikki sum kærarin sigur til eitt virði uppá ,- kr. men til eitt byggivirði uppá ,- L.F. sigur í viðmerkingunum, at spurningurin um egið arbeiði av slíkum slag sum kærarans er skattskyldugt ella ikki, er ikki nakað ivamál. Kærarin er bátasmiðjur, t.e. hann rekur eina vinnu sum eitur bátasmíð. Innan fyri hetta virki byggir hann bát til sín sjálvs og skapar sær á henda hátt eina ogn, sum hevur eitt ávíst virði. Grein 2 í skattalógini sigur: "Fyri skattskylduga inntøku verður, við teimum undantøkum og markum, í ásett eru í hesari lóg, roknað alt tað, sum hin skattskyldugi í inntøkuárinum (smbr. 13) hevur lagt inn í peningi ella peningavirði. L.F. metir, at tann mannagongd, sum hevur verið nýtt á hesum øki sum heild eigur at varðveitast. Mannagongdin hevur verið, at virðið av egnum arbeiði verður mett sum skattskyldug inntøka í teimum førum, har persónur nýtir sína útbúgving ella vinnu til at útinna eitt arbeiði fyri seg sjálvan, og tá ið hetta arbeiði ikki burturav er gjørt í vanligari frítíð. L.F. er samt við líkningarnevndina, men leggur afturat, at um LF. roknar við tølum kærarans, so er metingin av smíðilønini alt ov lág. Kærarin upplýsir, at hann hevur nýtt av tilfari o.ø.. Virðið av tí, ið er uppgivið til skipaskrásetingina.. Sostatt skuldi smíðilønin verði ,- kr ,- kr ,- kr. Nær báturin var liðugur, eru líkningarnevndin og kærarin ikki heilt samd. Kærarin sigur 1. apríl Líkningarnevndin sigur fyri jól L.F. sigur, at í tílíkum førum er ikki lætt at avgera, hvør ið hevur 137

141 rætt. Men eftir skipaskránni kann prógvast, at báturin er skrásettur hin 23. februar Hetta kundi bent á, at báturin hevur verið liðugur í februar í Útfrá hesum mælir L.F. landsskattanevndini frá at býta inntøkuna yvir tvey ár. Landsskattanevndin viðgjørdi málið og samtykti at staðfesta avgerðina hjá líkningarvaldinum, tó so at sjálvuppgivna inntøkan verður hækka við ,- kr. fyri 1981/82 og ,- kr. fyri 1982/83. J. nr. 57/1981. Skattgjaldari hevur sent kæru til landsskattanevndina um skattaálíkningina fyri skattaárið 1981/82. Kæran snýr seg um: 1) at nýtsla av bili er broytt frá 33 % til 50 % privatnýtsla, 2) at ,89 kr. eru fluttar frá at vera vinnuligar rentur til at vera privatar rentur, og 3) at privatnýtslan av vørum er hækkað úr ,- kr. til ,- kr. Hetta tal hevur líkningarnevndin tó lækka nakað. Málið hevur verið til ummælis hjá líkningarnevndini og hjá L.F. L.F. sigur í ummælinum m.a.: Tað fyrsta, ið kært verður um, er ein hækking í eginnýtsluni av bilinum, sum ber í sær eina hækking í skattskyldugu inntøkuni uppá 3.292,- kr. Í roknskapinum roknar kærarin við eini eginnýtslu uppá 1/3 privat og 2/3 sum vinnuliga nýtslu. Hetta býti hevur líkningarnevndin undir høvuðsálíkningini broytt til 50 % eginnýtslu og 50 % vinnuliga nýtslu. L.F. hevur fingið upplýst, at bilurin er ein stationsbilur. Broytingin í líkningarnevndin hevur gjørt er tí samsvarandi vegleiðingarskrivi til kommunalu líkningarvaldini, har L.F. hevur ásett 50 % sum eginnýtslu av stationsbili hjá keypmonnum. Ráðið tekur undir við broytingini. Næsta, ið kært verður um, er rentufrádrátturin. Í roknskapinum er ein bóking, sum kærarin kallar rentur av lánum. Upphæddin er ,89 kr. Kærarin sigur, at henda rentuútreiðsla er vinnulig, meðan líkningarnevndin sigur, at hon er av privatum lánum. 138

142 L.F. sær seg ikki ført fyri at siga, hvør ið hevur rætt, tí hin staðkendi skattamyndugleikin hevur nógv størri innlit í viðurskiftini á staðnum, enn L.F. hevur. L.F. hevur roknskapirnar at fara eftir. Í inntøkuárinum 1980 eru 3 lán úr sparikassanum, meðan fyri inntøkuárið 1979 bert er eitt lán. Her eru tvey lán komin afturat í 1980, men samstundis vísa ognirnar - bygningur og innbúgv - ongan ognarvøkstur. Lánini kunna tí ikki vera nýtt til íløgu í hesar ognir. L.F. metir tí, at líkningarnevndin hevur rætt í sínum máli, at lánini er brúkt til at umvæla bústað kærarans, og at rentan tí má metast sum privat renta. Triðja kæran snýr seg um eginnýtslu úr handlinum. Kærarin mótmælir, at henda upphæddin er sett til 7.200,- kr. fyri fólkið. Í vegleiðingarskrivi til kommunalu líkningarvaldini hevur L.F. ásett 7.200,- kr. sum tað minsta, sum roknast kann við verður brúkt til eginnýtslu. Eisini verður kært um, at líkningarnevndin hevur hækkað eginnýtsluna frá 3 fólkum til 4 fólk, sum tey veruliga hava verið í húsi. Kærarin vísir á, at tilsamans eitt fólk hevur verið burtur alt árið. Av tí at konan hevur verið burtur vegna sjúku, hevur líkningarnevndin lækkað talið úr 4 til 3 1/2 fólk. L.F. metir, at kærarin á ongan hátt er órættaður og mælir landsskattanevndini til at staðfesta álíkningina fyri skattaárið 1981/82, so sum hon er broytt av líkningarnevndini. Kæran hevur verið til viðgerðar í landsskattanevndini. Tá ið nevndin kundi ikki koma til annað úrslit viðvíkjandi álíkningini enn líkningarvaldið varð samtykt at staðfesta ta gjørdu álíkningina. J. nr. 58/1981. Advokatur hevur fyri timburmeistara kært til landsskattanevndina um, at L.F. hevur sett eginnýtsluna av bili til 50 % fyri skattaárini 1979/80 og 1980/81, hóast at líkningarnevndin á staðnum hevði góðtikið sjálvuppgávurnar og roknskapirnar fyri nevndu skattaár. Málið hevur verið til ummælis hjá L.F. sum í ummæli sínum m.a. sigur: 139

143 "Kæran snýr seg um, at ráðið í vegleiðingarskrivinum til kommunalu líkningarvaldini fyri skattaárið 1981/82 hevur staðfest ta høvuðsreglu, at er talan um persóbil hjá handverksmeistarum, so verður 75 % mett sum privatnýtsla. Um bilurin er egnaður til at koyra nakað av tilfari o.a. við, station/vørubilur, so verður rokna við 50 % sum privatnýtslu. Lastbilur verður roknaður sum vinnuligur. Upplýst er, at timburmeistarin hevur onki tikið við sum privatnýtslu fyri skattaárini 1979/80 og 1980/81, men fyri skattaárið 1981/82 hevur hann mett privatnýtsluna til 2.500,- kr. Eftir 56, 2. stk. í skattalógini kann ráðið, bæði meðan líknað verður og seinni, broyta skattsetingarnar, sum kommunalu líkningarvaldini hava gjørt. Er talum um met, so kann hetta tó bert gerast 3 ár aftur í tíðina. Skattgjaldarin skal í tílíkum førum hava høvi til skrivliga at greiða frá støðu sínari. Um skattgjaldarin veruliga nýtir bilin meira enn 50 % vinnuliga, má hann prógva hetta t.d. við einum kilometur roknskapi. Hesin kann síðani verða lagdur til grund í roknskapinum. Í hesum føri hevur skattgjaldarin onki prógv lagt fram, sum kann vísa, hvussu nógv verður koyrt vinnuliga. Skattgjaldarin eigur í øllum førum at kunna prógva, at ein útreiðsla er vinnulig, annars kann ráðið við heimild í 56 í galdandi skattalóg meta um hesa." Landsskattanevndin hevur havt málið til viðgerðar og samtykti at staðfesta avgerðina hjá L.F. J. nr. 59/1981. Skipari hevur sent kæru til landsskattanevndina um tær broytingar, sum L.F. hevur gjørt í skattskyldugu inntøku hansara fyri skattaárið 1979/80. Kæran er í tveimum. Fyrst verður kært um, at viðkomandi bróðir hansara fingu ikki loyvi til at mótrokna tær negativu 140

144 saldoirnar í útveganarvirðinum av einum nýggjum báti, sum teir fingu í Harnæst verður kært um, at tær uppgjørdu negativu saldoirnar við sølu av tí báti, sum teir saman við tveimum øðrum áttu, vórðu ikki rættaðar. Tað, sum er fari fram í málinum, er hetta: Tann fyrsti báturin varð keyptur í 1966 fyri ,- kr. og brøðurnir áttu 25 % í honum hvør. Í árunum varð avskrivað eftir tí gomlu avskrivingarlógini tilsamans ,- kr. t.v.s ,- kr. í part til hvønn av eigarunum. Tá ið tann nýggja avskrivingarlógin kom í gildi í 1971, var sambært lógini saldovirðið á bátinum uppgjørt sum útveganarvirði minus fyrr gjørdar avskrivingar. Teir 4 eigararnir hildu áfram at avskriva eftir saldoháttinum við 30 % av restsaldo. Báturin varð seldur í 1977 fyri ,- kr. - keypsvirði ,- kr. Tilgongd ,- kr ,- kr. Vinningur ,- kr. Eigararnir høvdu sostatt ein skattafrían vinning uppá ,- kr. í part, umframt at allar gjørdar avskrivingar vóru afturvunnar. Aftaná gjørdar avskrivingar verður tann negativa saldoin hjá kærarunum og bróðirinum ávikavist ,75 kr. og ,00 kr. Tveir av teimum gomlu partaeigarunum inntøkuføra ta negativu saldoina í 1978 (skattaárið 1979/80), meðan kærarin og bróðurin í jan smb. 5, 3. stk. í avskrivingarlógini søkja um útseting av freistini fyri javnan av negativari saldo, tá ið teir høvdu gjørt sáttmála um bygging av nýggjum útróðrarbáti. Heimild til at játta tílíka útseting liggur hjá Føroya Landsstýri. Loyvi var síðani givið í brævi dagfest 27. september 1979, treytað av at trygd varð veitt fyri skattgjaldanina, og at trygdarpeningurin varð goldin inn á Føroya Gjaldstovu innan 1 mánað eftir avgerð landsstýrisins. Tann ásetti trygdarpeningurin var ikki inngoldin, og í januar 1980 boðar líkningarráðið kæraranum frá, at tær afturvunnu avskrivingarnar verða lagdar afturat inntøkuni fyri skattaárið 1979/80 og álíkningin broytt samsvarandi. Í brævi dagfest 19. januar 1980 søkir kærarin um at sleppa 141

145 undan at gjalda tann ásetta trygdarpeningin, og varð málið sent Føroya Landsstýri til avgreiðslu. Í brævi dagfest 22. august 1980 heldur Føroya Landstýri fast við, at tann kravdi trygdarpeningurin skal inngjaldast. Men tá ið peningurin ongantíð kom, og treytirnar fyri útseting soleiðis ongantíð vóru hildnar, legði L.F. í marts mánað 1981 málið av nýggjum fyri landsstýrið. Landsstýrið avgjørdi tá, at tær afturvunnu avskrivingarnar skuldu leggjast afturat inntøkuni fyri 1979/80, tá ið treytin fyri inngjaldan av trygdarpeningi ongantíð var hildin. Henda broyting, sum var fráboðað kæraranum í brævi dagfest 18. mai 1981, grundar seg sostatt á avgerð landsstýrisins. L.F. vísir í hesum sambandi á, at tað onga heimild hevur til at broyta hesa avgerð landsstýrisins, sum er hægsti mynduleiki í tílíkum málum. L.F. mælir til at virkisøki nevndarinnar. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, sum samtykti at lata ta gjørdu álíkning standa við ábroytta, tá ið nevndin kom til tað niðurstøðu, at kærarin í hesum máli er viðgjørdur eftir galdandi lógarreglum. J. nr. 60/1981. Advokatur hevur fyri keypmann kært til landsskattanevndina um, at L.F. hevur broytt inntøkuna bæði hjá honum sjálvum og partafelag, sum hann er høvuðsparteigari í, fyri 5 ár aftureftir. Broytingin skal vera gjørd á trimum økjum, í eru hesi: 1. keypmaðurin hevur eina millumrokningskonto við partafelagi, sum L.F. vil hava hann at svara rentu av 10 % p.a. og at føra sum rakstrarinntøku hjá partafelagnum. 2. Útreiðslur, til el, olju, telefon og bygging v.m. eru bókaðar um hesa somu millumrokningskonto, og hetta vil L.F. ikki góðtaka, men krevur, at allar hesar útreiðslur skulu gjaldast av partafelagnum og síðani takast til inntøku hjá viðkomandi keypmanni. 3. Broytingar í avskrivingum - sum onki mótmæli er um. ad. 1. Í hesum føri vil advokaturin vera við, at tað ongantíð hevur verið talan um lán, og at lántøka als ikki var neyðug. Ráðið vísir harafturímóti á, at síðani 1963 eru allar privatar 142

146 útreiðslur, so sum el, olja, telefon, bilur v.m. bókað yvir hesa millumrokning, so at henda í dag er umleið ,- kr. Hesar pengar skyldar keypmaðurin partafelagnum. Til hetta viðmerkir advokaturin, at hesin peningur (tað, sum tikið er av millumrokning) stendur á privatu bankabók keypmansins. Hesin peningur kundi líka so væl staðið á bók hjá partafelagnum, og tá fingið sama rentuskatt Upplýst verður, at partafelagið tekur ikki rentu av útistandandi. Debitorar pr. 31/ ,- kr. Harav keypmaðurin sjálvur ,- kr. og vanligir debitorar ,- kr. Víðari sigur ráðið, at her er talan um eina millumrokning, sum er alsamt vaksandi, orsakað av, at felagið rindar allar privatar útreiðslur hjá keypmanninum so sum el, olja, telefon, bil, vørur v.m. Henda millumrokning er sambært galdandi praksis at meta sum lán, við tað at her er ikki talan um vanligan kredit, sum ein keypmanshandil veitir kundum sínum. Viðmerkt verður eisini, at skattavaldið ikki í øllum førum kann siga, at talan er um lán til partaeigara, tá ið partaeigari skyldar pengar til felagið. Partaeigari kann t.d. keypa vørur uppá kreditt sum ein og hvør annar, uttan at renta verður roknað. Tað er bert í teimum førum, har høvuðsparteigarnir fáa eina munandi betur viðgerð enn hinir kundarnir, at talan er um lán og ikki vanligan kreditt, sum ein keypmaður veitir kundum sínum. Hesi lán, sum vaksa ár um ár, við tað at parteigarin tekur pengar úr felagnum fyri at gjalda sínar privatu útreiðslur, mugu, tá ið partaeigarin er solventur, góðkennast skattliga. Í teimum førum, tá ið parteigarin er ikki førur at gjalda hesar pengar aftur, verður tað, sum parteigarin tekur út úr felagnum, at meta sum løn. Sambært 2 í galdandi skattalóg eru persónar/feløg v.m. skattskyldug av øllum, sum hann/tað hevur lagt inn av peningi ella peningsvirði. Lógarheimildin er her ein tulking av 2, sum sigur, at felagið hevur eina vantandi inntøku uppá hesa rentu. ad. 2. Her sigur advokaturin, at tað er fullkomiliga skeivt at halda fast við, at tað er felagið, sum hevur goldið hesar útreiðslur. L.F. hevur undir viðgerðini av málinum fingið váttað, at banki verður krediteraður fyri allar hesar útreiðslur til el, olju, telefon 143

147 v.m. og síðani verður partafelagið og keypmaðurin privat (millumrokning) debiterað fyri somu upphædd. Keypmaðurin hevur upplýst, at chekhefti hjá partafelagnum stóð í hansara navni, og at hetta møguliga kundi vera orsøkin til ósemja. L.F. er av teirri áskoðan, at orsakað av, at partafelagið er ein sjálvstøðugur juridiskur persónur, sum ikki hevur eginnýtslu, verða hesar útreiðslur at draga frá við fullum virði hjá partafelagnum. Síðani verður keypmaðurin skattaður av tí parti av hesum viðurlag, sum er at meta sum fríður ágóði. Víst verður her á "Leiðbeining til skattligar avskrivingar" kap. 2. Víðari viðmerkir ráðið, at har felag hevur bil, sum heilt ella lutvíst er latin stjóra ella øðrum at nýta vinnuliga eins og til eginnýtslu, so eigur felagið rætt til frádrátt fyri allar útreiðslur, herundir eisini avskrivingar, men skal so tann parturin av útreiðslunum, sum svarar til eginnýtsluna hjá stjóranum, verða lagdur afturat inntøku hansara, sum ein partur av løn hansara. Í hesum føri kemur bilurin undir kap % vinnuligur. Eisini verður víst á 5, 2. stk. um at útreiðslur til bil, skip v.m. verða virðismettur til so stóran part av tí árliga kostnaðinum av teimum nýttu rakstraramboðunum, sum svarar til privatnýtsluna. Við tað at viðkomandi keypmaður hevur havt eginnýtslu av el, olju, telefon, bili v.m., verður tann parturin, sum svarar til eginnýtsluna, at skatta hjá honum sum eitt uppískoyti til løn hansara. Sostatt verður sjálvuppgáva hansara hækkað við virðinum av hesum fría ágóða, sum felagið hevur latið honum. Felagið harafturímóti verður at draga útreiðslur til el, olju, bil, telefon frá við fullum virði. Ein fylgja av hesum er, at felagið bert skal hava rentu av parteigaraláni av saldo pr. 31/ , nú keypmaðurin sambært broytingar ráðsins frá 1978 er skattaður av virðinum fyri frítt/fría el, olju, bil, telefon. Landsskattanevndin hevur havt málið til viðgerðar og gjørdi hesa samtykt: ad 1. Samtykt varð at staðfesta avgerð ráðsins, tó soleiðis at henda skatting fyrstu ferð verður fyri skattaárið 1981/82, tá 144

148 rættleiðingarskriv um henda spurning fyrst er komið í december ad 2. Tá ið upplýst var landsskattanevndini, at keypmaðurin hevði goldið alla skuld sína til partafelagið, metti nevndin, at keypmaðurin hevði goldið sín part av olju, el, telefon v.m., og samtykti tí at geva kæraranum viðhald. J. nr. 62/1981. Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru um skattaálíkningina fyri árini 1979/80, 1980/81 og 1981/82. Málið snýr seg um, hvussu skattgjaldarin eigur at verða viðgjørdur, tá ið hann aftaná eina ávísa starvstíð í Føroyum, hin 31. januar 1980 flytir av landinum til víðari útbúgving og síðani kemur aftur til Føroyar at starvast, fyrst í tíðarskeiðinum til og síðani í tíðarskeiðinum til Líkningarnevndin er av teirri áskoðan, at skattgjaldarin, orsakað av teimum nevndu tíðarskeiðinum, sum hann starvast í Føroyum á sumri 1980 og 1981, framhaldandi er undir skattskyldu í Føroyum, t.v.s. skal gjalda skatt her fyri alt skattaárið 1979/80 og somuleiðis fyri skattaárini 1980/81 og 1981/82. L.F. er samt við líkningarnevndini í, at viðkomandi við ávísing til 14, 1. stk. í skattalógini er undir fullari skattskyldu í Føroyum til , tá ið hann í undanfarna 12 mánaðarskeiði hevur verið í Føroyum í meira enn 90 dagar. L.F. er harafturímóti ikki samt við líkningarnevndina um, at skattskyldan stendur við eisini fyri næsta tíðarskeiðið, sum skattgjaldarin er í Føroyum, t.v.s. frá til L.F. grundar hesa støðu við, at uppihaldið í Føroyum hevur ikki verið teir ásettu 90 dagarnar í undanfarna 12 mánaðarskeiði. Málið hevur verið til viðgerðar í landsskattanevndini. Samtykt var at geva L.F. viðhald í tess tulking av áður umrøddu lógargrein, men at álíkningin skal vera gjørd í samsvar við ráðsins tilmæli, hareftir álíkningin fyri skattaárið 1980/81 skal strikast pr. 15. juli J. nr. 63/1981. Skattgjaldari hevur sent kæru til landsskattanevndina um, at 145

149 líkningarvaldið hevur ikki loyvt honum tann frádrátt, sum lógin heimilar lesandi viðvíkjandi 40 % skatti av inntøku forvunnin í summarfrítíðini. Upplýst er, at viðkomandi hevur verið í Ísrael í kibbuts, fyri á tann hátt at fáa sær neyðugan praktik fyri at koma inn á skúla í Danmark. L.F. greiðir í ummælinum frá, at kærarin flutti til Danmarkar hin 28. august Kærarin er aftur í Føroyum og arbeiðir frá 9. juni til 15. august 1981 og verða tá 40 % av lønini efftirhildin fyri skatt sambært skattalógina. Tá ið avroknað verður, krevur hann frádrátt sum lesandi, uttan at vátta, at hann er lesandi. Hann vísir á, at hann hevur verið í 7 mánaðar í Ísrael og at hetta krevst fyri at koma inn á skúla í Danmark. Skúlin váttar í skrivi dagfest 16. juli 1981, at kærarin er upptikin sum næmingur frá 1. septembur L.F. metir kæraran ikki sum lesandi fyrr enn 1. september 1981 og hevur samsvarandi hesum noktað homum frádrátt sum lesandi. L.F. vísir á 19 A, 1. stk. í skattalógini, sum sigur: "Um teir kunnu prógva, at teir eru lesandi." Út frá hesum krevur L.F. prógv frá lærustovninum um, at viðkomandi er lesandi. Hetta kann t.d. vera eitt "studiokort" ella annað fullgott prógv. Landsskattanevndin hevur viðgjørt málið. Samtykt var at geva kæraranum viðhald í kæruni, um hann kundi fáa til vega prógv fyri, at starvið uttanlands var ein fyritreyt fyri at koma inn á skúlan. Tá ið kærarin hevur latið nevndini tílíkt prógv, verður málið endaliga avgreitt á tann hátt, at hann fær viðhald í kæruni. J. nr. 64/1981. Stats. aut. grannskoðari hevur fyri eigara av útróðrarbáti sent kæru til landsskattanevndina um, at L.F. og líkningarnevndin hava broytt sjálvuppgivnu inntøku hansara fyri skattaárið 1979/80 og 1981/82 vegna afturvunnar avskrivingar av útróðrarbáti, sum varð seldur í Í øðrum lagi verður kært um, at ein annar og nýggjari útróðrarbátur, sum viðkomandi seinni hevur ognað sær, verður ikki mettur at vera vinnuliga rikin. Upplýst er í málinum, at tá ið báturin í 1977 varð seldur, fekk 146

150 eigarin ,- kr. í afturvunnum avskrivingum. Hin 1. november 1978 søkti viðkomandi landstýrið um loyvi til at steðga við at inntøkuføra avskrivingarnar. Landsstýrið játtar hesum hin 5. december 1978 treyta av, at peningur svarandi til skattin verður settur á bundna konto á Føroya Gjaldstovu. Seinni er komið fram, at hetta er ongantíð gjørt, óvist av hvørjum grundum. Í skrivi dagfest 26. september 1979 biður landsstýrið líkningarnevndina um frágreiðing í málinum, av tí at tað tykist, sum at viðkomandi hevur misskilt skriv landsstýrisins frá 5. december. Tá ið landsstýrið hevur fingið svar frá líkningarnevndini, biður tað í skrivi dagfest 7. januar 1980 líkningarráði um ummæli. L.F. ummælir málið hin 7. januar 1980 og mælir frá at leingja freistina fyri útjavning av saldoini í útróðrarbátinum við teirri grundgeving, at treytirnar, ið álagdar vóru í skrivi landsstýrisins frá 5. december 1978, eru ikki fylgdar, og tí at onki røkist fyri, at báturin er farin í vinnu, eitt ár eftir, at hann varð keyptur. L.F. frætti onki aftur frá landsstýrinum. Eigaranum av útróðrarbátinum varð tí gjørt greitt, at av tí at treytir landsstýrisins um at binda pening á Føroya Gjaldstovu vóru ikki fylgdar, fór ein eftirskatting at verða gjørd av afturvunnum avskrivingum av útróðrarbátinum. L.F. sigur, at raksturin av tí nýggja útróðrarbátinum í 1980 als ikki kann verða góðtikin sum vinnuligur. Bruttoavreiðingin er 5.498,46 kr. og útreiðslurnar ,25 kr., soleiðis at her verður eitt hall uppá ,72 kr. Líkningarnevndin hevur í samráð við L.F. strikað hetta hallið og hevur noktað, at ,- kr. av afturvunnu avskrivingunum í tí fyrra bátinum verða mótroknaðar í upprunavirðinum á tí seinna bátinum. Kæran hevur síðani verið til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, ið samtykti at geva líkningarvaldinum viðhald í teirri álíkning, tá ið landsskattanevndin er av somu fatan í hesum máli sum líkningarvaldið. J. nr. 65/1981. Stats. aut. grannskoðari hevur fyri eigara av útróðrarbáti kært til 147

151 landsskattanevndina um, at L.F. hevur ikki góðtikið, at báturin hjá honum var í vinnu í 1980, og hevur sostatt ikki góðtikið hall og avskrivingar fyri skattaárið 1981/82. Í viðmerkingum til málið sigur L.F., at viðkomandi í 1977 keypti útróðrarbátin. Upplýst verður, at útróðrarbáturin eftir roknskapunum fyri hevur havt niðanfyri nevndu úrslit: Bruttosøla Avlop áðrenn avskriving ,00 kr ,00 kr ,15 kr ,28 kr ,00 kr ,28 kr ,25 kr ,44 kr. Eftir roknskapin fall bruttosølan í 1980 niður í ,25 kr. Upplýst er, at viðkomandi hetta sama árið hevði ,52 kr. í aðrari inntøku. Frá hesari inntøku hevur hann drigið hall uppá ,44 kr. og avskriving ,00 kr., tilsamans ,44 kr. Eftir L.F.s metan stendst tað ringa rakstrarúrslitið í 1980 av, at báturin hetta árið hevur ikki verið í nøkrum rakstri av týdningi, men at hann í staðin hevur verið nýttur sum ítriv í avlopstíð. Bæði bruttosølan og inntøkan hjá viðkomandi bera boð um, at hetta er so. L.F. hevur noktað frádrátt fyri hall og avskriving og mælir landsskattanevndini at staðfesta hesa avgerð. Landsskattanevndin hevur viðgjørt málið og hevur samtykt at geva kæraranum loyvi til at draga frá tær útreiðslur, sum eru farnar beinleiðis til at vinna inntøkuna, at tryggja bátin við, og til neyðugar viðlíkahaldsútreiðslur av honum. Hesa niðurstøðu er landsskattanevndin komin til, tá ið hon metti, at báturin bæði árini fyri 1980 og árið eftir er vinnuliga rikin. Tær útreiðslur, sum loyvdar eru til frádrátt eru ,89 kr. 148

152 J. nr. 66/1981. Eigari av útróðrarbáti hevur sent landsskattanevndini kæru um ta broyting, sum líkningarnevndin hevur gjørt í skattskyldugu inntøku hansara fyri skattaárið 1981/82. Málið snýr seg um, at líkningarnevndin hevur ikki góðtikið frádrátt fyri hall av bátinum hjá viðkomandi, tá ið nevndin metti, at hesin hevði ikki verið rikin vinnuliga burturav í Málið hevur verið til viðgerðar í líkningarnevndini, sum hevur broytt álíkningina vegna tess, at hýruinntøka kærarans við egnum báti var ikki mótroknað hallinum, so sum vanligt hevur verið at gjørt. L.F. er av teirri áskoðan, at nýggja álíkningin er í tráð við tær reglur, sum hava verið nýttar til skattseting av bátum, sum partvís eru í vinnu. L.F. mælir til at staðfesta nýggju álíkningina. Málið hevur verið viðgjørt í landsskattanevndini, sum samtykti at staðfesta nýggju álíkningina hjá líkningarnevndini. Nevndin vísir á, at kærarin við hesari álíkning fær betri sømdir enn eftir egnu sjálvuppgávu. J. nr. 67/1981. Eigari av útróðrarbáti hevur sent kæru til landsskattanevndina um, at L.F. hevur umlíknað hann fyri skattaárini 1979/80 og 1980/81. Umlíkning er gjørd, av tí at L.F. hevur ikki gíðtikið hall av útróðrarbátinum uppá ávikavist ,79 kr. og ,12 kr. av tí av báturin bert hevur avreitt fyri ávikavist ,- kr. og 7.293,70 kr., og hann tí kann ikki metast at vera rikin vinnuliga hesi bæði árini. Í ummælinum til landsskattanevndina lýsir L.F. málið m.a. soleiðis: Av roknskapinum sæst, at kærarin hevur lastvognskoyring sum heilársvinnu, Bruttoinntøkurnar fyri koyring vóru í 1978 og 1979 ávikavist ,20 kr. og ,- kr. Útróðrarbáturin er keyptur í Hann avreiddi hetta árið fyri 1.917,25 kr. og hevði eitt hall uppá 1.785,25 kr. Fyri 1980 er ongin roknskapur sendur inn, so mett verður, at báturin hevur verið 149

153 lítið og onki úti hetta árið. L.F. vísir á 56, 2. stk. í skattalógini, hareftir ráðið hevur rætt til at fara nøkur ár aftur í tíðina við eftirliti sínum og at broyta tær av kommunalu mynduleikunum góðtiknu álíkningar. Landsskattanevndin hevur viðgjørt málið og samtykti at staðfesta ta av L.F. gjørdu umlíkning, tá ið nevndin er av somu áskoðan sum L.F., og við somu grundgeving. J. nr. 68/1981. Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru um skattaálíkningina fyri árini 1971/75. Grundgevingin fyri kæruni er, at hann vil hava álíkningina av afturvunnum avskrivingum av báti sum hann hevur selt, broytta, av tí at hann hevur nýtt eins stóra upphædd til at útvega sær nýggja bát í L.F. lýsir í ummæli sínum málið soleiðis fyri landsskattanevndini: Skattgjaldari var til 1976 partseigari í ávísum útróðararbáti. Í árunum hevur hann avskriva íalt ,- kr. Í 1976 varð útróðrarbáturin seldur og ein nýggjur keyptur í staðin. Í hesum sambandi fór kærarin burturúr sum partseigari. Við søluna vóru allar gjørdar avskrivingar afturvunnar, og tann negativa saldoin ,- kr. skuldi sostatt antin verða inntøkuførd ella mótroknað nýíløgum. Tá ið ráðið onga fráboðan fekk sum nýíløgu, ongir roknskapir og ongin inntøkuføring sæst á sjálvuppgávuni eftir 1976, varð boðað kæraranum frá, at tann negativa saldoin ,- kr. varð løgd afturat inntøkuárið Í kæruni sigur skattgjaldarin, at hann í 1977 keypti ein nýggjan bát. Men tá ið ongin fráboðan er send L.F. og ongir roknskapir eru, heldur L.F. fast við støðu sína og mælir landsskattanevndini til at staðfesta avgerð ráðsins sum verandi í tráð við galdandi lóg og rættarbrúk. Landsskattanevndin hevur havt málið til viðgerðar og samtykti 150

154 onga broyting at gera í tí av L.F. tiknu avgerð við somu grundgeving, sum L.F. hevur. J. nr. 73/1981. Skattgjaldari hevur sent kæru til landsskattanevndina um, at L.F. hevur ikki góðtikið ,- kr. sum vinnuligar rentur, men hevur broytt tær til privatar rentur fyri skattaárið 1981/82. Av málinum sæst, at kærarin saman við øðrum keypti ein bát í 1980, sum var ætlaður til útróður. Keypspeningurin var ,- kr. og av honum vóru ,- kr. goldnar kontant. Av tí at ætlaða fíggingin var ikki í lagi, sendi seljarin hin 30. juli 1981 kæraranum eina renturokning uppá 18 % av restpeninginum ,- kr. fyri ta tíðina, sum hann hevði havt bátin, til samans ,- kr. Tá ið seljarin seinni tók bátin aftur, var upphæddin mótroknað tí kontanta gjaldinum, umframt at restin (56.000,- kr ,- kr.) ,- kr. fóru til kostnaðin av at taka bátin aftur og selja hann til annan keypara. L.F. heldur, at hesin misti peningur er ikki vinnuligur, við tað at ongin rakstur hevur verið. Tapið er tí heldur at rokna sum ognarmissur av einari ætlaðari íløgu, ið var av ongum. L.F. meinar, at renturnar bert kunna verða roknaðar sum privatar rentur og hevur broytt álíkningina samsvarandi hesum. Í einari viðmerking til ognaruppgerðina fyri 1980 upplýsir kærarin, at av útgjaldingini hevur hann goldið ,- kr., meðan restin er goldin av tveimum skyldmonnum við ávikavist ,- kr. og ,- kr. L.F. hevur tikið hetta til eftirtektar og mælir landsskattanevndini til at býta renturnar millum avvarðandi persónar í hesum lutfalli. Málið hevur verið til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, sum samtykti at taka undir við L.F. í avgerð tess, og at álíkningin skal verða so sum uppsett í omanfyri nevndu viðmerking. J. nr. 74/1981. Statsaut. grannskoðari hevur fyri partafelag sent landsskattanevndini kæru um, at L.F. hevur ikki góðkent roknskapin hjá 151

155 felagnum fyri 1980, men hevur álagt tí at gera nýggjan roknskap fyri alt árið L.F. lýsir málið soleiðis: Privatpersónur, sum hevur rikið handil, gjørdi hin 1. september 1980 byrjunarfíggjarstøðu fyri handilin við teirri ætlan, at gera handilin um til partafelag. Men partafelagið varð ikki stovnað og lýst fyrr enn í juni Sum ein fylgja av, at so long tíð gekk frá tí, at byrjunarfíggjarstøða varð gjørd og til partafelagið varð stovnað, vildi L.F. ikki loyva, at partafelagið fór longur aftur við roknskapinum enn til 1. januar Samstundis varð avgjørt, at kærarin sjálvur skuldi verða skattaður av inntøkuni av handlinum fyri tíðina frá 1. september 1980 til 31. december Í kæruskrivinum sigur grannskoðarin m.a.: "Í partafelagslógini stendur onki um, hvussu long tíð kann ganga frá tí degnum byrjurnarfíggjarstøðan er uppsett fyri til stovnanina og ei heldur til skrásetingina. Partafelagslógin ásetur í 14, at felag skal skrásetast innan 6 mánaðir frá stovnanini, men onki verður nevnt um byrjunarfíggjarstøðuna. Fyri fyritøkur, ið skulu umgerast til eitt partafelag, kann tað vera trupult at uppseta eina byrjunarfíggjarstøðu stovningardagin, tí verður tann mest praktiski dagurin valdur. Tað avgerðandi bæði juridiskt og skattligt má vera skrásetingin. Líkningarmynduleikarnir kunnu ikki hava sína egnu "skattligu" partafelagskráseting. Skrásetingarliga er ongin ávísur dagur skeringsdagur. At líkningarvaldið setur 1. januar sum skeringsdag viðførir, at tað so at siga verður ógjørligt at umgera eitt virki til partafelag seinapartin av árinum, tí tað tekur tíð at fáa alt í rættlag. Líkningarráðið nevnir, at skrásetingin er ein høvuðstreyt fyri skattskyldu sambært 14, 5. stk. í skattalógini. Tað er rætt, men skrásetingardagurin hevur ongan týdning fyri, nær skattskyldan tekur við. Skattskyldan tekur við byrjunardagin. Ráðið sigur at mannagongdin altíð hevur verið, at tað ongantíð hevur góðtikið stovnan longur enn 6 mánaðir aftureftir. Ráðið hevur ongantíð áður gjørt nakað við mál av líknandi slag, og er 152

156 hetta sostatt ikki mannagongd hjá ráðnum, men ein nýggjur máti at viðgera nýstovnaði partafeløg uppá." Landsskattanevndin hevur havt málið til ummælis hjá L.F., sum lýsir síni sjónarmið soleiðis: Partafelagsskrásetingin hevur góðtikið, at dagfestingin fyri nýstovnað partafeløg kann vera upp til 6 mánaðar frammanundan, at felagið verður skrásett. Tó verður kravd ein váttan frá grannskoðara um, at fíggjarstøðan er ikki versna í hesum tíðarskeiði. Skattamynduleikarnir hava partvíst góðkent hesa mannagongd hjá partafelagsskránni, soleiðis at eisini skattliga verður stovning góðkend 6 mánaðir aftureftir. Men viðmerkjast skal, at henda mannagongd hevur onga lógarheimild í galdandi skattalóg. Stovning av partafelag hevur skattliga ikki gildi longur aftur enn 6 mánaðir og hevur ongantíð havt gildi longur aftur. Heldur ikki kann partafelag verða stovnað longur aftur enn seinasta vanliga roknskaparskeið, sum í flestu førum gongur frá 1/1 til 31/12. Tað vil siga, at felag, sum verður stovnað í tíðarskeiðnum millum 1/1 og 30/6 1981, skattliga ongantíð kann fara afturum 1/ Tær skattligu avleiðingarnar av stovning við gildi longur aftur enn 6 mánaðar er, at inntøka frá byrjunarfíggjarstøðu og upp til 6 mánaðar áðrenn stovningina verður at skatta sum vanlig inntøka hjá stovnarnum. Tá ið talan er um stovning av partafelag við gildi aftureftir, er yvirtøkudagurin tann dagurin, sum viðtøkurnar verða gjørdar og staðfestar, maðan dagurin fyri skattskylduni er dagurin, tá ið byrjunarfíggjarstøðan er dagfest. Hesin dagurin er sjáldan sami dagur, sum viðtøkurnar eru gjørdar og samtyktar. Partafelagsskrásetingin hevur í nógv ár góðkent, at byrjunarfíggjarstøðan hjá nýstovnaðum felag kann vera 6 mánaðar áðrenn viðtøkudagin. Skattamynduleikarnir hava nýtt hesa mannagongd, soleiðis at stovning við 6 mánaða gildi aftureftir skattliga hevur verið góðkend. Grannskoðarin vil vera við, at ráðið í fleiri førum hevur góðkent stovning av feløgum longur aftur enn 6 mánaðar. Hertil er at siga, 153

157 at líkningarvaldið hevur góðkent upp til 6 mánaðar, og tað vil tað eisini loyva í hesum føri. Landsskattanevndin skal í hesum føri taka støðu til, um loyvt skal verða at stovna feløg við 10 mánaða gildi aftureftir, og harafturat afturum ein 1. januar. ttanevndin hevur á fundi gjørt hesa samtykt: Tá ið tað ikki kan haldast vera upplýst, at tað hevur verið fastur praksis hjá líkningarvaldinum, at tað ikki má vera meira enn 6 mánaðir frá byrjunarstatus og til stovning felagsins, og at partafeløg kunnu ikki skattliga fara longur aftur enn til tann 1. januar í stovningarárinum við sínum roknskapum, og einki er kunngjørt, at broyting er gjørd í hesum við áseting t.d. í kunngerð, varð samtykt at geva kæraranum viðhald. Annars var nevndin av tí áskoðan, at líkningarráðið átti við lóg ella møguliga við kunngerð at áseta longdina fyri fyrsta roknskaparár hjá nýstovnaðum felag. J. nr. 75/1981. Advokatur hevur fyri skattgjaldara sent kæru til landsskattanevndina um, at viðkomandi fyri skattárini 1979/80 og 1980/81 er settur í skatt av inntøku, sum hann hevur ikki havt. Av teimum upplýsingum, sum eru í málinum, sæst, at skattgjaldarin eigur 51 % av partapeninginum í partafelag, sum varð stovnað í Aftaná at virkið var byrjað, arbeiddi viðkomandi á tí og fekk løn fyri hetta arbeiði. Seinni fór hann út at sigla, men kom í land aftur í apríl Eftir hetta fór hann at arbeiða aftur hjá felagnum sum arbeiðsmaður og leiðari í tíðini 1. mai 1979 til 1. januar 1980, men við 0,00 kr. í løn. Líkningarnevndin góðtók ikki, at hann gav 0,00 kr. upp í løn og setti hann til eina metta inntøku uppá 7.000,- kr. um mánaðan, sum er ájavnt við ta løn, sum hann seinni tillutar sær. Í ummælisskrivinum vísir líkningarnevndin á, at skráseting av kærarum av einari mettari løn uppá 7.000,- kr. um mánaðan eftir teirra hugsan er ikki órímuliga høgt sett, tá ið kærarin m.a. hevur 154

158 upplýst nevndina um, at hann fyri at reisa virkið í byrjanini arbeiddi 12 tímar um dagin í 6 dagar um vikuna, og tá verður havt í huga, at partabrøv undir núverðandi skattalóg kunnu umsetast uttan skatting av virðishækking. Sum grundgeving fyri, at skattgjaldarin eigur ikki at skattast av einari mettari inntøku, sigur advokaturin m.a. "Eftir tí at døma, ið er komið fram í málinum, so hevur líkningarnevndin sum grundgeving fyri álíkningina gjørt støðuna upp soleiðis, at viðkomandi skattgjaldari við at arbeiða uttan løn fyri partafelagið uppá ein ella annan hátt hevur fingið eina gávu, sum skal skattast. Um líkningarnevndin tilevnar eitt ella annað gávufyribrigdi í hesum málið, so kann tað ið hvussu er ikki vera viðkomandi skattgjaldari, sum hevur fingið nakra gávu. Verður tosa um gávu í hesum sambandi, so má tað vera partafelagið, ið hevur fingið eina gávu frá kæraranum, við tað at hesin hevur ikki kravt løn fyri arbeiði sítt. Víðari verður sagt, at tað er lógligt at arbeiða uttan løn, um ein ynskir tað. Skattavaldið verður heldur ikki snýtt í hesum tí um talan er um "innpumpaði" virðir í partafelag, so má viðkomandi, fyri at fáa persónligt gagn av hesum, syrgja fyri, at vinningurin kemur út til partaeigararnar aftur m.a. kæraran sjálvan. Sambært skattalógina, so verður hesin vinningur síðani skattaður sum vanlig inntøka, umframt at partafelagið jú eisini skal gjalda skatt, um so er, at tað hevur havt vinning. Niðurstøðan verður sostatt, at her als ikki er talan um nakran vinning, sum kærarin hevur roynt at sloppið sær undan at gjalda skatt av." Landsskattanevndin hevur síðani havt málið til viðgerðar, og var hon samd við líkningarvaldið í, at virðir so sum ókeypis arbeiðsmegi, ið koma partafelag til góðar, har hann, ið hesi virði skapar, eigur ein stóran part av felagnum, má kunna skattast sum inntøka hjá viðkomandi. Nevndin samtykti tí at staðfesta ta gjørdu álíkning, men við tí broyting, at tá ið kærarin er eigari av partafelagnum við 51 %, so verður tann metta inntøkan sett til 51 % av 7.000,- kr. um mánaðan. 155

159 J. nr. 76/1981. Skattagjaldari hevur sent kæru til landsskattanevndina um, at líkningarnevndin fyri skattaárið 1981/82 hevur ikki góðkent ,- sum frádrátt, sum hann hevur goldið soninum í løn. Upplýst er, at sonurin hevur uppgivið nevndu ,- kr. sum inntøku. Hann og konan flyta úr Føroyum hin 20/ og kemur hann tí bert at gjalda skatt í 20 dagar av hesari inntøku. Líkningarnevndin hevur havt kæruna til ummælis og sigur m.a. í ummælinum: "Viðvíkjandi teimum ,- kr., so metir nevndin ikki, at nakað veruligt arbeiði ligggur aftanfyri tær. Skuldi peningurin t.d. verið løn fyri graviarbeiði hjá viðkomandi, so skuldi lønin sambært arbeiðsmannafelagssáttmálan verið goldin honum gjøgnum løngjaldstovuna, men tað er hon ikki. Nevndin metir tí, at tá ið onki av tí, ið er góðskrivað soninum sum løn, er komið til útgjaldingar í 1980, og tá ið hetta bert sum ein umbóking er gjørt í roknskapinum hjá viðkomandi ultimo 1980, tí at sonurin flytir til Danmarkar 20/4 1981, er upphæddin at meta sum gáva frá faðiri til son, har onki arbeiði liggur aftanfyri. Upphæddin kann tí ikki dragast frá sum ein rakstrarútreiðsla hjá viðkomandi. Landsskattanevndin hevur havt málið til viðgerðar á fundi. Samtykt varð onga broyting at gera í avgerðini hjá líkningarnevndini við somu grundgeving sum hjá líkningarnevndini. J. nr. 78/1981. Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru um tær broytingar, sum L.F. hevur gjørt í skattskyldugu inntøku hansara fyri inntøkuárini 1978, 1979 og g um, at L.F. hevur ikki góðtikið rakstur av seksæringi 6,73 BRT, bygdur í 1976, sum vinnuligan fyri nevndu ár. Báturin hevur havt niðanfyri nevndu úrslit hesi 5 árini: 156

160 Bruttosøla Úrslit áðrenn avskriving , , , , , , , , , ,74 Í 1976 og 1977 metir L.F., at báturin var klárt vinnuligur. Hesi árini varð avskriving loyvd bæði í rakstri og í aðrari inntøku eftir reglunum í avskrivingarlógini. Frá 1978 og frameftir er bruttosølan fallin so nógv, at báturin eftir metan L.F.s kann ikki roknast bert at hava verið í vinnuligum rakstri. L.F. broytti tí álíkningarnar fyri hesi árini eftir reglunum fyri ikki vinnuligar bátar. T.v.s. hall verður ikki loyvt drigið frá men bert mótroknað í møguligari hýru, og avskriving verður bert loyvd í rakstrarvinningi, t.e. úrslit eftir at allar útreiðslur, eisini hýra, eru frádrignar. L.F. sigur eisini, at kærarin arbeiðir allan dagin aðrastaðni, samstundis sum lítil og ongin hýra til aðrar er bókað sum útreiðsla í roknskapinum. Hann hevur tí ongan møguleika at staðfesta avgerðina hjá L.F. Landsskattanevndin hevur havt málið til viðgerðar og samtykti onga broyting at gera í álíkningini, tá ið tað, ið fram er komið í málinum, gevur ikki grundarlag fyri aðrari støðutakan. J. nr. 79/1981. Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru um, at líkningarvaldið hevur samskattað hann og konuna av tí inntøku, sum konan fær fyri útleiging av handilshúsum, ið hon eigur sum serogn. Upplýst verður, at kærarin og konan búgva saman, men hava fullkomuliga sundurskild fíggjarviðurskifti og ráða peningaliga hvør sær. Eisini verður upplýst, at tann í málinum umtalaða leiguinntøka stavar frá útleiging av sjálvstøðugum handilshúsum, ið eru skild 157

161 fullkomuliga frá tí íbúð, sum kærarin og konan búgva í. Harnæst rindar konan allar útreiðslur, sum hon hevur av leigumálinum, eins og hon sjálv kvittar fyri og móttekur leigupeningin. Málið hevur verið til ummælis hjá L.F., sum í svarskrivi sínum sigur soleiðis: "Ráðið ger í hesum sambandi eins og líkningarnevndin vart við avgerðina hjá landsskattanevndini nr. 21/1981, har nevndin eftir L.F.s fatan greitt tekur undir við teirri áskoðan, at spurningurin, um húsið í hesum føri er serogn hjá konuni ella ikki, onga skattliga ávirkan hevur. Somuleiðis vísir nevnda landsskattanevndaravgerð, at nevndin er av somu áskoðan sum ráðið, at inntøka av útleiging verður ikki mett at vera sjálvstøðug vinna, men má ístaðin metast ájavnt við vinning av passivari íløgu, t.d. innistandandi í útlendskum peningastovnum, virðisbrøvum og tílíkum, har renta og vinningsbýti í øllum førum verður skattað hjá manninum. Vísandi til omanfyri standandi mælir ráðið nevndini til at staðfesta tær av líkningarvaldinum gjørdu broytingar í hesum máli. Landsskattanevndin hevur síðani tikið støðu í málinum. Nevndin samtykti at geva kæraranum viðhald, tá ið inntøkan hjá konuni má haldast at koma undir 17, 2. stk. í skattalógini sum sjálvstøðug vinna uttanfyri vinnu mansins, og skal tí konan serskattast av leiguinntøkuni. J. nr. 80/1981. Statsaut. grannskoðari hevur fyri nakrar partsreiðarar sent kæru til landsskattanevndina um, at L.F. hevur noktað teimum frádrátt 158

162 fyri útreiðslur, sum teir hava havt í samband við rakstur av útróðrarbáti í inntøkuárinum 1978, 1979 og Upplýst er annars, at L.F. samstundis sum sýtt er fyri frádrátti fyri omanfyri nevndu ár, hevur játtað viðkomandi partsreiðarum, at útreiðslur til umsiting og fiskireiðskap fyri 1980 kunnu flytast fram, avskrivast og verða bókaðar sum útreiðsla, tá ið báturin er farin í vinnu aftur. Í kæruritinum verður sum grundgeving fyri, at frádráttur verður loyvdur í hesum føri m.a. sagt, at báturin bert er keyptur til vinnuligt endamál. Eisini verður sagt, at grundin til, at báturin hevur ikki verið í regluligari vinnu, er tørvandi fígging. Í ummælinum til málið greiðir L.F. frá hesari støðutakan: "Sambært sjálvuppgávurnar hjá eigarunum sæst báturin ikki at hava verið í vinnu í fleiri ár, tá ið ongin roknskapur er at finna fyri árini undan Fyri 1978 verður roknskapur latin inn. Hann vísir eina bruttosølu uppá ,- kr. og eitt hall uppá ,15 kr. Í 1979 er bruttosølan 0 kr. og hallið ,90 kr. og fyri 1980 er bruttosølan eisini 0 kr. og hallið ,89 kr. Í marts 1981 ger L.F. vart við, at báturin varð ikki mettur at vera vinnuliga rikin í 1978 og 1979, og tá ið roknskapurin fyri 1980 seinni varð fingi til vega, var sama støða tikin fyri hetta árið, men við tí undantaki, at tær stóru útreiðslurnar í 1980 til umsiting og fiskireiðskap vóru loyvdar fluttar fram til seinni ár, tá ið báturin møguliga kemur í vinnu aftur. Metan L.F.s er sostatt, at eigararnir í 1978, aftaná at báturin í fleiri ár hevur ligið fyri teym, gera eina roynd at fáa bátin aftur í vinnu, men at báturin er í so ringum standi, at honum tørvar stórar ábøtur, og eru tað hesi arbeiði, sum gjørd eru í Tær stóru útreiðslurnar til umsiting og fiskireiðskap eru sostatt ikki rakstrarútreiðslur, men nýíløgur fyri at fáa bátin aftur í vinnu. Tað er út frá hesum sjónarmiði, at ráðið loyvir ábøturnar fluttar til bátsvirði til seinni avskrivingar, eins og fiskireiðskapurin kann goymast at verða bókaður sum útreiðsla seinni, tá ið báturin er komin í vinnu aftur. Eftir upplýsingunum í kærumálinum er báturin farin í vinnu aftur í

163 Allar aðrar útreiðslur, sum standast av at hava ein bát liggjandi, eru hvørki rakstratútreiðslur ella íløgur, men kunna eftir L.F. metan bert roknast sum ognartap, undantiknar tær goldnu renturnar, sum kunnu flytast til privatar rentur. Kæran hevur verið viðgjørd í landsskattanevndini, har henda samtykt varð gjørd: "Í 1978 má báturin haldast vera farin veruliga í vinnu aftur. Samtykt varð tí at góðtaka hallið fyri hetta árið ,15 kr. Fyri 1979 varð samtykt, at útreiðslurnar til klassing ,- kr. kunnu flytast til bátavirði til seinni avskriving, og ábøturnar í 1980 kunnu flytast til bátsvirði til seinni avskrivingar eins og fiskireiðskapurin fyri árið kann goymast at verða bókaður sum útreiðsla seinni. J. nr. 81/1981. Stats. aut. grannskoðari hevur fyri nakrar partsreiðarar sent landsskattanevndini kæru um, at L.F. í 1980 hevur noktað 5 partsreiðarum í ávísum báti rádrátt fyri hall og avskriving. Grundgeving L.F.s fyri at nokta frádrátt fyri hall og avskriving er í hesum føri, at av teimum 6 núverandi eigarunum, stóð hetta árið bert hin eini sum skrásettur eigari av bátinum, meðan skrásetingin av hinum 5 ikki er farin fram fyrenn í juni Harafturat kemur, at ongin fráboðan um keypið og ognarviðurskiftini vóru send L.F. Í kæruni verður sagt, at partsreiðaríið var ein veruleiki 11. august Sum prógv fyri hesum verður víst á, at partsreiðararnir hava goldið innskot í august 1980, og eisini tá hava undirskrivað lán í banka til keyp av bátinum. Í ummælisskrivi til landsskattanevndina sigur L.F. m.a.: "Í kæruni verður sagt, at tað er av minni týdningi, at tann endaliga avtalan um ognarviðurskiftini ikki verður skrásett fyrr enn í juni 1981, og at ein munnlig avtala, um hon kann prógvast, er eins bindandi og ein skriftlig. Hetta er ráðið so vítt ikki ósamd í, og er tað heldur ikki fyrst og fremst á hesum grundarlag, at avskriving og frádráttur fyri hall verður noktað. Tað, sum harafturímóti er avgerandi í hesum máli, er at 160

164 avskrivingarlógin 33 gevur L.F. heimild til at seta gjølligari fyriskipanir um, hvørjar upplýsningar tey skattskyldugu skulu geva skattavaldinum til nýtslu við eftirliti við, at lógin verður hildin", um skattligar avskrivingar, har m.a. verður kravt, at 1) líkningarráðnum er latið avrit av eigarasáttmála ella har ongin tílíkur er, av skjali, undirskrivað av øllum eigarunum harav framgongur a) navn og bústaður eigaranna, b) hvussu stóran part, hvør eigur og stendur til svars fyri og c) hvør ella hvørji hava rætt til at gera bindandi avtalur fyri allar eigararnar 2) at tey undir 1 nevndu skjøl skulu verða gjørd og undirskrivað í seinasta lagi 31. december og send L.F. í seinasta lagi 20. januar árið eftir. Tá ið L.F. onga tílíka fráboðan hevur fingið og fekk ikki kunnleika til ognarviðurskiftini fyrr enn tann innsendi roknskapurin kom í mai 1981, heldur L. F. fast við, at treytirnar fyri rætti til avskriving eru ikki hildnar." Landsskattanevndin hevur havt málið til viðgerðar á fundi og samtykti at loyva kærarunum frádrátt fyri hallið á 1980, tá ið lógarheimild má haldast ikki vera fyri at nokta hallið til frádrátt hetta árið, meðan avskrivingarnar verða ikki loyvdar fyri hetta árið, tá ið partsreiðaríið ikki uppfyllir tey krø, sum eru lógarásett, tí formligur eigarasáttmáli ella skráseting eru ikki gjørd fyrr enn aftaná 31. december J. nr. 82/1981. Statsaut. grannskoðari hevur fyri eigara av útróðrarbáti kært til landsskattanevndina um, at L.F. hevur ikki góðtikið raksturin av báti hansara sum vinning fyri skattaárini 1979/80 og 1980/81. Upplýst er, at eigarin fyri skattaárini 1979/80 lat inn sjálvuppgávu og roknskap fyri útróðrarbátin, sum vísti eitt hall áðrenn avskrivingar uppá 871,29 kr. Harumframt avskrivaði hann ,85 kr. Líkningarnevndin á staðnum gav honum síðani boð um, at nevndin kundi ikki góðtaka henda frádrátt, tá ið nevndin metti bátin ikki at verða riknan vinnuliga. 161

165 Fyri skattaárið 1980/81 lat hann inn sjálvuppgávu uttan annan frádrátt enn løntakarafrádrátt. Í marts 1981 letur viðkomandi av nýggjum inn sjálvuppgávu fyri 1979/80 og 1980/81 saman við nýuppsettum roknskapi fyri útróðrarbátin fyri hesi somu árini. Teir uppsettu frádráttirnir vóru hesir: 1979/80 hall 871,29 kr. avskr ,43 kr ,43 kr. 1980/81 hall ,14 kr. avskr ,28 kr ,42 kr. Tá ið bruttosølan fyri hesi omanfyri nevndu árini bert var ávikavist 9.578,15 kr. og ,40 kr. staðfesti L.F. avgerðina hjá líkningarnevndini, meðan raksturin fyri 1980, sum vísti eina bruttosølu uppá ,00 kr. varð góðkendur sum vinnuligur. Av roknskapinum sæst, at í 1978, tá ið bruttosølan var 9.578,15 kr. vóru útreiðslurnar til fiskireiðskap 6.618,40 kr. og í 1979, tá ið bruttosølan var ,40 kr. vóru útreiðslur til fiskireiðskap ,00 kr. og til umsiting og viðlíkahald ,59 kr. L.F. er av teirri áskoðan, at hesar nevndu útreiðslur koma ikki undir tann í 8 nevnda rakstrarkostnað "t.e. tær útreiðslur, sum í árinum ganga til at vinna inntøkurnar, tryggja tær og halda teimum við", og sum víðari verður sagt í 8 b, um hvørjar útreiðslur kunnu frádragast" tó ikki meir enn nýtt er til at bøta um slit og brek, sum til eru komin eftir tað, at hann hevur fingið sær nevndu rakstraramboð." Eftir L.F. metan eru ábøturnar ikki rakstrarútreiðslur, men mugu heldur metast at vera íløgur. L.F. er tí sinnað at góðtaka, at ein partur av tí roknskapinum fyri 1979 útreiðslubókaðu "umsiting og viðlíkahald" verður løgd afturat bátsvirðinum til seinni avskrivingar, og ein partur av "fiskireiðskapi" verður framfluttur til seinni útreiðslubóking. 162

166 Ráðið mælir landsskattanevndini til at staðfesta avgerðina hjá líkningarnevndin og L.F., at raksturin fyri 1978 og 1979 var ikki vinnuligur, men av bókaðum útreiðslum til umsiting verða ,- kr. goymdar til seinni, og av fiskireiðskapinum verða 5.000,- kr. framfluttar at bóka sum útreiðsla seinni. Málið hevur verði til viðgerðar í landsskattanevndini, sum samtykti at staðfesta avgerðina hjá L.F., so sum ásett í seinasta stykki í skrivi tess. J. nr. 83/1981. Skattgjaldari hevur til landsskattanevndina sent kæru um, at líkningarnevndin á staðnum hevur hækkað skattskyldugu inntøku hansara fyri skattaárið 1980/81. Upplýst er, at nevnda hækking stendst av, at líkningarnevndin hevur ikki vilja góðkent, at ein lastbilur er endaliga keyptur í 1979, og tí kann ikki vera endaliga avskrivaður í omanfyri nevnda skattaári. Í kæruni greiðir skattgjaldarin frá, at bindandi sáttmáli um keyp av bilinum varð gjørdur 11/ Hann stóð um hetta mundið til reiðar og kundi verið avheintaður í december 1979, um ikki trupulleikar hjá umboðnum í Føroyum høvdu forða hesum. Bilurin varð av hesum grundum ikki latin eigaranum fyrr enn einaferð í Kæran hevur verið til ummælis hjá líkningarnevndini og L.F. Báðir stovnarnir upplýsa, at keypssáttmálin frá 11/ hevur ikki verið at funnið hvørki hjá keyparanum, seljaranum í Keypmannahavn ella hjá umboðnum í Føroyum. Umboðið í Føroyum hevur harumframt upplýst, at umrøddi sáttmáli ongantíð varð diskonteraður og tessvegna burturkoyrdur. Landsskattanevndin hevur viðgjørt klaguna og samtykti onga broyting at gera í álíkningini hjá líkningarnevndini. Henda avgerð er tikin við teirri grundgeving, at ongin bindandi sáttmáli er gjørdur í 1979, sum lýkur kravið í 6 í avskrivingarlógini, hareftir rakstrargagnið verður roknað útvegað, tá ið avhendingin er farin fram. Hetta er so ikki hent áðrenn 31/ Tessvegna kann ongin broyting verða gjørd í tí av líkningarnevndini gjørdu álíkningini. 163

167 J. nr. 85/1981. Tríggir bátaeigarar hava sent kæru til landsskattanevndina um, at L.F. hevur broytt álíkningina fyri skattaárini 1979/80 og 1980/81. Henda broyting er framd, av tí at báturin verður ikki mettur at verða rikin vinnuliga. Hallið fyri hesi ár er tí strikað. Kærarin sigur, at orsøkin til lítla raksturin er manningartrot. Søla og rakstrarúrslit hjá bátinum hevur 5 tey seinastu árini verið hetta: Bruttosøla Rakstrarúrslit , , , , , , , , , ,00 Fyri rakstrarárið 1980 var frádrátturin strikaður av kommununi, meðan ráðið hevur strikað frádráttirnar fyri árini 1978 og Rakstrarárini 1976 og 1977 er báturin góðtikin sum vinnuligur, og frádráttir fyri hall og avskriving góðtikin. Ráðið metir, at báturin tey seinastu 3 árini hevur verið partvís í rakstri, og at hallið sostatt kann ikki verða frádrigið, men bert mótroknað í egnari hýru, og vórðu broytingarnar framdar á hesum grundarlag. Annars kemur fram av málinum, at rentur eru uppi í hallinum, og verða tær í tann mun, sum tær rúmast ikki innanfyri raksturin, fluttar til privatar rentur. Eigararnir hava góðtikið broytingina fyri 1980, men mótmæla at farið verður aftur í tíðina. Ráðið vísir í hesum sambandi á, at heimild er til at fara 5 ár aftur í tíðina, og tá ið tey umrøddu árini liggja innan fyri hetta tíðarskeiðið, verður mælt til, at tær gjørdu broytingar verða staðfestar av landsskattanevndini. Málið hevur síðani verið til viðgerðar í landsskattanevndini, sum samtykti at taka undir við avgerð líkningarráðsins, og at álíkning skal fara fram í samsvari við tess tilmæli. 164

168 J. nr. 86/1981. Eigarar av útróðrarbáti hava sent landsskattanevndini kæru um, at L.F. hevur gjørt broyting í skattskyldugu inntøkuni hjá teimum fyri skattaárini 1979/80, 1980/81 og 1981/82. Henda broyting er framd orsakað av, at mett verður, at báturin hesi árini hevur ikki verið vinnuliga rikin. Roknskapurin fyri bátin sýnir hesi tøl: Bruttosøla Rakstrarúrslit , ,67 (1/11-31/12-77) , , , , , ,63 L.F. sigur í viðmerkingunum til málið, at tað er eyðsæð, at báturin í 1977 er nýttur vinnuliga, meðan hann harafturímóti nærum hevur ikki verið í vinnu í 1979 og Árið 1978 er meira ivasamt, tá ið bruttoavreiðingin hetta árið er á markinum til vinnuligan rakstur. Í kæruni verður sagt, at báturin í 1978 fleiri ferðir breyt skrúvugreiðirnar, og fóru eigararnir tí í aðra vinnu. Báturin var tískil ikki settur í stand aftur fyrr enn avgjørt varð at selja hann. L.F. metir, at eftir teimum upplýsingum at døma, ið fram eru komnar í málinum, hevur vinnuligur rakstur ikki verið síðan Ráðið er eisini í vissan mun í iva, um raksturin fyri 1978 kann metast sum vinnuligur. L.F. mælir landsskattanevndini til: 1) at staðfesta broytingar L.F.s, ella í aðru syftu 2) at staðfesta broytingarnar fyri 1979 og 1980, meðan raksturin fyri 1978 verður góðtikin sum vinnuligur. Málið hevur síðani verið til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini. Samtykt varð at staðfesta avgerð ráðsins, tó við tí broyting, at raksturin fyri 1978 verður góðtikin sum vinnuligur. J.nr. 87/1981. Útlendingur, sum er komin til Føroya at arbeiða, hevur í 165

169 sjálvuppgávuni fyri skattaárini 1977/78 til 1981/82 drigið frá undirhaldspening, sum goldin er til konuna og børnini. Hesi hava alla tíðina verið stødd uttanlands. Upplýst er, at viðkomandi og konan í veruleikanum eru skild, men ikki formliga, harafturat eru børnini hjá henni. Orsakað av, at L.F. hevur ikki góðtikið nevnda frádrátt, hevur útlendingurin kært til landsskattanevndina um hesa avgerð, tó við teirri viðmerking, at honum ikki nýtist frádrátt fyri gjaldi til konuna, men bert fyri børnini. L.F. greiðir í sínum viðmerkingum til málið m.a. frá, at kærarin kom til Føroyar í 1977 og hevur verið undir fullari skattskyldu síðani. Eisini verður sagt, at orsøkin til, at L.F. kann ikki góðtaka frádrátt fyri uppihaldspening í hesum føri, er hon, at kærarin og konan framvegis eru gift. Sostatt er fyrsta og avgerðandi fortreytin ikki lokin í hesum føri. Fyri at góðtaka uppihaldspening sum skattligan frádrátt, má talan nevnliga vera um sundurlesing ella skilnað. L.F. hevur samsvarandi galdandi lógávu higartil bert góðtikið frádrátt fyri uppihaldspening til fyrrverandi hjúnarfelag ella børn, tá ið uppihaldspeningurin er álagdur ella góðtikin av rættinum. Talan hevur sostatt higartil bert verið um at góðtikið frádrátt fyri pening, sum er goldin í samsvar við eina av rættinum álagda gjaldsskyldu í samband við sundurlesing ella skilnað, ella í samband við børn uttanfyri hjúnalag. Sostatt kann eftir L.F.s tykki ikki vera talan um at góðtaka frádrátt fyri uppihaldspening í føri sum hesum. dsskattanevndin hevur síðani havt málið til viðgerðar á fundi. Loyvt varð kæraranum frádrátt av goldnum uppihaldspeningi til børnini undir 18 ár, tá ið nevndin var av teirri áskoðan, at kærarin má haldast alsamt skildur frá konuni, har børnini búgva. J. nr. 89/1981. Gift kvinna hevur til landsskattanevndina sent kæru um, at L.F. hevur fyri skattaárini 1979/80 og 1981/82 sett mannin í skatt av inntøku við útleiging av sethúsum. 166

170 Í kæruni upplýsir kvinnan, at húsini eru ogn hennara og tinglisin í hennara navni, og at hon, síðani lógin um serskatting av hjúnum kom í gildi, sjálv hevur uppgivið leiguinntøkuna og er serskattað av henni. L.F. sigur í viðmerkingunum til málið, at vanligur praksis í skattamálum hevur verið, og hetta sæst eisini av 69 í skattalógini um ognaruppgerðirnar, at serogn í hjúnarbandi hevur ikki skattliga ávirkan. Ráðið metir tí, at hóast húsini eru tinglisin og matrikuleraði í navni kvinnunar, so ber hetta ikki í sær, at allar inntøkur og útreiðslur av ognini skulu takast við í sjálvuppgávu hennara. Harafturímóti skulu hesar sambært 17 í skattalógini skattast hjá manninum, sum sambært nevndu høvuðsreglu verður skattaður av allari inntøku hjá sær og konuni. Í 2. stk. í somu lógargrein er tó gjørt undantak frá høvuðsregluni. Sambært hesum stykki verður kona sett sjálvstøðugt í skatt av inntøku sínari, um henda stavar frá: a. sjálvstøðugum virki ella vinnu uttanfyri vinnu og virki mansins, b. avlamis- ella fólkapensjón, eftirløn, arbeiðsloysisstuðul, sjúkraløn og dagpening. c. uppihaldspeningi, haldi, studningi, gávum samsýningum o.tl., sum hon eigur rætt til, og sum ikki verður latið húsbóndanum. L.F. er av teirri áskoðan, at tað, ið hvussu so er, er heilt greitt, at inntøka av útleiging kemur ikki undir áðurnevndu pkt. b og c. Spurningurin er so, um henda inntøka fellur undir sjálvstøðuga vinnu hjá konuni samb. pkt. a. Inntøka í samband við útleiging av húsaogn verður av L.F. ikki mett at vera sjálvstøðug vinna, men heldur javnmett við vinning av passivari íløgu, sum t.d. virðisbrøvum, har renta, vinningsbýti v.m. í øllum førum verður skattað hjá manninum, eisini um ognin, sum í hesum føri, er tinglisin og matrikulerað í navni konunar. Málið var til viðgerðar í landsskattanevndini. Samtykt varð at geva kæraranum viðhald, tá ið inntøkan hjá konuni má haldast at koma undir 17, 2. pkt. a sum sjálvstøðug vinna uttanfyri vinnu mansins, og skal tí konan serskattast av leiguinntøkuni. J. nr. 1/1982. Parteigari í ávísum partreiðarí hevur til landsskattanevndina sent 167

171 kæru um, at L.F. hevur hækkað skattskyldugu inntøkuna fyri skattaárini 1974/75 og 1975/76. Upplýst er, at partreiðaríið í 1973 gjørdi sáttmála um bygging av skipi. Í 1975 var sáttmálin av ongum av ymsum orsøkum, og ein nýggjur varð gjørdur, sí í hesum sambandi L.s. nr. 81/1976. Skipið varð ikki liðugt fyrr enn í Í árunum 1973/79 vóru hendar fleiri broytingar í eigaraviðurskiftunum: a) Tveir av teimum upprunaligu partreiðarunum krevja at sleppa burturúr, tá ið tann fyri sáttmálin fer úr gildi. Teir leggja sakarmál og vinna. b) Fleiri nýggir partreiðarar koma uppí. c) Innskotini vera hækkað fleiri ferðir. d) Summir av teimum upprunaligu partreiðarunum eru við til innskotshækkingarnar, aðrir ikki. e) Tá ið skipið verður skrásett í 1979 eru fleiri av teimum upprunaligu eigarunum ikki millum skrásettu eigararnar. f) Summir av partreiðarunum hava inngoldið allan tann skrásetta peningin, aðrir ikki. Skipið var bert nakrar fáar túrar undir Føroyum, áðrenn tað varð lagt fyri teym, og stutt aftaná, í september 1980, varð selt á tvingsilssølu fyri ,- kr. L.F.s áskoðan í hesum máli er hon, at partreiðarar (kærarin íroknaður), sum lótu seg skráseta sum eigarar, eru í einari serstøðu. Tað er nevnliga skrásetingin, sum er galdandi fyri, hvør ið stendur við ábyrgdini í partreiðarínum, og verða tískil hesir ikki kravdir av kreditorum felagsins. Støðan er sostatt hon, at hesir hava undirskrivað partreiðarísáttmála, goldið innskot og forskot og forskotsavskrivað, men taka ikki við ábyrgdini fyri hall og avskriving fellur burtur. Smb. 15 og 16 í avskrivingarlógini skulu gjørdar forskotsavskrivingar verða roknaðar upp í tað inntøkuárið, tá ið sáttmáli um bygging av skipi verður sagdur úr gildi ella seldur. Í hesum føri taka partsreiðararnir seg úr felagnum við at sýta fyri at lata seg skráseta sum eigarar. Metan ráðsins er tískil hon, at teir 168

172 hvørki ganga undir 15 ella 16 í avskrivingarlógini, tá ið sáttmálin sum so fer ikki úr gildi, og partarnir vera ikki seldir, tá ið ongin keypari er. Við at taka seg úr felagnum á henda hátt, metir ráðið, at teir lúka ikki treytirnar, sum ásettar eru til partreiðarar. Rætturin til forskotsavskrivingar dettur tí burtur, og verða hesar tí at inntøkuføra aftur í tí ári, sum hesar eru gjørdar. Tann inngoldni peningurin verður soleiðis at meta sum eitt lán til felagið. Tá ið hetta lánið síðani verður mist í samband við tvingsilssøluna í 1980, verður tað loyvt frádrigið í skattaárinum 1981/82. Vísandi til omanfyri standandi mælir ráðið nevndini til at staðfesta avgerð ráðsins, soleiðis at avskrivingarnar skulu afturførast í tí árinum, sum tær eru gjørdar. Subsidert at gingið verður fram eftir 15, sum ásetur, at avskrivingarnar verða taldar uppí inntøkuna tað inntøkuárið, tá ið sáttmálin fer úr gildi. Landsskattanevndin hevur síðani havt málið til viðgerðar. Samtykt var at staðfesta ta gjørdu broyting í álíkningini, soleiðis at avskrivingarnar verða taldar upp í inntøkuna tað inntøkuárið, sum sáttmálin fór úr gildi, smbr. 15 í avskrivingarlógini. J. nr. 3/1982. Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru um, at líkningarnevndin hevur hækkað inntøku hansara í samband við útleiging fyri árini 1976, 1977, 1978, 1979 og Talan er um inntøku, sum skattgjaldarin skal hava havt av húsum, sum hann hevur fingið í 1956 við gávubrævi frá ommu sínari. Í gávubrævinum er tikið fyrivarni um, at omman og dóttir hennara skulu hava rætt til at búgva í húsunum, so longi tær liva. Tað, sum málið snýr seg um, er, at leigari flutti inn í ein part av húsunum í 1977 og rindaði 700,- kr. um mánaðan frá 1. oktober sama ár. Hin íbúðin í húsinum varð útleigað frá 1. oktober 1978 fyri 1.100,- kr. um mánaðan. Orsakað av at viðkomandi skattgjaldari hevur ikki latið líkningarvaldinum fullfíggjaðar inntøkuuppgerðir í hesum sambandi, hevur líkningarnevndin sett hann í skatt fyri omanfyri nevndu ár. 169

173 L.F. upplýsir, at skattgjaldarin og omman tann 5. juni 1980 gera eina av talu, sum sigur, at hesin nú yvirtekur ognina, men samstundis skal gjalda 1.000,- kr. í leiguendurgjaldi pr. mánað til ommu sína. Ráðið er av tí fatan, at her er talan um eina útsetta treytaða inntøka millum skattgjaldaran og ommuna. Skattgjaldarin eigur ikki rætt til inntøku, so leingi omman livir og vil búgva í húsunum, uttan so at omman broytir avtaluna við skattgjaldaran. Pr. 5. juni 1980 broytir omman hesa avtalu við skattgjaldaran, so hesin nú eigur rætt til nettoinntøkuna av hesum húsum. Ráðið metir sostatt, at skattgjaldarin frá hesum degi er skattskyldugur av nettoinntøkuni við útleiging av húsunum og mælir landsskattanevndini til at staðfesta hesa avgerð. Málið hevur síðani verið til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, sum í samsvar við upplýsingar og tilmæli frá L.F. samtykti at skattgjaldarin frá 5. juni 1980 er skattskyldugur av nettoinntøkuni við útleiging av húsunum. J. nr. 8/1982 Viðvíkjandi einum tvídrátti, ið verið hevur, um hvørt ávísur skattgjaldari skal skattast í Tórshavnar kommunu ella úti á bygd, er sent landsskattanevndini skriv, har skattgjaldarin sigur, at hann eigur at vera skattaður úti á bygd, hagar hann er fluttur - eisini skrásetingarliga - og hevur sítt fasta arbeiði. Tórshavnar líkningarnevnd heldur fast við, at viðkomandi skattgjaldari skal skattast í Tórshavn; hetta tí her er heimbústaður skattgjaldarans og her býr húski hansara. Í ummælinum til málið sigur L.F. bert, at her er talan um eitt dubultskattamál, har tvær kommunur eru ósamdar um, hvar ein persónur hevur skattligt tilhald. Mælt verður tí til at senda málið til L.F., sum, eftir at neyðugt ummæli er fingið frá kommununi, vil senda málið til Føroya Landsstýri til avgerðar samb. 28, 5. stk. í skattalógini. Málið hevur síðani verið til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini. Nevndin var samd um ikki at fylgja tilmælinum frá L.F., tá ið mett var, at viðkomandi kemur ikki 170

174 undir 28, 5. stk. í skattalógini, sum sigur: "Persónar, sum í heilum skifta tilhald, gjalda skatt til ta kommunu, sum helst má vera hildin at vera heimakommuna teirra; í ivamálum hevur landsstýrið ta endaligu avgerðina." Landsskattanevndin var av teirri áskoðan, at tann mannagongd, sum higartil hevur verið fylgd í tílíkum málum, eisini skuldi vera nýtt í hesum máli. Tað er nevniliga upplýst, at skattgjaldarin hevur hús í Tórshavn, har húski býr. Samtykt varð tí, at viðkomandi skuldi skattast í Tórhavnar kommunu sambært 22, 2. stk. í skattalógini, sum sigur: "Skattskyldug svara skatt til kommununa, har tey hava fast tilhald fyri seg og húski sítt og feløg, har tey eru skrásett. Uppihaldari, sum flytur í aðra kommunu fyri at arbeiða har, er framvegis einans skattskyldugur í heimakommunu sínari, so longi hann heldur hús í henni. J. nr. 11/1982. Skattgjaldari hevur hin 18. december 1979 keypt part í ávísum báti. Tann avtalaði keypsprísurin var ,- kr. kontant, sum svarar til upprunaliga innskotspeningin. Fyri hesa upphædd hevur keyparin yvirtikið partin við øllum teimum skyldum og rættindum, sum eigarin undan honum hevði. Síðani er hent tað, at kommunala líkningarvaldið hevur sýtt honum at draga frá tann partin av hallinum fyri 1979, sum stavar frá tíðini innan hann keypti bátin, t.v.s. frá 1/ til 18/ Líkningarnevndin vil sostatt bert loyva viðkomandi frádrátt fyri tíðina eftir at hann keypti bátin, t.v.s. frá 18/12 til 31/ Soleiðis metir nevndin, at keyparin einans hevur rætt til at frádraga 13/240 av hallinum, meðan seljarin kann frádraga hinar írestandi 227/240 av hallinum, tá ið seljarin hevur átt bátspartin 1/5-17/ Hesum útrokningarhátti mótmælir keyparin og hevur gjøgnum statsaut. grannskoðara kært til landsskattanevndina um ta mannagongd, sum líkningarnevndin hevur nýtt í hesum máli. Í kæruritinum førir grannskoðarin m.a. fram, at tað eftir hansara tykki er heilt burturvið at býta tíðarskeiðið sundur, tí 171

175 partarnir handla út frá byrjunarfíggjarstøðuni, og er tað sostatt í veruleikanum keyparin, ið kemur at hanga uppá tær skyldur, ið hvíla á skipspartinum. Harafturat vísir grannskoðarin á, at tað er heilt tilvildarligt at nýta dagarnar at býta hallið sundur við, tá ið fiskivinnan altíð hevur verið ógvuliga svingandi yvir tíðina. At enda verður sagt, at L.F. hevur ikki áður nýtt henda uppgerðarhátt, men hevur góðtikið, at byrjunarfíggjarstøðan verður nýtt. Eftir áskoðan grannskoðarans kunnu slíkar broytingar í veruleikanum heldur ikki setast í verk uttan so, at boða verður frá hesum frammanundan, tá ið skattaborgarnir handla í tí trúgv, at L.F. viðger allar skattaborgarar eins. L.F. hevur havt høvi til at geva sítt ummæli til kæruna og styðjar L.F. líkningarnevndina í tess avgerð, og sigur m.a.: "Við sølu av fastari ogn (húsum o.s.fr.) verður avtalaður ein keypsprísur, og ein søluuppgerð verður síðani gjørd pr. tann avtalaða yvirtøkudagin, og hevur henda ávirkan á tað kontanta gjaldið, sum gongur partanna millum. Útreiðslur fram til yvirtøkudagin ber seljarin, eftir yvirtøkudagin keyparin. Við sølu av skipsparti er tað harafturímóti vanligt, at tað er tað kontanta gjaldið, sum verður avtalað, meðan funnið verður fram til søluprísin sum kontant gjald + frígivin nettoskuld á yvirtøkudegnum. Í kæruni frá grannskoðaranum verður sagt, at L.F. altíð hevur góðtikið, at byrjunarfíggjarstøðan verður nýtt, tá ið bátur/ bátspartur verður seldur í árinum, og er hetta rætt, tá ið yvirtøkudagurin er avtalaður at vera við byrjanina av rakstrarárinum. Í hesum máli hevur ongantíð verið talan um, at yvirtøkudagurin er annar enn 18/ , og er uppgerðin tískil gjørd út frá hesum degi, bæði hvat viðvíkir íløgu og rakstri. Hallið fram til yvirtøkudagin verður tá ein partur av tí yvirtiknu nettosøluni og gongur sum soleiðis inn í avskrivingargrundarlagið. Keyparin kann tá ikki eisini fáa hetta drigið frá yvir rakstur, tí frádrátturin verður tá givin sama persóni tvær ferðir. Hinvegin er tað rætt, sum verður sagt í kæruni, at um hallið skal ganga inn í avskrivingargrundarlagið hjá keypara, meðan seljarin fær loyvi at draga tað frá 172

176 beinleiðis, so verður hallið eisini drigið frá tvær ferðir, men hesa ferð hjá hvør sínum persóni. Sum nevnt í brævi frá grannskoðaranum, er tað keyparin, sum átekur sær skuldina viðvíkjandi hallinum, meðan seljarin sleppur undan at gjalda. Hann selur sín part fyri tað, sum hann keypti hann fyri + ta skuld, sum er komin afturat fram til yvirtøkuna. Tískil verður hesin vøkstur í skuldini, søluupphædd útyvir upprunavirði ella við øðrum orðum skattafríður konjukturvinningur, sum skal inntøkuførast. Í veruleikanum er hetta bert eitt týðuligt dømi um tær fylgir, ið tann skattafríði konjukturvinningurin kann hava, tá ið eigararnir á einum báti draga frá hall av rakstri ár eftir ár, og tann uppsamlaða skuldin verður ikki goldin av teimum, men verður yvirtikin av nýggum eigara, tá ið báturin verður seldur fyri tað, sum hann stendur í. Øll skuldin, bæði tann upprunaliga íløgan og tann uppsamlaða rakstrarskuldin, er tá ein partur av keypsvirðinum, sum verður avskrivingargrundarlag hjá tí nýggja eigaranum, meðan seljarin hevur ein skattafrían konjukturvinning, sum er ájavnur við tað ógoldna uppsamlaða hallið, sum er drigið frá árini frammanundan. Ráðið tekur sostatt fult og heilt undir við avgerðini hjá avvarðandi líkningarnevnd, og mælir landsskattanevndini til at staðfesta hesa avgerð. Lagt verður afturat, at L.F. er fult samt við kæraranum, tá ið hann sigur, at rættasta úrslitið, sum komið kundi verið fram til, var um ein veruligur roknskapur varð gjørdur søludagin. Er hetta ikki gjørt, ella letur hetta seg ikki gera, má L.F. halda fast við, at einasti nýtuligi háttur at finna fram til eitt so rætt úrslit sum møguligt, er sum í hesum føri at nýta lutfallið eftir dagatalinum. Málið var síðani til viðgerðar í landsskattanevndini. Nevndin samtykti, at tað mundi vera tann minst tilvildarligi háttur, at byrjunarstøðan verður nýtt, tá ið bátur/bátspartur verður seldur í árinum, tí uppgerð pr. søludagin verður trupult at nýta og verður ofta meira eitt met. Tá ið upplýst er, at mannagongdin aloftast hevur verið so, samtykti nevndin at lata ta sjálvuppgivnu inntøkuna standa við óbroytta. 173

177 J. nr. 12/1982. Statsaut. grannskoðari hevur vegna skattgjaldara kært til landsskattanevndina um tær broytingar, ið líkningarnevndin hevur framt við áseting av fríari íbúð, hita og el fyri inntøkuárini 1978, 1979 og Grannskoðarin sigur í kæruritinum m.a.: "Skattgjaldarin býr í húsinum hjá ávísum partafelag og nýtir umleið 1/3 av gólvvíddini til privatan bústað, restin, 2/3 av gólvvíddini verður nýtt til handilshøli. Leigusáttmáli er gjørt millum skattgjaldaran og partafelagið um eina árliga leigu uppá ,- kr. íroknað hita og el. Henda avtalaða leigan, ,- kr. er førd sum inntøka á privatu sjálvuppgávuna hjá skattgjaldaranum fyri 1978, 1979 og Upphæddin samsvarar eisini við vegleiðingarskriv frá L.F. fyri 1981/82, ið setur leiguvirðið av fríum bústað til ,- kr. Hóast leigusáttmáli er til skjals og nevnda upphædd samsvarar við rættleiðingarskriv frá L.F., so hevur líkningarnevndin mett leiguna til ,- kr. fyri 1978, ,- kr. fyri 1979 og ,- kr. fyri Virðið av hita og el er mett til 7.400,- kr., 8.700,- kr. og ,- kr. fyri ávikavist 1978, 1979 og Hiti og el er sambært roknskap uppgjørt til ,- kr., ,- kr. og ,- kr. fyri ávikavist 1978, 1979 og Tá ið skattgjaldarin nýtir 1/3 av gólvvíddini, verða veruliga útreiðslurnar til hita og el 4.330,- kr., 5.000,- kr. og 7.330,- kr. fyri ávikavist 1978, 1979 og Um leigan íroknað hita og el skuldi verið uppgjørd samsvarandi rættleiðingarskrivi frá L.F. hevði hon verið henda: 1978: Mett leiga ,- kr. 1/3 av ,- kr. fyri hita og el 4.330,- kr ,- kr. 174

178 1979: Mett leiga ,- kr. 1/3 av ,- kr. fyri hita og el 5.000,- kr ,- kr. 1980: Mett leiga ,- kr. 1/3 av ,- kr. fyri hita og el 7.330,- kr ,- kr. Hesi tølini hevur líkningarnevndin gjørt upp til ,- kr., ,- kr. og ,- kr. fyri ávikavist 1978, 1979 og Her er ikki samsvar millum tølini hjá L.F. og hjá líkningarnevndini. L.F. sigur í ummæli sínum m.a.: "Í vegleiðingarskrivi fyri 1980 og 1981 stendur, at leiguvirðið av fríum sethúsum ella íbúð verður sett til tað, sum húsið/íbúðin kann útleigast fyri til onnur. Hetta virðið er ikki tað sama í øllum kommununum í landinum. Sum minstamark verður tí sett ,- kr. fyri 1980 og ,- kr. fyri 1981 um árið fyri frían bústað í teimum størru kommununum og bygdunum í nánd, sum hava gott samband við hesar. Í teimum smærru kommununum eigur virðið av fríum bústað at vera mett so nær sum gjørligt tí virðinum, ið útleigast kann fyri til onnur. Har talan er um frían hita, frítt el o.a. skal virðið av hesum metast sambært niðanfyri standandi og leggjast afturat leiguvirðinum. Eginnýtsla av el og olju. Her verður roknað við tí, sum eitt vanligt húsarhald nýtir, sum valdast um stødd av húsum og tali av húsfólki. Fyri 1980 verður roknað við 3.000,- kr. fyri el og 7.000,- kr. fyri olju sum minstamark fyri árið. Fyri 1981 verður roknað við 4.000,- kr. fyri el og 8.500,- kr. fyri olju. Ráðið er í hesum máli samt við líkningarnevndina um, at virðið av fríum bústað í vegleiðingarskrivinum er sett sum eitt minstamark, og er tað veruliga leiguvirðið, sum høvuðsparteigarin skal skattast av. 175

179 Hetta leiguvirðið ,- kr. í 1978, ,- kr. í 1979 og ,- kr. í 1980, metir ráðið at vera rímuliga leigu fyri íbúð av slíkum slag. Ráðið vil við ávísan til 61, 3. stk. í galdandi skattalóg, tískil mæla landsskattanevndini til at staðfesta hesa avgerð." Málið hevur síðani verið viðgjørt á fundi í landsskattanevndini, sum samtykti at seta leiguna fyri 1978, 1979 og 1980 til tað, sum hon var sambært leigusáttmálan, nevnliga ,- kr. hvørt árið. Viðvíkjandi el og hita var samtykt, at hóskandi var at seta virðið av hesum til 1/3 av tí samlaðu nýtsluni hjá eigindóminum. J. nr. 15/1982. Orsakað av, at líkningarnevndin hevur broytt álíkningina hjá ávísum partafelag fyri skattaárini 1977/78 til og við 1981/82, hevur statsaut. Grannskoðari sent landsskattanevndini kæru um niðanfyri nevndu tríggjar broytingar í álíkningini. Tær broytingar, sum gjørdar eru og klagað verður um, eru hesar: 1. Leiga av íbúð í Keypmannahavn. 2. Niðurskriving av vørugoymslu. 3. Viðlíkahald og umvæling av bygningi. ad 1. Kærarin hevur upplýst, at leiga er goldin fyri árini 1976 til 1980 við í meðal umleið 5.800,- kr. Eisini er upplýst, at íbúðin bert er nýtt í samband við ferðir niður hjá starvsfólki og stjóra til innkeyp til handilin. Líkningarvaldið hevur gjørt galdandi, at íbúðin hevur verið nýtt privat, og noktar tí frádrátt fyri hana. ad 2. Viðvíkjandi vørugoymsluni fyri 1981/82 upplýsir grannskoðarin, at henda pr. 31. december 1980 er uppgjørd til ,- kr. Í hesi uppgerð eru vørur á goymslu upptaldar til søluprís niðurskrivaðar við 50 %, fyri at koma niður á keypsprís. Harnæst er eykaniðurskrivað fyri vørur, sum eru ringar at selja, 15 %. Líkningarnevndin hevur hækkað omanfyri umrøddu upphædd uppá ,- kr. við ,- kr. við teirri grundgeving, at niðurskriving til keypsprís bert skal vera 45 %, umframt at ongin eykaniðurskriving skal vera. 176

180 Grannskoðarin sigur í hesum sambandi millum annað, at líkningarnevndin her er farin at nýta eina aðra mannagongd, sum beinleiðis er í stríð við allar vanligar roknskaparrættarligar og partafelagsligar reglur, sum áseta, at ognir, herundir ikki minst vørugoymslur, skulu setast upp varisliga "saaledes som forsigtig forretningsbrug tilsiger", og at eitt tap skal takast við, tá ið tað hóttir, og ein vinningur ikki fyrr enn hann er vissur. Tí skuldi ongin ivi verið um, at eyka niðurskriving uppá upplagdar mótavørur, sum her er avgjørd neyðug. Viðvíkjandi niðurskrivingini uppá 50 %, upplýsir grannskoðarin at vanligi útrikningarhátturin er hesin: Keypsprísur 100 Tollur Vinningur Hetta gevur ein bruttovinning uppá 44 %, men í ávísum førum er prísásetingin hægri. Tað sæst eisini best av, at endaligi bruttovinningurin sambært roknskapin er umleið % sjálvt aftaná útsølur og aðrar niðursetingar av prísum. Víðari verður sagt, at tey 15 %, ið svara til ,- kr. er fyri vanligar óseljiligar vørur á goymslu. Hetta er eitt mett tal fyri, hvat ið seinri má fara á útsølu ella setast niður í prísi. Grannskoðarin heldur, at um líkningarnevndin í hesum føri fær rætt í síni áseting, verður hetta eitt brot á allan roknskaparsið og fer at gera tað vónleyst hjá virkjum at arbeiða í framtíðini. Tí um skattur skal rindast av ikki vunnum peningi, verður tað fáur, sum klárar tað. At enda sigur grannskoðarin, at prísásetingin á vørugoymslu er ein tíðaráseting. Verða vørurnar seldar til betri prís seinri, kemur vinningurin til skattingar tá. 177

181 Til tað, sum her verður víst á í kæruni, svarar líkningarnevndin í ummælisskrivi sínum: "Málið snýr seg um tveir høvuðsspurningar nevniliga: 1) Heimilar skattalógin eykaniðurskrivingar fyri óseljileika yvirhøvur, 2) hvønn uppgerðarhátt kann skattavaldið góðtaka í samband við, at vørugoymsla verður uppgjørd til keypsvirði. Viðvíkjandi 1). Um krøv til fíggjarstøðuna stendur í 7, 3. stk. í kunngerðini um minstukrøv til roknskap, sum skal fylgja við sjálvuppgávuni, at "vørur á goymslu skulu takast við tí keypsvirði, ávikavist framleiðsluvirði, sum vørurnar hava, tá ið inntøkuárið gongur út. Har, ið keypsvirðið ávikavist framleiðsluvirðið í royndum hevur verið lægri, er loyvt at roknað við tí sambært 5, 3. stk. í skattalógini. Sostatt heimilar skattalógin ikki siðurskriving av vørum á goymslu við árslok niður um keypsvirði ávikavist framleiðsluvirði, hóast vørurnar seinri verða seldar undir útsølu. Viðvíkjandi pástandi grannskoðarans um, at líkningarnevndin er við at byrja eina mannagongd, sum beinleiðis er í stríð við allar vanligar roknskaparrættarligar og partafelagsligar reglur, og at ein tílík avgerð verður eitt brot á allan roknskaparsið, er at siga, at tá ið tann vanligi roknskapurin í virkinum verður settur upp, eigur hann at svara til nevndu roknskaparligu reglur og siðir, sum grannskoðarin førir fram, nevniliga 1) Tak ongantíð ein vinning, fyrr enn hann er ásannaður. 2) Tak altíð eitt tap, tá ið tað hóttir. 3) Met ongantíð eina ogn ov høgt. 4) Met ongantíð eina skuld ov lágt. Í føri, tá ið talan er um tann vanliga roknskapin, er nevndin nevniliga samd við grannskoðaran í tí, sum hann førir fram. Her snýr tað seg harafturímóti um skattaroknskapin, og veit grannskoðarin, at tann vanligi roknskapurin eigur at verða rættaður soleiðis, at skattaroknskapurin samsvarar við skattligar reglur og siðir. Við øðrum orðum so eigur ein rætting at fara fram, og um grannskoðarin hevur varðhugan av, at tann vanligi roknskapurin beinleiðis verður nýttur sum skattaroknskapur, 178

182 hevur hann skyldu at viðvirka soleiðis, at nevnda rætting verður framd. Viðmerkjast kann, at viðvíkjandi ognarum hevur landsskattanevndin staðfest, at tap uppá ognarar kann ikki verða drigið frá, tá ið tað hóttir, men ikki fyrr enn tað er ásannað, og er hetta sama galdandi fyri vørur á goymslu. Viðvíkjandi 2). Sambært grannskoðaranum er goymslan við árslok upptald til søluprís og niðurskrivað við 50 % fyri at koma niður á keypsprísin, og er hesin útrokningarháttur nýttur: Keypsprísur 100 Tollur Vinningur Grannskoðarans útrokningarháttur vísir, at vinnungurin í prosentum er 43,75 av søluprísinum. Sostatt vísir útrokningarhátturin hjá grannskoðaranum, at fyri at koma frá søluprísi niður á keypsvirði, mugu hægst nýtast 43,75 % til niðurskriving, meðan nýtt hevur verið áður nevndu 50 %. Líkningarnevndin hevur undir málsviðgerðini roknað seg fram til útrokningarhátt partafelagsins og hevur rundað góðtikna niðurskriving upp til 45 % ella 1,25 % meira enn útrokningarhátturin heimilar. Viðvíkjandi 3). Um viðlíkahald og umvæling av bygninginum er upplýst, at nýggjur klædningur er gjørdur og vindeygu útskift í 1980 fyri ,- kr. og av hesum eru ,- kr. av kæraranum mett at vera umvæling og viðlíkahald, meðan líkningarvaldið bert hevur góðtikið ,- kr. Um henda spurning sigur líkningarnevndin í ummælisskrivi sínum soleiðis: "Bygningurin gjørdist ogn partafelagsins í 1976 í tí standi, sum hann tá var í. Klædningurin var tá úr blikki, og vindeyguni høvdu bert einkultan rút. 179

183 Tá ið bygningurin hevði verið ogn partafelagsis í umleið 3 ár, varð klædningurin vegna slit skiftur út við annan úr trykimpregneraðum timbri, vindeyguni vóru somuleiðis skift út, men við vippuvindeygu við termorúti. Vindeygu og klædningur í húsunum vóru illa farin. Her má tí havast í huga, at partafelagið bert hevur verið ánari av húsunum í 3 ár, og hin skattskyldugi kann ikki draga meira frá, enn nýtt er til at bøta um slit og brek, sum komin eru eftir tað, at hann hevur fingið húsini. Ongin ivi kann vera um, at umrøddu slit og brek eru hend, áðrenn partafelagið í 1976 gjørdist ánari. Líkningarnevndin hevur við ávísing til frammanfyri standandi góðtikið ein mettan frádrátt fyri slit og brek uppá ,- kr. av einari samlaðari upphædd uppá ,- kr., sum heldur má sigast at vera høgt sett fyri bert 3 ár, tá ið hugsað verður um aldurin á bygninginum, sum er millum 40 og 50 ár. Á fundi í landsskattanevndini var henda samtykt gjørd: 1. Tá ið leigumálið í Keypmannahavn má haldast verða nýtt bæði sum privat íbúð og til nýtslu fyri handilin, varð helvtin av útreiðslunum hvørt ár góðkent. 2. Nevndin tók undir við teimum av kæraranum førdu prógvgrundum og sjónarniðum og samtykti at góðkenna eina niðurskriving til keypsprís við 45 % og eina eykaniðurskriving fyri óseljileika við 15 %. 3. Tá ið húsini bert hava verið ogn kærarans í trý ár, tá ið umvælingin varð gjørd, var samtykt at góðkenna ta av líkningarnevndini ásettu útreiðslu til ,- kr. J. nr. 23/1982. Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru um, at hann er álíknaður í skatt fyri 1981/82 av ,- kr., sum formansløn í bygdarráðnum. Hann upplýsir, at hetta ongantíð hevur verið gjørt og eigur ikki at verða gjørt, tí at viðurgjaldið altíð hevur verið at skilja sum umboðanarkonto hjá kommununi. Í ummælinum til málið sigur L.F. m.a., at tað er av teirri áskoðan, at øll løn er skattskyldug sambært galdandi skattalóg og 180

184 rættarbrúk. Í teimum førum, tá ið ein skal gjalda ymiskt til umboðan, er hesum sjálvandi loyvt at draga frá tær útreiðslur, sum kunnu skjalprógvast at standast av hesum starvi. Í hesum føri metir kommunan, at viðkomandi skal skattast av allari lønini. Málið hevur verið viðgjørt í landsskattanevndini. Samtykt var at staðfesta ta gjørdu álíkningina út frá somu grundgeving sum líkningarvaldið. J. nr. 25/1982. Skattgjaldari hevur kært til landsskattanevndina, tí at líkningarnevndin hevur ikki góðkent sjálvuppgávuna fyri skattaárið 1982/83. Grundgeving kommununar fyri ikki at góðtaka sjálvuppgávuna, er at skattgjaldarin hevur drigið ov stóran koyrifrádrátt frá. Kærarin sigur, at hann arbeiðir í Tórshavn, at hann hevur ikki fastar arbeiðstíðir og kann tí ikki nýta bussrutuna, men er noyddur at hava bil, fyri at møta til tær ymisku arbeiðstíðirnar. Kæran hevur verið til ummælis hjá L.F., sum m.a. ger hesar viðmerkingar til málið: "Sambært løgtingslóg nr, 23 frá 17. februar 1982 varð, galdandi fyri inntøkuárið 1981, ásett, at útreiðslur til ferðing við bili millum bústað og arbeiðsstað verða loyvdar frádrignar við ávísari upphædd (0,70 kr.) fyri hvønn koyrdan kilometur, men um almenn ferðsla kann verða nýtt í staðin, verður frádrátturin loyvdur ájavnt við ferðakostnaðin við almenna rutusambandinum. Í viðmerkingunum til løgtingslóg nr. 64/1981: Broyting í løgtingslóg um landsskatt og kommunuskatt stendur: "Við teirri broyting í skattalógini, sum framd var í 1978, galdandi fyri skattaárið 1979/80, fall tann umsitingarliga regla burtur, sum loyvdi frádrátt í sjálvuppgávuni fyri útreiðslur av flutningi millum bústað og arbeiðspláss. Mælt verður til, at henda regla kemur aftur at gjalda og sett í skattalógina." Í mun til ta gomlu regluna, sum loyvdi ein vissan frádrátt fyri ferðing, tá fjarstøðan var meira enn 3 kilometrar, er ein grundleggjandi broyting í nýggja uppskotinum, nevnliga 1. stk. b um almenna ferðslu. Hóast lógaruppskotið fekk drúgva 181

185 viðgerð, og broytingsuppskotini vóru nógv, so sæst, at onki av álitunum mælir til at strika stk. b um almenna ferðslu. Somuleiðis má leggjast dentur á niðurstøðuna hjá arbeiðsbólkum, sum frammanundan hevði arbeitt við lógaruppskotini. Her var stórur dentur lagdur á almenna ferðsluna, somuleiðis var semja um, at orðingin: "Kann almenn ferðsla vera nýtt í staðin" skuldi tulkast sera vítt. Verður vent aftur til sjálva kæruna, snýr hon seg um frádrátt fyri koyring millum tvey støð. Tá ið hugt verður eftir seinast lýstu ferðaætlan fyri rutuna, sæst, at allar vanligar arbeiðsdagar er fyrsta rutan á arbeiðsplássinum kr. 7,45, og er hon aftur á heimstaðnum seinastu ferð kr. 23,10. Kærarin sigur, at hann stundum hevur arbeiðstíð frá kr. 7,00 á morgni til kr. 24,00 á kvøldi. L.F. er harafturímóti av teirri áskoðan, at hetta ivaleyst bert man vera hendinga ferð, og tí ikki ávirkar metanina av, at almenn ferðsla sum heild kann nýtast. L.F. er sannført um, at kann reglan um frádrátt svarandi til kostnaðin við almenna rutusambandinum ikki nýtast á strekkinum millum arbeiðspláss og heimstaðin, er henda regla í lógini umsitingarliga virðisleys, tá ið hetta økið má metast sum eitt tað mest útbygda hvat ið viðvíkur almennum rutusambandi. Kærarin hevur fingið frádrátt svarandi til kostnaðin við rutusambandinum og er sostatt rætt viðgjørdur eftir metan L.F.s. ni til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini. Her var niðurstøðan hon, at landsskattanevndin var samd við líkningarnevndina og L.F. í tulkingini av lógini, nevniliga, at har fast rutusamband er, kann ikki verða loyvdur meira frádráttur enn svarandi til kostnaðin av rutusambandinum. J. nr. 27/1982 Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru um, at líkningarnevndin hevur ikki góðkent ein frádrátt uppá 9.500,- kr. fyri umsiting av húsum, sum verða leigað út. Í kæruni verður upplýst, at viðkomandi hevur verið lærari í øðrum bygdum, enn har hann er búsitandi. Hann hevur goldið 800,- kr. um mánaðan í húsaleigu umframt annað, t.v.s. hann hevur havt dupult húsarhald. 182

186 Í ummælinum til málið greiðir L.F. frá, at kærarin hevur bygt hús, sum eru liðug hin Húsini verða beinanvegin leigaði út fyri 2.000,- kr. um mánaðan. Á sjálvuppgávuni fyri skattarið 1982/83 dregur kærarin 9.500,- kr. frá fyri umsiting av húsunum. Líkningarvaldið sýtir fyri at góðtaka henda frádráttin, tá ið ikki verður mett, at útleigingin av nýggjum sethúdum í 16 mánaðar kann ávirka slit uppá húsini, ið skulu umvælast fyri 9.500,- kr. Tá ið ráðið metir, at omanfyri nevnda avgerð er í tráð við ta mannagongd, ið nýtt er á hesum øki, verður mælt landsskattanevndini til at staðfesta avgerðina hjá líkningarnevndini. Annars upplýsir kærarin, at hann frá 1. september 1981 framhaldandi hevur havt starv sum lærari í øðrum bygdum, enn har hann hevur sín bústað, og at hann í hesum sambandi hevur ikki fingið frádrátt fyri ferðing millum heim og arbeiðsstað, og fyri dupult húsarhald, tá ið kona og børn búgva eftir í heimbygdini. Ráðið hevur í hesum sambandi roknað út, at skattgjaldarin fyri hesar 4 mánaðarnar av 1981 eigur rætt til ein frádrátt uppá 3.561,- kr. fyri ferðing og dupult húsarhald. Ráðið hevur orsakað av hesum avgjørt, at broyting av álíkningini verður framd beinanvegin ráðið hevur fingið avgerðina í omanfyri nevndu kæru. Kæran var síðani viðgjørd í landsskattanevndini. Her varð samtykt at geva líkningarvaldinum viðhald í tí gjørdu álíkning, tó við teirrri broyting, sum L.F. sambært tað omanfyri nevnda vil loyva sum rætt til frádrátt fyri ferðing og dupult húsarhald 3.561,- kr. J. nr. 29/1982. Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru og biðið um at fingið rætta teir skeivleikar, sum hann metir hava verið í skattaálíkningini síðani Hesir skeivleikar sigast vera, at veðhaldsútreiðslur í samband við ogn hansara í Danmark verða góðtiknar, men ikki skattur og avgjøld til kommunu og amt. L.F. sigur í ummælinum til málið, at tá ið skattgjaldari hevur inntøku úr útlondum (Danmark), er sokallaða globalreglan 183

187 galdandi. Hetta vil siga at uttan mun til, hvar inntøkan er vunnin, so skal hon gevast upp eftir teimum skattareglum, sum eru galdandi fyri landið, sum persónurin er búsettur í, t.v.s. í hesum føri í Føroyum. Eisini sigur L.F., at hetta sjónarmiðið hevur fingið fulla undirtøku frá landsskattanevndini í samband við tær avgerðir, sum nevndin hevur tikið seinastu árini í málum av hesum slag. T.d. kann avgerðin hjá landsskattanevndini nr. 47/1981 takast fram. Her verður staðfest, at heimild er ikki í føroysku skattalógini fyri frádrátt fyri gjøld til renovatión, vatn og kloakk. Somuleiðis hava aðrar avgerðir klárt víst, at ognarskattur uppá hús í Danmark kann ikki verða drigin frá í uppgerðini av skattskyldugu inntøkuni í Føroyum. Landsskattanevndin hevur viðgjørt málið. Sagt verður, at tað er rætt sum L.F. sigur, at landsskattanevndin hevur avgjørt nøkur mál, sum eru heilt átøk hesum. Avgerðir landsskattanevndarinnar hava somuleiðis verið í samsvar við tað, sum ráðið áður hevur nevnt og við somu grundgeving. Landsskattanevndin er alsamt av somu áskoðan og samtykti onga broyting at gera í tí gjørdu álíkningini fyri omanfyri nevndu ár. J. nr. 31/1982. Kæra er send landsskattanevndini orsakað av, at líkningarnevnd hevur ikki góðtikið frádrátt fyri ferðing uppá ,- kr. fyri skattaárið 1982/83. Upplýst er í málinum, at nevnda útreiðsla uppá ,- kr. hevur staðist av, at kærarin gongur á skúla í aðrari kommunu enn bústaðarkommununi og sostatt hevur nýtt peningin til koyring millum bústað og skúla. Í ummælinum til málið sigur L.F. m.a., at samb. 9, 8. stk. í skattalógini verður frádráttur loyvdur persónum, sum hava lønarinntøku, herundir fiskiog útróðrarpart. Ráðið tulkar hesa reglu soleiðis, at útreiðslan til ferðing skal standa í samband við at vinna hesa inntøku. Ráðið metir sostatt, at líkningarnevndin hevur rætt, tá ið hon hevur sýtt fyri at góðtaka frádráttin. Ráðið mælir tí 184

188 landsskattanevndini til at staðfesta avgerðina hjá líkningarnevndini, tá ið álíkningin er farin fram samb. galdandi reglur á hesum øki. Kæran hevur síðani verið til viðgerðar í landsskattanevndini. Nevndin var samd við líkningarvaldið og samtykti at staðfesta gjørdu álíkningina. J. nr. 34/1982. Skattgjaldari hevur kært til landsskattanevndina í samband við, at líkningarnevndin hevur ikki góðkent sjálvuppgávuna fyri skattaárið 1982/83. Grundgeving líkningarnevndarinnar, fyri ikki at góðtaka sjálvuppgávuna, er, at skattgjaldarin hevur drigið ov nógvan koyrifrádrátt frá. Kærarin sigur, at hann arbeiðir á øðrum plássi, at hann hevur ikki fastar arbeiðstíðir, og kann tí ikki nýta almenna rutusambandið, men er noyddur at hava bil, fyri at møta til tær ymisku arbeiðstíðirnar. Kæran hevur verið til ummælis hjá L.F., sum m.a. ger hesar viðmerkingar til málið: "Sambært løgtingslóg nr. 23 frá 17. februar 1982, var galdandi fyri inntøkuárið 1981, er ásett, at útreiðslur til ferðing við bili millum bústað og arbeiðsstað verða loyvdar frádrignar við einari ávísari upphædd (0,70 kr.) fyri hvønn koyrdan kilometur, men um almenn ferðsla kann verða nýtt í staðin, verður frádráttur loyvdur ájavnt við ferðakostnaðin við almenna rutusambandinum. Í viðmerkingunum til løgtingsmál nr. 64/1981; Broyting í løgtingslóg um landsskatt og kommunuskatt stendur: "Við teirri broyting í skattalógini, sum framd var í 1978, galdandi fyri skattaárið 1979/80, fall tann umsitingarliga regla burtur, sum loyvdi frádrátt í sjálvuppgávuni fyri útreiðslur av flutningi millum bústað og arbeiðspláss. Mælt verður til, at henda regla kemur aftur at galda og sett í skattalógina." Í mun til ta gomlu regluna, sum loyvdi ein vissan frádrátt fyri ferðing, tá ið fjarstøðan var meira enn 3 kilometrar, er ein grundleggjandi broyting í nýggja uppskotinum, nevniliga 1. stk. b um almenna ferðslu. Hóast 185

189 lógaruppskotið fekk drúgva viðgerð, og broytingaruppskotini vóru nógv, so sæst, at onki av álitunum mælir til at strika stk. b um almenna ferðslu. Somuleiðis má leggjast dentur á niðurstøðuna hjá arbeiðsbólkinum, sum frammanundan hevði arbeitt við lógaruppskotinum. Her var stórur dentur lagdar á almennu ferðsluna, somuleiðis var semja um, at orðingin "Kann almenn ferðsla verða nýtt í staðin" skuldi tulkast sera vítt. Verður vent aftur til sjálva kæruna, snýr hon seg um frádrátt fyri koyring millum tvey støð. Tá ið kannað verður eftir almenna ferðasambandinum sæst, at allar vanligar arbeiðsdagar er fyrsta ferðin á arbeiðsstaðnum kl. 7,45 og aftur á búðstaðarplássinum seinastu ferð kl. 22,35. Kærarin sigur, at hann hevur skiftandi arbeiðstíðir, dagvakt, kvøldvakt, og náttarvakt, hartil koma tilkallingar uttan fyri vanliga arbeiðstíð. Hann sigur eisini, at almenna ferðasambandið kann ikki nýtast, tí antin sleppur hann ikki til arbeiðis við hesum ella sleppur hann ikki til hús aftur. L.F. er av teirri áskoðan, at við skiftandi arbeiðstíðum er tað bert ein partur av tíðini, sum almenna ferðasambandið kann ikki verða nýtt, og at tað sum heild kann nýtast. L.F. er sannført um, at kann reglan um frádrátt svarandi til kostnaðin við almenna ferðasambandinum ikki nýtast á hesum strekki, so er henda regla í lógini umsitingarliga virðisleys, tá ið hetta økið má metast sum tað best útbygda hvat viðvíkur almennum ferðasambandi. Tá ið kærarin hevur fingið frádrátt, ið svarar til kostnaðin av almenna ferðasambandinum, er hann eftir L.F.s meting rætt viðgjørdur. L.F. mælir landsskattanevndini tí til at staðfesta avgerðina hjá líkningarnevndini. Málið var til viðgerðar í landsskattanevndini. Landsskattanevndin var samd við líkningarnevndina og L.F. í tulkingini av lógini, nevnliga at har regluligt ferðasamband er, kann ikki verða loyvdur størri frádráttur enn svarandi til kostnaðin við almenna ferðasambandinum. J. nr. 36/1982. Statsaut. grannskoðari hevur fyri flakavirki sent kæru til lands- 186

190 skattanevndina um, at líkningarvaldið fyri skattaárið 1982/83 hevur hækkað skattskyldugu inntøku felagsins við 2.594,10 kr. Upplýst er, at hækkingin stendst av, at líkningarvaldið hevur ikki góðtikið, at virkið við serligum sáttmála við ávíst reiðarí, sum hoyrir undir somu koncern, hevur goldið hesum 0,30 kr. meiri enn ásettu minstiprísur á ráfiski. Í kæruritinum lýsir grannskoðari málið og síni sjónarmið soleiðis: "Til tess at tryggja eitt javnari rávørugrundarlag, varð neyðugt, at leiðslan á virkinum fekk heimild at avgerða, nær tey ymisku skipini skuldu landa. Við hesari ætlan varð avtala gjørd við reiðaríini, ið eiga trolararnar, ið landa til virkið. Fyri at reiðaríini skuldu ikki hava fíggjarligan miss orsakað av øktum oljuútreiðslum, varð semja um, at reiðaríini skuldu fáa 0,30 kr. pr. kg av ráfiski meira enn minstaprísin, ið ráfiskanevndin ásetur. Avtala hevur verið galdandi frá 1. januar Tann 7. mai 1981 varð L.F. spurt, um tað kundi góðtaka, at henda eyka útreiðslan varð bókað sum útreiðsla hjá virkinum, og bókað sum inntøka hjá reiðarínum. L.F. svaraði aftur hin 4. januar 1982, at tað bert kundi góðtaka avtaluna, um 1. eykagjaldið verður latið til øll før, ið avreiða til virkið og annars lúka treytirnar í skipanini. 2. eykagjaldið hjá skipunum verður bókað sum søla av fiski og sostatt partvís kemur manningini til góðar. Til ta fyrstu treytina, sum umrødd er omanfyri, sigur grannskoðarin, at teir trolarar, ið avreiða til virkið, eru við í skipanini og hava alla tíðina verið tað. Tað sigur seg sjálvt, at útróðrarbátar, ið landa hvønn dag, kunnu ikki koma undir eina slíka skipan, tá ið skipanin er gjørd fyri at tillaga longdina á túrunum til rávørutørvin hjá virkinum. Hesa treytina lýkur virkið. Til næstu treytina sigur grannskoðarin, at virkið ongar møguleikar hevur fyri at lúka hesa, tá ið tað eru reiðaríini og ikki virkið, ið føra bókhaldið og avrokna við manningina. Tá ið eykagjaldið er endurgjald fyri tær útreiðsluøkingar, ið skipanin hevur við sær og er latin eins og rakstrarstudningur, hevur hetta onki við hýruútrokningina at gera. Grannskoðarin metir ikki, at L.F. kann seta treytir við, hvussu 187

191 ein fyritøka nýtir tær inntøkurnar, ið fyritøkan hevur. Í hesum føri leggur L.F. seg út í eina sáttmálabundna avtalu millum Føroya Fiskimannafelag og Føroya Reiðarafelag. Lagt verður afturat, at sjálvt um virkið átti allar trolararnar, hevði manningin ikki fingið meira enn tað sama. Í ummælisskrivinum um gongdina í hesum máli greiðir L.F. frá og gevur hesa grundgeving fyri síni støðutakan í málinum. L.F. vil halda fast við, at talan er um eina avgerð, sum virkið og reiðaríini, ið sum áður nevnt hoyra undir somu samtøku av feløgum, hava gjørt í felag. L.F. hevur tí í sínum svari út frá hesum áhugafelagsskapi lagt áherðslu á, at flytan av peningi millum eitt flakavirki og skip, ið hava landað til hetta sama virkið, kann ikki vera annað enn gjald fyri avreiddan fisk. L.F. hevur tí umframt kravið um, at skipini, sum hava áhugafelagsskap við virkið, kunnu ikki fáa annan prís enn onnur skip, ið lata fisk av somu góðsku til virkið, somuleiðis kravt, at eykagjaldið var latið sum ískoyti til avreiðingarprísin, tá ið hesin júst er ásettur sum ein minstaprísur. L.F. er sannført um, at eykagjaldið fyri hvørt ráfiskakilo, sum trolararnir hjá reiðaríunum fáa, ið landa til virkið, er ikki ein neyðugur rakstrarkostnaður hjá flakavirkinum í tí týdningi sum hetta er lýst í 8 í skattalógini: "t.e. tær útreiðslur, sum í árinum ganga til at vinna inntøkurnar, tryggja tær og halda teimum við". Við tí eigarafelagsskapi, sum er nevndur framman undan, skuldi flakavirkið, frítt kunnu fingið í lag eina landingarskipan, uttan at neyðugt hevði verið við einum eykagjaldi til reiðaríini. Hetta eykagjald, sum verður nevnt rakstrarstudningur, fær neyvan verið annað enn ein yvirflyting frá virkinum til reiðaríini. Í kæruni verður sagt, at eykagjald fyri útreiðsluvøksturin, sum skipanin førir við sær hjá skipunum, og at hetta hevur ikki nakað við hýruútrokningina at gera. Hetta er heldur ikki heilt rætt, tá ið manningin fær ein tíðarmiss við at sigla inn í úrtíð, uttan nakra samsýning fyri hetta. Metan ráðsins er tískil, at tað felagið, sum við hesari skipan, har skip brýtur av mynstraðan túr, tá ið tað hóvar virkinum, brýtur inn í sáttmálabundna avtalu millum Føroya Fiskimannafelag og Føroya Reiðarafelag. 188

192 L.F. metir, at skal ein tílík avtala um eykagjald, sum umrødd er frammanundan, gerast, má avtalan gerast bæði við skip og manning, um at hetta eykagjald verður býtt eftir vanliga sáttmálanum, afturfyri at fiskavirkið í ein vissan mun kann stýra rávørugrundarlagnum. Bert á henda hátt kann ein tryggja sær, at avtalan verður gjørd millum óheftar partar. Landsskattanevndin hevur síðani havt málið til viðgerðar á fundi og varð hevda viðtøka gjørd av einum meiriluta í nevndini. "Nevndin samtykti at geva kærarunum viðhald, um sama eykagjald verður latið til øll før, ið avreiða til virkið. Hvussu eykagjaldið verður býtt millum skip og manning, metir nevndin seg ikki hava heimild at taka støðu til." J. nr. 37/1982. Skattgjaldari hevur til landsskattanevndina sent kæru um, at líkningarnevndin hevur sýtt honum frádrátt fyri ymiskar útreiðslur, sum standa í samband við útleigan av húsum í Danmark. Hesar eru: 1) Ognarskattur 2.252,- kr. 2) Avgjøld til vatn, veg og kloakk 523,- kr. 3) Renovatión og skorteinsreinsing 366,- kr. 4) Umsiting 1.494,- kr. L.F. hevur ummælt málið og sigur m.a. "Tá ið skattgjaldari hevur inntøku úr útlondum, er sokallaða globalreglan galdandi. Hetta vil siga, at uttan mun til, hvar ið inntøka er vunnin, so skal hon uppgevast eftir teimum skattareglum, sum eru galdandi fyri tað landið, sum persónurin er búsettur í, tað vil siga í hesum føri Føroyar. Orsakað av, at føroyska skattalógin gevur ikki heimild fyri slíkar frádráttir, sum nevndir eru undir p. 1, 2 og 3, og at skattamál av sama slag fyrr hevur verið fyri í landsskattanevndini,j. nr. 45 og 46/1981, har L.F. fekk viðhald, heldur L.F., at grund er ikki fyri at broyta galdandi mannagongd. Tilskilast skal, at danir hava lógarheimild fyri slíkan frádrátt "Ligningslovens 14, 1. stk." "Lærebog om indkomst" av Ole Bjørn, s. 56, 1975 sigur klárt, at "indtægter skal opgøres efter ganske samme regler som indtægter 189

193 her fra landet". Hetta vil við øðrum orðum siga, at lógarheimild eftir føroyskum reglum skal vera til staðar, áðrenn frádráttur kann loyvast fyri slíkar útreiðslur. Viðvíkjandi p. 4, útreiðslur til umsiting av ognini 1.494,- kr. skal verða sagt frá, at L.F. eftir nærri umhugsan metir, at kærarin eigur rætt til henda frádrátt." Málið hevur síðani verið til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini. Landsskattanevndin samtykti at staðfesta ta gjørdu álíkningin við somu grundgeving sum L.F. og samsvarandi tilráðing tess loyva frádrátt fyri umsiting við 1.494,- kr. Skattamál nr. 44/1982. Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru um, at líkningarvaldið hevur sýtt fyri at góðtaka, at hall í samband við eitt ávíst landbúnaðarvirksemi gevur rætt til frádrátt í sjálvuppgávuni. Í ummæli sínum til málið greiðir Líkningarráð Føroya m.a. soleiðis frá: Roknskapur skattgjaldarans sýnir, at bruttoinntøkan avvarðandi ár er 7.000,- kr. og er høvuðsinntøkan 13 skornir seyðir, ið geva tilsamans 5.280,- kr. í inntøku. Við løgtingslóg nr. 75 frá 24. oktober 1978 varð við gildi frá 1. januar 1979 bókhaldsskylda lýst fyri rakstur av vakstrarhúsum og jarðarbrúki, har tað er vinna, uttan at nærri reglur vóru ásettar um, nær talan er um vinnu og nær talan er um ítriv. Frá ymiskum síðum varð síðani strongt á fyri at fáa gjøllari reglur fyri, nær talan er um ávikavist vinnu og ítriv. Á fundi í líkningarráðnum varð síðan avgjørt at seta markið til 3 mjólkineyt og/ella 20 skornar seyðir, soleiðis at skilja, at um brúki fevnir um upp til 3 mjólkineyt og /ella 20 skornar seyðir, so er brúkið ikki undir bókhaldsskyldu. Hetta ber í sær, at hóast vanligar skjalprógvaðar útreiðslur sjálvsagt kunnu dragast frá yvir raksturin, so verður í ongum føri eitt hall góðtikið skattliga. Brúkið verður nevnliga í tílíkum førum roknað sum ítriv, har vinningurin sambært vanligar skattligar reglur er skattskyldigur, meðan hall kann ikki dragast frá. 190

194 Tá ið umrødda jarðarbrúk sambært áðurnevndu reglur má metast at koma undir reglurnar um ítriv, mælir ráðið landsskattanevndini til at staðfesta avgerðina um, at hallið ikki góðkennast sum skattligur frádráttur. Landsskattanevndin samtykti síðani at staðfesta ta gjørdu álíkningina, tá ið mett varð, at grundarlag ikki var fyri at broyta avgerð líkningarráðsins ella ta samtykt, ið ráðið hevði gjørt tann 18. februar 1982 fyri tey, ið reka jarðarbrúk av einari ávísari minni upphædd. Nr. 51/1982. Maður og kona hava til landsskattanevndina sent kæru um, at líkningarvaldið fyri skattaárið 1982/83 hevur broytt sjálvuppgivnu inntøkur teirra. Upplýst er, at broytingarnar standa í samband við, at konan hevur sett leiguinntøku av húsum, sum eru hennara serogn, á sína sjálvuppgávu. Hetta hevur líkningarnevndin ikki góðkent við tí úrsliti, at hesi inntøku- og útreiðslutøl eru flutt til sjávuppgávuna hjá manninum. Grundgevingarnar hjá hjúnunum fyri, at konan nú skal skattast av útleigan, eru ávísingar til heimildina í hjúnarbandslógini til serogn hjá hjúnum. Til hetta viðmerkir ráðið, at bert í tann mun, skattalógin hevur reglur um serogn, kann eitt tílíkt ognarbýti fáa skattligar avleiðingar. L.F. er av teirri fatan, at tað kunnu ikki vera annað enn reglurnar í skattalógini, ið farast skal eftir, tá ið líknast skal. Víst verður í hesum sambandi til avgerðina hjá landsskattanevndini nr. 21/1981. Spurningurin, um serogn í tílíkum málum sum hesum hevur skattligar avleiðingar, er í hesum máli greitt svaraður, nevnliga at serogn onga skattliga ávirkan hevur. Annars vísir ráðið á, at høvuðsreglan í samband við útleiging, smbr. nevndu landsskattanevndaravgerð, er hon, at inntøka av útleigning verður ikki mett at vera sjálvstøðug vinna, men heldur má metast ájavnt við vinning av passivari íløgu, t.d. innistandandi í útlendskum peningastovnum, virðisbrøvum, o.tl., har renta ella vinningsbýti í øllum føri verður skattað hjá manninum. Landsskattanevndin hevur síðani havt málið til viðgerðar. 191

195 Samtykt var at geva líkningarvaldinum viðhald í síni álíkning, tá ið nevndin metir, at tílík útleiging, sum her er talan um, heimilar ikki serskatting av konuni, hóast húsini eru hennara serogn. Inntøkan kann nevniliga ikki sigast at stava frá sjálvstøðugum virki ella vinnu uttanfyri vinnu og virki mansins smbr. 17, 2. stk., pkt. a. í skattalógini. J. nr. 52/1982. Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru um, at L.F. hevur ikki loyvt honum ein frádrátt uppá ,- kr., sum er barnapeningur goldin í tíðarskeiðinum 1/5-31/ Upplýst er í málinum, at kærarin hevur búð í Danmark eina tíð. Hann flytir aftur til Føroyar tann 16. mai 1981 og kemur sostatt undir reglurnar fyri tilflytarar í 19 í skattalógini. L.F. sigur í sínum viðmerkingum til málið, at frádrátturin uppá ,- kr. er goldin í 1981 og er sambært upplýsingar frá gjaldstovuni, fyri 1981 og so aftur eftir. Sostatt er meginparturin av gjaldinum fyri eldri ár ella rættari fyri tey árini, sum kærarin hevur verið í Danmark. Leggjast kann afturat, at um kærarin hevði havt inntøku í Danmark, so hevði hann kunna fingið frádráttin her. L.F. leggur afturat, at tann í 1981 goldna eftirstøða av barnapeningi viðkemur ikki skattaárunum 1981/82 og 1982/83 á annan hátt enn í tann mun, goldið er fyri hesi árini. Kærarin hevur fingið ein frádrátt fyri bæði skattaárini, sum svarar til tað lógásetta gjaldið. Viðmerkjast kann, at L.F. nýtir sum meginreglu, at tað ongantíð verður loyvdur annar frádráttur enn tað lógásetta gjaldið pr. barn pr. ár. Málið hevur síðani verið til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini. Nevndin samtykti at staðfesta avgerðina hjá L.F. og við somu grundgeving sum tað. J. nr. 64/1982. Tvey partafeløg - p/f I og p/f II - hava sent landsskattanevndini 192

196 kæru um ymiskar broytingar, sum líkningarvaldið hevur gjørt í álíkningini fyri skattaárini 1981/82 og 1982/83. Hesar broytingar snúgva seg um: a. Rentu av partaeigaraláni úr p/f I. b. Avseting móti tapi av ognarum. c. Avskriving av skrivstovubygningi. d. Kravi um sama roknskaparár fyri bæði partafeløgini. Viðvíkjandi omanfyri nevndu broytingum í álíkningini hevur L.F. givið hesa frágreiðing: "ad. a. L.F. bað í brævi dagfest 3. juli 1981 p/f I m.a. um skjalprógv og nærri frágreiðingar viðvíkjandi rentu av partaeigaraláni. Felagið gav í brævi dagfest 1. september 1981 ráðnum teir umbidnu upplýsingarnar. Her varð greitt frá, at renta av láninum er ikki roknað, og at ongin lániavtala er. Aftaná at hava gjøgnumgingið tey innsendu skjølini er niðurstøðan hjá L.F. í spurninginum um áðurnevnda partaeigaralán, hon, at fyrimunurin av, at ongin renta verður roknað av einum parteigaraláni, eigur at verða javnmett við gávu frá felag til persón. Felagið skal tí skattast av tí manglandi inntøkuni. Harafturímóti hevur upphæddin onga skattliga ávirkan á persónin, tá ið talan jú er um rentu, sum verður fráafturdrigin. Viðvíkjandi skatting av rentu av parteigaraláni verður víst til landsskattanevndaravgerð nr. 60/1981, har samtykt varð at staðfesta henda skattingarhátt, tó soleiðis at henda skatting fyrstu ferð kann gerast fyri skattaárið 1981/82, tá ið hesin spurningur fyrstu ferð varð umrøddur í vegleiðingarskrivi L.F.s í december Tá ið viðkomandi, ið hevur fingið lán, nú sigur, at hann hevur goldið rentur av láninum, so kann hetta ikki góðtakast, fyrr enn fullgóð skjalprógv eru latin L.F. um, at nevnda rentugjalding er farin fram. Mælt verður tí til, at avgerð L.F.s verður staðfest. ad b. Viðvíkjandi tapi av skuldarum er L.F. av teirri áskoðan, at 193

197 høvuðsreglan her má vera, at tapið verður drigið frá í uppgerðini av skattskyldugu inntøkuni í tí árinum, tá ið tapi er ásannað. Her verður víst til avgerð frá L.Skt.udv. 37/1962, sum í stuttum er henda: Eitt handilsfelag hevði í rakstrarárinum 1961 avskrivað ,- kr. uppá óvissar (dubiøsar) skuldarar. Líkningarvaldið kundi ikki góðtaka avskrivingarnar uppá 4 av skuldarunum, tilsamans ,- kr. við ávísing til, at tað var ikki prógvað, at upphæddirnar vóru endaliga mistar. Kærustovnurin góðkendi avgerð líkningarvaldsins. Tikið varð undir við, at tapið skal vera ásannað, áðrenn avskriving kann verða gjørd, og at avskriving skal vera gjørd í tí roknskaparári, tá ið tapið er ásannað. Annars verður kravt, at tapið skal vera væl skjalprógvað, sí avgerð frá L.S.N. 38/1977 har sagt verður: "Víðvíkjandi tapi uppá ognarar, so er nevndin av teirri áskoðan, at hetta er ikki nóg væl dokumenterað." Avsett (mett) tap uppá skuldarar kann sostatt ikki dragast frá, og er hetta í tráð við nevndu avgerð 37/1962, L.SKT. udv. Ráðið hevur havt eina sera gjølla viðgerð í seinastuni av spurninginum um frádrátt fyri tap uppá skuldarar, og er m.a. komið til ta niðurstøðu, at har serliga umstøður gera seg galdandi, eitt nú at Skuldarin er farin á húsagang. Skuldarin er farin í gjaldssteðg. Skuldarin er farin í likvidatión. Skuldarin hevur fingið gjaldskipan. Skuldarin er insolventur og fer til tvingsilssølu. Skuldarin rýmdur av landinum, má ásannast, at partur av ágóðanum er mistur. Í slíkum førum kann góðkennast, at tann parturin av ágóðanum, sum mettur er mistur, verður avskrivaður í samband við uppgerð av skattskyldugu inntøkuni fyri hetta árið. Tá ið ongi tílík viðurskiftir koma fram í hesari kæru, er kærarin sostatt viðgjørdur sambært galdandi praksis á hesum øki. ad c. Í samband við avskriving av skrivstovubygningi er upplýst, at 194

198 virðið av bygninginum er sundurliðað millum grund, bygning og innrætting/innleggingar við ávikavist ,- kr. og ,- kr. og ,- kr. Innrættingin og innleggingarnar eru árini frammanundan avskrivaðar við 30 %, meðan ongin avskriving er gjørd av sjálvum bygninginum. Í 1981 hendir tann broyting, at felagið fer undir at avskriva bygningin við 6 %. Tá ið bygningurin sambært teir upplýsingar, ið eru til taks, er ein skrivstovubygningur, sum smb. 17, 2. stk. í avskrivingarlógini er ikki avskrivingarbærur, broytir ráðið hesa avskriving við ávísing til nevndu lógargrein. Í kæruni verður sagt, at bert 16,5 % og 12 % vóru nýtt sum skrivstova í á- vikavist 1981 og 1982, meðan restin varð nýtt til framleiðslu og goymsluendamál. L.F. er av tí fatan, at bygningur, sum verður nýttur til edv. og bókhaldsvirki er ikki avskrivingarbærur eftir 17, 1. stk. í avskrivingarlógini, sum umfatar bygningar, ið ikki við vanligum árligum viðlíkahaldi kunnu varðveita sítt virði, sí viðmerking til avskrivingarlógina frá december L.F. er sostatt av tí fatan, at gerð av edv. programmum eins og tekniarbeiði hjá ráðgevandi verkfrøðingi/arkitekti er skrivstovuarbeiði. Arbeiðshølini koma tí ikki undir 17, 1. stk. L.F. mælir tí til, at afturføringin av teimum gjørdu avskrivingunum verður staðfest. ad d. Upplýst er, at p/f I í 1980 byrjaði at selja edv. tól og programmir, og var sølan í tíðarskeiðinum ,95 kr. Henda dagin verður stovnað nýtt felag, p/f II, sum yvirtekur søluna av edv. -tólum og programmum. Hetta felagið velur samstundis at hava roknskaparár frá Fyrsti roknskapur fyri tíðarskeiðið 14/ /02-81, (sølan hjá p/f II í hesum tíðarskeiðnum er ,-) kemur inn undir høvuðsálíkningina fyri 1982/83 samstundis við roknskapin hjá p/f I fyri , har hendan sølan er tikin burturúr. Í viðmerkingunum til spurningin um sama roknskaparár fyri bæði feløgini, vísir ráðið til 24, 1. stk. í skattalógini, har ásett er, at feløg, har meirilutin er á somu hondum, skulu hava sama roknskaparár. 195

199 Í hesum sambandi tulkar ráðið orðið "meiriluti" sum "avgerðarrættur", tá ið ætlanin aftanfyri hesa lógargrein er at tryggja, at feløg, har somu persónar hava avgerandi orðið í dagligu leisluni, skulu geva upp samstundis, tá ið teir annars fáa møguleika at flyta pening millum feløgini, uttan at hann nakrantíð kemur til skattingar. At partafeløgini eru nær knýtt at hvørjum øðrum sæst á fleiri ymiskum økjum. 1. P/f II byrjaði sum deild av p/f I. 2. Nevnd, leiðsla og partabrævabýti í feløgunum er henda: P/f I. stjóri A nevnd B. formaður 25 % C. kona B. 25 % A. næstformaður 50 % P/f II. stjóri B. nevnd B. formaður 5 % C. kona B. næst- formaður 90 % D. 5 % 3. Feløgini hava eina stóra aktiva millumrokningskonto sínamillum. 4. Feløgini halda til í sama húsi. L.F. leggur afturat, at av omanfyri standandi sæst, at B. eigur p/f I at kalla einsamallur og er stjóri og nevndarformaður í sama felag. Í p/f II eiga B og konan tilsamans 50 %. Tey eru bæði í nevnd felagsins við B sum formanni. Felagið verður bundið við undirskrift hjá stjóra ella formanni í nevndini, og ein meiriluti í nevndini krevst til undriskrift viðvíkjandi keyp/sølu/veðseting av fastari ogn v.m. B og konan C eru ein meiriluti í nevndini í p/f II, og sum formaður kann hann undirskriva einsamallur í øllum øðrum førum. L.F. er tíðskil av teirri fatan, at sjálvt um býti av partapeninginum 50/50 á pappírinum ikki vísir nakran meiriluta, 196

200 so er uppbyggingin soleiðis, at B og konan saman hava ein tílíkan avgerðarrætt í p/f II, at tað gongur inn undir 24, 1. stk. Orsakað av hesum eigur p/f II at hava sama roknskaparár sum p/f I. L.F. mælir tí til, at avgerð tess hesum viðvíkjandi verður staðfest. Landsskattanevndin hevur síðani viðgjørt teir ymisku spurningarnar og hevur gjørt hesa samtykt. ad a. Um henda spurningin endar ummælisskrivið frá L.F. við teimum upplýsingum, at tá ið b nú sigur, at hann hevur fingið rentur av millumrokningini, mælir ráðið til, at avgerð ráðsins verður staðfest, til fullgóð skjalprógv eru latin ráðnum um, at nevnda rentugjalding er farin fram. Hetta tilmæli frá L.F. samtykti nevndin at staðfesta. ad b. Landsskattanevndin samtykti, at kærarin eigur at senda líkningarvaldinum yvirlit yvir teir skuldarar, sum hann hevur avskrivað. ad c. Landsskattanevndin metti, at avskrivingin av bygninginum átti at vera gjørd eftir 17, pkt b í avskrivingarlógini. ad d. Tá ið tað varð upplýst, at eigarabýti í feløgunum var hetta: P/f II. B. 25 % C. 25 % A. 50 % P/f I. B. 5 % C. 90 % D. 5 % samtykti nevndin, at feløgini hava ikki skyldu at hava sama roknskaparár, tá ið meirilutin av partapeninginum er ikki á somu hondum, smbr. 24 í skattalógini. 197

201 J. nr. 68/1982. Bókhaldsstova hevur vegna eitt av viðskiftafólkum sínum sent landsskattanevndini kæru um, at Líkningarráð Føroya hevur sýtt fyri at góðtaka hall av lastbili fyri ávikavist skattaárini 1981/82 og 1982/83. Kærarnir meta, at støða líkningarráðsins er ógrundað, tá ið bilurin varð keyptur við tí í huga at verða nýttur til vinnuligt endamál burturav. Tó verður viðgingið, at tað ikki hevur verið tørvur á bilinum í tann mun, at hann hevur kunna verið í fullari vinnu. Hetta kemst av, at arbeiðið hevur verið so lítið hesa tíðina. Líkningarráð Føroya hevur fingið málið til ummælis og greiðir soleiðis frá: Gongdin í málinum hevur verið tann, at skattgjaldarin í 1980 keypir ein brúktan bil fyri ,- kr. Í 1980 er bruttoinnkoyringin ,- kr., meðan rakstrarútreiðslurnar eru ,- kr. umframt avskriving ,- kr. Bilroknskapurin gevur soleiðis eitt nettohall uppá ,- kr. Her skal viðmerkjast, at viðkomandi hevur havt bilførara at koyra fyri seg, og hevur hann í hesum sambandi útgoldið løn uppá ,- kr. Í 1980 er bruttoinnkoyringin ,- kr. Rakstrarútreiðslurnar eru hetta árið ,- kr. umframt avskriving og rentur uppá ,- kr. Bilroknskapurin gevur sostatt eitt hall uppá ,- kr. Hetta árið eru 1.000,- kr. útgoldnar sum løn til bilførara. Ráðið metir, at her ikki er talan um bilrakstur burturav sum vinnuveg, tá ið skattgjaldarin ráðnum kunnugt siglur sum maskinmeistari. Hann hevur sostatt ikki stundir til at reka slíka vinnu sum lastbilkoyring eisini. Hallið var av omanfyri nevndu grundum ikki góðtikið sum skattligur frádráttur fyri Fyri 1981 varð rentan av bilinum flutt til privata rentu, meðan sýtt varð somuleiðis at góðtaka restina av hallinum sum skattligan frádrátt. Kæran hevur síðani verið til viðgerðar í landsskattanevndini. Nevndin samtykti at staðfesta avgerðina hjá líkningarvaldinum við tí grundgeving, at tá ið útreiðslur og inntøkur verða samanhildnar, og eigarin hevur annan vinnuveg, kann bilurin ikki metast at verða rikin vinnuliga á ein tílíkan hátt, at hetta gevur 198

202 heimild til at draga frá inntøkuni rakstrarhall og avskriving - tó so at rentur verða fluttar til privatar rentur. J. nr. 70/1982. Útróðrarmaður hevur kært til landsskattanevndina um, at líkningarnevndin fyri skattaárið 1982/83 hevur ikki loyvt frádrátt í sjálvuppgávuni fyri gjøld til Meginfelag Útróðrarmanna. L.F. sigur í ummælinum til málið, at tað kann fult og heilt taka undir við frágreiðingini frá líkningarnevndini, nevnliga, at tá ið "bruttoskattahátturin" varð settur í verk frá og við skattaárinum 1979/80, varð tann serstaka heimildin til frádrátt fyri limagjald til vinnufeløg og vinnugevarafeløg tikin úr skattalógini. Landsskattanevndin hevur síðani viðgjørt málið og samtykt at taka somu støðu sum líkningarnevndin og L.F. og hetta við somu grundgeving, sum nevnd er frammanundan. J. nr. 75/1982. Stats. aut. grannskoðari hevur sent landsskattanevndini kæru um, at bilførari fyri skattaárini 1980/81 og 1981/82 hevur fingið lagt ávikavist ,- kr. og ,- kr. afturat sjálvuppgivnu inntøkuni. Upplýst er, at omanfyri nevndu upphæddir vórðu mettar sum eginnýtsla av bili. Orsøkin til, at upphæddin fyri seinna árið er nógv hægri er hon, at kærarin hetta árið keypti ein Ford Granada fyri ,- kr. Landsskattanevndin hevur lagt kæruna fyri L.F., sum í ummælisskrivi sínum sigur: "Líkningarnevndin upplýsti fyri L.F., at eginnýtsla av persónbilinum var so nógv hægri enn vanligt er fyri taxabilar og vildi tí ikki halda seg til tey minstutøl, sum taxaførarar vanliga skulu inntøkuføra fyri eginnýtslu. Líkningarnevndin vísti á, at kærarin við síðuna av taxakoyringini koyrdi regluliga busskoyring, og tí ikki kundi røkja koyringina av báðum bilum samstundis. Busskoyringin var høvuðsvinna, og av teimum ,- kr., sum kærarin sigur seg hava koyrt við taxabilinum, metir líkningarnevndin, at km eru privatkoyring. 199

203 L.F. kann í hesum máli bert styðja seg til tann kunnleika um viðurskiftini í staðnum, sum líkningarnevndin hevur. Fyri L.F. ljóðar tað ógvuliga trúligt, at kærarin ikki til fulnar kann røkja koyring við fleiri bilum. Í roknskapinum sæst, at hann onki hjálparfólk hevur í sínum arbeiði, tí har er ongin lønarútreiðsla drigin frá. L.F. heldur at metingarnar eru á góðari leið og mælir til, at tær gjørdu broytingarnar verða staðfestar." Málið hevur verið til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, sum samtykti ikki at broyta ta gjørdu álíkning, men at lata metingina hjá líkningarvaldinum standa við ábroytta, tá ið annað er ikki mótprógvað smbr. 61, 3. stk. í skattalógini. J. nr. 81/1982. Grannskoðarafelag hevur sent landsskattanevndini kæru um, at Líkningarráð Føroya hevur sýtt eigarunum av ávísum skipi at forskots- og saldoavskriva í skipinum fyri skattaárið 1979/80. Líkningarráð Føroya ger í ummmæli sínum til málið hesar viðmerkingar: Skipi varð keypt í september 1978 og varð beinanvegin lagt til umbyggingar. Ráðið sýtti fyri bæði forskots- og saldoavskriving orsakað av, at skipið ikki var nýtiligt til tann veiðihátt, sum eigararnir ætlaðu sær undir og sostatt kundi ikki fara undir nakran rakstur uttan eina kostnaðarmikla umlegging frá línu- og trolvinnu. Harnæst var her talan um eitt vinnuvirki, sum hóast tað hevði keypt skip, ikki var farið undir nakra vinnu fyri árslok Viðmerkingar grannskoðarans til raksturin í 1979 vátta eisini, at báturin ikki fór í vinnu, fyrr enn umbyggingin var liðug. Grein 6 í avskrivingalógini, sum ásetur, at rakstrargagn er útvegað, tá ið avhending er farin fram, hevur altíð verið tulkað soleiðis. 1. Tá ið talan er um eitt vinnuvirki, sum er í rakstri verður avhending roknað fyri at vera farin fram, tá ið rakstrargagnið er komið undir keyparans rokning og ábyrgd, og at tað samstundis er 200

204 búgvið at taka í nýtslu til tað endamálið, tað er ætlað til, sjálvt um tað møguliga ikki hevur verið í nýtslu. 2. Tá ið talan er um eitt virki, sum ikki hevur verið í gongd áður, hevur harumframt verið kravt, at rakstrargagnið beinleiðis er tikið í nýtslu. Í síni støðutakan í hesum málið, hevur ráðið m.a. stuðlað seg til tvær landsskattanevndaravgerðir, ið viðvíkja størri lastbilum. ÍJ. nr. 65/1979 verður noktað manni at avskriva uppá bil pr , "tí bilurin ikki er liðugur, soleiðis at hann uppá nakran máta kann nýtast í virkinum hjá viðkomandi til tað endamálið, sum ætlanin er við slíkum bili". Hin avgerðin erj. nr. 5/1980, sum somuleiðis noktar manni avskriving uppá lastbil við árslok, tí hesin ikki frammanundan hevði havt lastbilkoyring sum vinnuveg og ikki var komin í gongd við koyringini fyri árslok. Í hesum føri er talan um eitt nýtt vinnuvirki, har skipið ikki er tikið í nýtslu og ei heldur var búgvið at taka í nýtslu til tað endamálið, tað var ætlað til. Sostatt eru treytirnar fyri saldoavskriving á ongan hátt loknar. Í skrivinum frá grannskoðarafelagnum verður í fyrsta lagi heitt á nevndina um at geva loyvi til at saldoavskriva. Um sýtt verður fyri hesum, verður í øðrum lagi heitt á nevndina um at fáa loyvi til forskotsavskriving, "tí í Føroyum hevur tað higartil verið føst mannagongd, at ein persónur kann forskotsavskriva í tí inntøkuári, sum hann hevur bundið seg til at inngjalda eina ávísa upphædd til eitt partsreiðarí." Ráðið metir, at onki hald er í tí, ið grannskoðarin her førir fram, og at slíkt ikki kan fara fram, uttan at skattamynduleikarnir tala at. Upplýst er í málinum, at eigararnir í fyrsta umfari skutu ,- kr. inn í felagið ,- kr. vóru inngoldnar í felagið síðst í Tær írestandi ,- kr., sum eigararnir avskrivaðu í fyri at loyva forskotsavskriving við ávísing til 16 b, 2. stk. í avskrivingarlógini, sum heimilar avskriving ájavnt við innskotnan eginpening. Í álitinum til 16 b í avskrivingarlógini førir meirilutin í skattanevndini fram, at "forskotsavskrivingin verður sum higartil 45 %, tó verður forskotsavskrivingin hjá persónligum 201

205 skattgjaldara í mesta lagi ájøvn við innskotnan eginpening útyvir vinning av skiparakstri. T.v.s. at ein kann í mesta lagi forskotsavskriva í aðrari løn tað, sum er inngoldið. Eftir ráðsins tykki sæst týðuligt, at nevndin í samband við innskotnan eginpening hugsar um tað, sum er inngoldið. Um álit nevndarinnar skuldi tulkast hinvegin, nevniliga at einki mark skal verða sett fyri, nær peningurin verður inngoldin, so vildi henda lógargrein lítla og onga meining havt. Hugsanin hjá skattanevndini var jú eftir álitinum at døma júst at steðga tí likviditetsvíðkan, sum forskotsavskrivingin gav og sum "í mongum førum bar í sær eina fyri samfelagið óynskta privatnýtslu." Landsskattanevndin samtykti at staðfesta avgerð líkningarráðsins, nevnliga soleiðis at sýtt verður fyri at geva kærarunum loyvi til at saldoavskriva ávikavist forskotsavskriva ávikavist ,- kr. og ,- kr. fyri avvarðandi skattaár. J. nr. 88/1982. Bátasmiðjur hevur sent landsskattanevndini kæru um, at skattskylduga inntøkan er hækkað fyri skattaárini 1979/80, 1980/81, 1981/82 og 1982/83. L.F. sigur í viðmerkingunum til málið, at kærarin, ið er roknskaparskyldugur, hvørt ár hevði ein post í roknskapinum, sum hann kallaði ymiskt. Hesin postur kemur fyri í inntøkuárinum 1978 við kr. L.F. hevði onga viðurmerking til hetta, men í 1979 veksur postur til 6.845,- kr., í 1980 til ,25 kr. og í 1981 er hann ,20 kr. L.F. helt seg ikki kunna góðtaka henda frádrátt uttan at hava sæð skjølini. Kærarin varð tí biðin um at senda L.F. skjølini fyri henda post til kanningar. Kærarin kom sjálvur við teimum. Kærarin greiddi frá, at hann bygdi sjálvur bátar, og hetta gjørdi hann í kjallaranum í sínum egnu sethúsum. Fyri at hann kundi seta lidnar bátar útum, hevði hann verið noyddur at planera økið uttanfyri húsini, og var tað hesa útreiðslu, sum hann hevði ført yvir raksturin undir ymiskt. L.F. er komið til ta niðurstøðu, at útreiðslur til planering av grundøkinum kunnu ikki dragast frá yvir raksturin, men skulu 202

206 verða bókaðar á ognarkonto. Úrslitið er sostatt, at hesin ognarvøkstur kann ikki avskrivast. Landskattanevndin hevur havt málið til viðgerðar. Nevndin kundi ikki koma til annað úrslit enn L.F. og varð tí samtykt at staðfesta álíkningina. J. nr. 90/1982. Kært er til landsskattanevndina um, at inntøka av keypmanshandli ikki verður serskattað hjá konuni, men í staðin verður skatta hjá manninum. Í ummæli sínum til málið førir Líkningarráð Føroya hesi sjónarmið fram: Sum grundgeving fyri kæruni verður sagt frá, at keypmanshandilin altíð hevur verið rikin av konuni einsamallari sum hennara egna virki og uttan luttøku frá manninum. T.d. verður nevnt, at maðurin hevur havt eina rímuliga stóra inntøku av arbeiði, ið ikki viðvíkir handlinum. Afturat hesum kemur, at maðurin hevur havt arbeiði í øðrum landi í 5 mánaðar í hvørt av teimum árunum, har broytingarnar eru gjørdar. Samb. 17, 2. stk. í skattalógini kann kona verða sett í skatt sjálvstøðugt, um hon hevur sjálvstøðugt virki ella vinnu uttanfyri vinnu og virki mansins. Samb. galdandi mannagongd á hesum øki verður kravt, at konan hevur virki, sum hevur ein støðugan rakstur yvir eitt ávíst áramál, og uttan at maðurin luttekur munandi í virkinum, soleiðis at tað er konan sjálv, sum kann sigast at reka virkið, sbr.j. nr. 36/1979. Ráðið er av tí áskoðan, at konan ikki til fulnar lúkar treytirnar, ið nevndar eru omanfyri. Serstakliga skorta í hesum máli haldgóð prógv, sum kunna vísa á, at tað veruliga er konan einsamøll, ið rekur handilin, uttan nakra luttøku yvirhøvur frá manninum. Heldur er tað tvørturímóti mangt, ið bendir á, at tað er maðurin, sum hevur tað veruligu leiðsluna og raksturin um hendi. Í fyrstu atløgu kann verða greitt frá, at handilin í yvirlitinum hjá fútanum stendur skrásettur í navninum hjá manninum. Í øðrum lagi kann upplýsast, at roknskapurin ígjøgnum øll árini hevur verið latin inn í navninum á manninum. 203

207 Harafturat kann upplýsast, at maðurin ikki hevur nýtt frádráttin fyri konu í sjálvstøðugari vinnu, ið galdandi var frammanundan skattaárinum 1979/80. Ráðið leggur dent á, at skrásetingin í ivamálum hevur avgerandi týdning fyri, hvør av hjúnunum skal skattast av inntøkuni, sbr.j. nr. 36/1979 ogj. nr. 25/1980. Landsskattanevndin hevur síðani havt málið til viðgerðar. Nevndin metir eftir teimum upplýsingum, ið eru til taks, at hóast maðurin til tíðir hevur havt annað starv enn beinleiðis dagliga at reka handilin, so vísir alt, at handilin er rikin sum felagsvinna hjá manni og konu, og at ábyrgdin fíggjarliga liggur hjá manninum. Raksturin er tí ikki sjálvstøðug vinna uttanfyri vinnu og virki mansins. Við hesi grundgeving samtykti nevndin at staðfesta álíkningina, sum gjørd var av Líkningarráð Føroya. J. nr. 3/1983. Sakførari hevur vegna skattgjaldara sent landsskattanevndini kæru um, at hesin er skattaður av einari mørk í jørð, sum konan hevur fingið til ognar sum serogn frá foreldrum. Kravt verður, at konan verður serskattað av ognini sambært 17. gr. 2. stk. pkt. a og c. Kæran hevur verið til ummælis hjá Líkningarráð Føroya, sum ger hesar viðmerkingar til málið. Viðvíkjandi spurninginum um í hvønn mun konan smbrt, galdandi lóg verður skattað av serogn, skal ráðið siga frá, at vanligur praksis í skattamálum hevur verið, at serogn í hjúnarbandi hevur ikki nakra skattliga ávirkan, sbr.j. nr. 21/1981,J.nr. 51/1982 og 69 í skattalógini um ognaruppgerðina. Hetta samsvarar eisini við høvuðsregluna í 17 í skattalógini, hareftir maðurin verður skattaður av allari inntøka sínari og inntøku konu hansara, tá ið tey búgva saman. Í 17, 2. stk. er tó gjørt undantak frá høvuðsregluni. Konan verður sambært hesa reglu sett sjálvstøðugt í skatt av allari inntøku sínari, um henda stavar frá: a. Sjálvstøðugum virki ella vinnu uttanfyri vinnu og virki mansins. 204

208 b. Avlamis ella fólkapensión, eftirløn, arbeiðsloysisstuðul, sjúkraløn og dagpeningi. c. Uppihaldspeningi, haldi, studningi, gávum, samsýningum o.tl., sum hon fær, og sum ikki verður latið av húsbóndanum. Sakførarin er av tí áskoðan, at konan í hesum føri kemur undir undantaksreglurnar í 17, 2. stk. pkt. a og c. Hesum sjónarmiði kann ráðið ikki taka undir við. Í fyrstu atløgu kann tað virksemið, sum her er nevnt, koma undir regluna í pkt. a., tá ið als onki tilfar ella ábendingar eru í hesum máli, ið møguliga kundi givið einum varðhugan av, at tað veruliga var talan um sjálvstøðuga vinnu uttanfyri vinnu av virki mansins. Í hesum sambandi kann nevnast, at alt bendir á, at konan er búsitandi í øðrum stað, enn har jørðin liggur. Tað er sostatt greitt, at hon ikki hevur nakran møguleika fyri at røkja og umsita hesa jørð. Í øðrum lagi verður víst á, at inntøkan av nevndu ogn fellur undir pkt. c í 17, 2. stk. í skattalógini, sum viðvíkir inntøku við gávu. Kærarin er her ivaleyst av tí fatan, at lóggevarin við at nýta orðið frá í 17, 2. stk. pkt. c her sipar til inntøkur, ið stava frá gávuni. Hetta er tó ein misskiljing, tí verður orðið gávur í 17, 2. stk. pkt. c hildið saman við tað, ið annars er nevni í greinini um uppihaldspening, hald, studningi, samsýningum o.tl., so er tað týðuligt, at meint er við sjálva gávuna og ikki inntøkur, ið gávan gevur av sær. Til tess at undirstrika nevndu tulking kann verða víst á: "C. Helkett, Opgørelse ag den skattepligtige indkomst, G.E.C. Gads Forlag, 1977." Her stendur á síðu 31, at konan verður serskattað av inntøku við gávum. Í skattabrúki verður sostatt meint við sjálva gávuna og ikki inntøkur stavandi frá gávuni, tá ið tað sum nevnt stendur við og ikki av ella frá í tí danska tekstinum hesum viðvíkjandi. Landsskattanevndin hevur síðani havt málið til viðgerðar og samtykti, at hennara áskoðan á málið var á samsvar við líkningarráðsins, nevniliga at konan jørðini viðvíkjandi ikki kundi metast at hava sjálvstøðugt virki ella vinnu uttanfyri vinnu og virki mansins. Heldur ikki kundi nevndin taka undir við, at serskatting kundi fara fram sambært 17, 2. stk. pkt. c., og samtykti tí at staðfesta avgerðina hjá líkningarvaldinum. 205

209 J. nr. 7/1983. Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru um, at Líkningarráð Føroya hevur sýtt fyri at góðtaka avskriving og frádrátt fyri hall av útróðrarbáti. Málið snýr seg um, at kærarin og annar hava keypt hvør sín triðing av samlaða virðinum í útróðrabátinum. Sølan er uppgjørd pr. 1/ Tveir roknskapir verða sendir inn fyri hetta árið. Ein fyri tíðina, tá ið tann fyrri eigarin átti bátin einsamallur, nevniliga frá 1.1 til 1.11, og ein fyri tíðina , tá ið hinir eisini eru komnir uppí. Í hesum seinna roknskapinum eru drignar frá útreiðslur til umsiting, reiðskap, rentur o.a. við tilsamans ,95 kr. Inntøkur eru ongar. Í sjálvuppgávuni árið eftir dregur kærarin frá hall við ( ,95 : 3) = kr., og avskriving við ,- kr., tilsamans ,- kr. Henda upphædd verður strikað av líkningarvaldinum, meðan partur kærarans av rentunum (41.785,98 : 3) = ,- kr. verður loyvdur drigin frá sum privatar rentur. Upplýst er í málinum, at báturin í samband við søluna varð umvældur og útgjørdur til at fara á laksaveiðu. Í hesum sambandi varð eisini fiskireiðskapur keyptur til hetta endamálið. Báturin kom ikki í hesa nýggju vinnu fyrr enn í januar mánað árið eftir, at hann varð keyptur. Hann er sostatt ikki tikin í nýtslu av teimum fyrru eigarunum fyrr enn árið eftir, at hann er keyptur. Ráðið er av tí áskoðan, at útreiðslurnar til umvæling og fiskireiðskap ikki eru rakstrarútreiðslur sbr. gr. 8 b) í skattalógini. Umbøturnar eiga í staðin at verða lagdar afturat skipsvirðinum til seinni avskriving. Fiskireiðskapurin verður síðani framførdur til útreiðsluføring, tá ið báturin kemur aftur í vinnuligan rakstur. Viðvíkjandi avskrivingini sigur ráðið, at avskriving varð noktað við somu grundgeving, nevnliga at báturin var ikki komin í vinnuligan rakstur. Harafturat verður sagt, at eigararnir heldur ikki høvdu sent ráðnum ta fráboðan um skipakeyp, sum krevst samb. kunngerð um skattligar avskrivingar frá 4. december Ráðið mælir tískil nevndini til at staðfesta avgerð ráðsins um, at útreiðslurnar ikki eru rakstrarútreiðslur, men at tær verða 206

210 at leggja afturat skipsvirðinum, og at avskriving ikki kan gerast fyri árið 1981, tá ið skipið fór ikki í vinnu fyrr enn í Málið var síðani til viðgerðar í landsskattanevndini, sum avgjørdi at taka undir við líkningarráðnum í tess avgerð. Skattamál nr. 14/1983. Kommunulækni hevur sent landsskattanevndini kæru um, at líkningarvaldið hevur sýtt honum rætt til løntakarafrádrátt. Kærarin upplýsir, at hann umframt kommunulæknastarvið hevur tvey onnur størv. Eitt sum eftirlitslækni á einum ellis- og avlamisheimi, og eitt sum skúlalækni. Nevndu størv eru mánaðarlønt, og metir læknin seg sostatt sum løntakara hesum størvum viðvíkjandi. Hann meinar tískil, at hann eigur rætt til løntakarafrádrátt javnbjóðis øðrum, ið fáa tílíka lønarinntøku. Líkningarráð Føroya greiðir í ummælisskrivi sínum til málið m.a. frá soleiðis: Ráðið er av teirri áskoðan, at tann fasta lønin, ið læknin fær frá ellisheiminum og sum skúlalækni, er so nær tengd at hansara arbeiði sum kommunulækni, at ógjørligt er at siga, at hann í sínum roknskaparligu frádráttum bert fær frádrátt fyri tann partin av útreiðslunum, sum standast av at røkja sítt privata starv sum kommunulækni. Heldur má metast, at hann fær frádráttir fyri tær útreiðslur, ið standast av at vinna alla inntøkuna í árinum, t.v.s. eisini tær útreiðslur, ið standast av at vinna lønarinntøkuna, og sum eru innihildnar í løntakarafrádráttinum. Málið var síðani til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini, sum samtykti at staðfesta avgerð líkningarráðsins. J. nr. 18/1983. Skattgjaldari hevur sent landsskattanevndini kæru um tær broytingar, sum Líkningarráð Føroya hevur framt í sjálvuppgávu hansara viðvíkjandi inntøku av útleiging av ávísum handilsbygningi. Málið snýr seg um ein handilsbygning, sum kona kærarans eigur. Inntøkuna av bygninginum hevur konan sjálv givið upp til 207

211 skattingar, og hevur hetta verið góðkent av líkningarnevndini á staðnum. Kærarin metir, at konan sambært galdandi lóggávu skal serskattast av slíkari inntøku og mótmælir tí teimum gjørdu broytingunum í álíkningini, har kærarin sjálvur er settur í skatt av nevndu inntøku. Í ummælinum til málið ger Líkningarráð Føroya m.a. hesar viðmerkingar: Ráðið skal í hesum máli gera vart við, at vanlig rættarsiðvenja í skattamálum hevur verið, at serogn í hjúnarbandi onga skattliga ávirkan hevur. Hetta sæst skilliga av 69 í skattalógini um ognaruppgerðina, og er týðulig staðfest í ávikavist landsskattanevndaravgerðj. nr. 21/1981 ogj. nr. 51/1982. Hesar avgerðir samsvara eisini við høvuðsregluna í 17 í skattalógini, sum sigur, at maður verður skattaður av allari inntøku sínari og konu hansara, tá ið tey búgva saman. Tó er í 17, 2. stk. gjørt undantak frá hesi høvuðsreglu, hareftir kona verður sett í skatt sjálvstøðugt av inntøku sínari, um henda stavar frá: a. sjálvstøðugum virki ella vinnu uttanfyri vinnu og virki mansins, b. avlamis- ella fólkapensjón, eftirløn, arbeiðsloysisstuðli, sjúkraløn og dagpeningi, c. uppihaldspeningi, haldi, studningi, gávum, samsýningum o.tl., sum hon fær, og sum verður ikki latið av húsbóndanum. Viðvíkjandi spurninginum um inntøka av útleiging møguliga fellur undir eitt av punktunum í 17, 2. stk., so er tað í fyrstu atløgu heilt greitt, at útleiging kemur ikki undir pkt. b og c. Spurningurin verður síðani, um omanfyri nevnda inntøka við útleiging av bygningi kann metast at fella undir pkt. a. sum sjálvstøðug vinna uttanfyri vinnu og virki mansins. Ráðið er av tí áskoðan, at inntøka av útleiging í høvuðsheitinum kann ikki metast sum sjálvstøðug vinna í tí týdningi, sum 17, 2. stk. pkt. a., at her einahelst meinast við vinnu og virki í tí týdningi, at krevjast má eitt ávíst virksemi ella aktivur leiklutur frá viðkomandi til tess at verða umfataður av regluni. 208

212 Inntøka av útleiging má tí heldur javnmetast við vinning av passivari íløgu, sum t.d. virðisbrøvum og tílíkum, har renta, vinningsbýti v.m. í øllum førum verður skattað hjá manninum. Annars vísir kærarin á vegleiðingarskriv líkningarráðsins nr. 40 dagfest februar 1981, har m.a. verður sagt, at er talan um útleiging av heilum bygningi, so kann inntøkan bert skattast hjá konuni, um maðurin ikki luttekur munandi í rakstrinum, t.v.s., at útleiguvirksemið liggur uttanfyri vinnu og virki hjá manninum soleiðis, at tað er konan sjálv, sum hevur umsitingina um hendur. Til hetta viðmerkir ráðið, at nevnda vegleiðingarskriv má samanhaldast við vegleiðingaskriv líkningarráðsins nr. 42 frá februar Her stendur, at um inntøka av útleiging skal koma undir regluna í 17, 2. stk. pkt. a. í skattalógini, so má sambært fortreytirnar fyri avgerð landsskattanevndarinnar J. nr. 79/81 krevjast, at tað er konan burturav, sum hevur allan raksturin av bygninginum um hendi og harnæst at hjúnarfelagarnir hava serskild fíggjarviðurskifti. Upplýst var í hesum máli, at konan og kærarin høvdu fullkomiliga serskild fíggjarviðurskifti og ráddu peningaliga hvør sær. Um hesi sermerktu viðurskiftir eru løgd til grund fyri landsskattanevndaravgerð J. nr. 79/1981, so kann sama grundgeving neyvan nýtast í hesum máli. Tað er nevnliga í fyrstu atløgu onki nevnt um, at tað serskilt er konan, sum kvittar fyri og tekur ímóti leigupeninginum, samstundis sum hon rindar allar útreiðslur av leigumálinum. Tá ið tað soleiðis er eyðsýnt, at ongi tílík serstøk viðurskiftir gera seg galdandi í hesum føri, vil ráðið mæla landsskattanevndini til at staðfesta avgerð ráðsins. Málið hevur síðani verið til viðgerðar á fundi í landsskattanevndini. Nevndin kom til ta niðurstøðu, at útleiging av einum handilsbygningi, sum konan eigur, samstundis sum maðurin hevur sítt sjálvstøðuga arbeiði, og tað onki er upplýst um, at konan tekur sær ikki av tí arbeiði, sum stendst av útleigingini, samtykti landsskattanevndin at geva kæraranum viðhald við heimild í 17, 2. stk. pkt. a í skattalógini. 209